Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Η επιστροφή των λέξεων

   Στη ζεστή αγκαλιά του καλοκαιριού μία ιστορία γεννιέται. Σαν αθώο παιδικό βλέμμα ανεβαίνει στην επιφάνεια των ανθρώπινων πραγμάτων ζωντανή ήδη στη μνήμη του μέλλοντος. 
   Αρχικά, οι λέξεις που ενδύονται τα ανθρώπινα χείλη, είναι τρεις. Η λέξη σύζευξη ανοίγει το χώρο, για να καθελκυστεί στην άκρη των χειλιών η λέξη αποδοχή. Ενωμένες σφιχτά αυτές οι δύο λέξεις γενούν τη δημιουργία ως λέξη που οδηγεί τη ζωή στις απαρχές μιας νέας ζωοφόρου αγάπης. Και ξαφνικά, ανατέλλει η επιστροφή των λέξεων στα χείλη των ανθρώπων. Και καθίσταται αγαπημένη των χειλιών για πάντα. 
   Οι λέξεις καθιστούν διά της ροής τους ανθρώπινο κάθε χώρο προσδίνοντάς του χροιά αυθεντικής εσωγενούς ενόρασης. Ξαφνικά όμως δύο γυναικεία χείλη πραγματοποιούν μία απόλυτα ερωτική ρωγμή στη συνηθισμένη εναλλαγή των λέξεων, πραγματώνοντας ένα ποιητικό λόγο, η αξία του οποίου πρόκειται να ανατέλλει στα βλέμματα για πάντα. 
 Και μάλιστα για ένα «πάντα» η υφή του οποίου ευελπιστεί ότι θα αυτοπροσδιοριστεί, όταν η ψυχή του του το επιτρέψει. Ώσπου στη διαδοχή των εποχών οι λέξεις άρχισαν να ποιητεύουν, δηλαδή να ερωτοτροπούν με κάθε ανθρώπινη εκδοχή συνδυασμών.   Πραγματώθηκε δηλαδή ο ποιητικός συνδυασμός τους. Κι αυτό δηλώνει τόσο ρητά όσο και υπόρητα τη διάθεση για επιστροφή στη θέωση.  Για τους αιώνες σιωπής της η γλώσσα έπαιρνε την πιο γλυκιά αντεκδίκηση και μάλιστα γνωστοποιώντας την ύπαρξη της σιωπής ως πρωταρχικής θάλασσας μιας άγνωστης ανθρωπόμορφης υφής. 
  Και δεν άργησαν να ναυλώνουν ωκεανούς τα δισεκατομμύρια των λεκτικών συνδυασμών, αφού σφράγισαν για πάντα τον έρωτα των ανθρώπινων χειλιών με τη μαγεία των σκέψεων. Στην πραγματικότητα πάντως επρόκειτο για επιστροφή στη ζωή των λέξεων που ως άλλη φυσικοί ήχοι γνωστοποιούσαν στις ανθρώπινες αισθήσεις πως η ζωή είναι πάντα μία θάλασσα προς ανακάλυψη. 
  Άλλωστε, μία λέξη σφραγίζει για πάντα τις στιγμές κάθε θνητής ζωής καθιστώντας την έτσι αιωνιότητα μιας αυθεντικότητας που της ταιριάζουν όλες οι χαρές των κόσμων που λεκτικά αναδημιουργούνται διαρκώς. Έτσι, επιστροφή κι αρχή ταυτίζονται διαρκώς μονογραφώντας την ιστορία της πιο φυσικής φαντασίας. Εναπομένει στα χείλη της ανθρώπινης φαντασίας το λιμάνι της πιο δημιουργικής ανακάλυψης. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια:

dianne είπε...

Very interesting and beautifully expressed your writing dear Yannis. Words are wonderful to express our thoughts and feelings, whether written or spoken...how sad it would be if the world was silent.
hugs my friend
xoxoxo ♡

MARTY είπε...

oh yes, your words are soft and beautiful...always ! thanks Yannis
wish you a happy september