Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Η επιστροφή των λέξεων

   Στη ζεστή αγκαλιά του καλοκαιριού μία ιστορία γεννιέται. Σαν αθώο παιδικό βλέμμα ανεβαίνει στην επιφάνεια των ανθρώπινων πραγμάτων ζωντανή ήδη στη μνήμη του μέλλοντος. 
   Αρχικά, οι λέξεις που ενδύονται τα ανθρώπινα χείλη, είναι τρεις. Η λέξη σύζευξη ανοίγει το χώρο, για να καθελκυστεί στην άκρη των χειλιών η λέξη αποδοχή. Ενωμένες σφιχτά αυτές οι δύο λέξεις γενούν τη δημιουργία ως λέξη που οδηγεί τη ζωή στις απαρχές μιας νέας ζωοφόρου αγάπης. Και ξαφνικά, ανατέλλει η επιστροφή των λέξεων στα χείλη των ανθρώπων. Και καθίσταται αγαπημένη των χειλιών για πάντα. 
   Οι λέξεις καθιστούν διά της ροής τους ανθρώπινο κάθε χώρο προσδίνοντάς του χροιά αυθεντικής εσωγενούς ενόρασης. Ξαφνικά όμως δύο γυναικεία χείλη πραγματοποιούν μία απόλυτα ερωτική ρωγμή στη συνηθισμένη εναλλαγή των λέξεων, πραγματώνοντας ένα ποιητικό λόγο, η αξία του οποίου πρόκειται να ανατέλλει στα βλέμματα για πάντα. 
 Και μάλιστα για ένα «πάντα» η υφή του οποίου ευελπιστεί ότι θα αυτοπροσδιοριστεί, όταν η ψυχή του του το επιτρέψει. Ώσπου στη διαδοχή των εποχών οι λέξεις άρχισαν να ποιητεύουν, δηλαδή να ερωτοτροπούν με κάθε ανθρώπινη εκδοχή συνδυασμών.   Πραγματώθηκε δηλαδή ο ποιητικός συνδυασμός τους. Κι αυτό δηλώνει τόσο ρητά όσο και υπόρητα τη διάθεση για επιστροφή στη θέωση.  Για τους αιώνες σιωπής της η γλώσσα έπαιρνε την πιο γλυκιά αντεκδίκηση και μάλιστα γνωστοποιώντας την ύπαρξη της σιωπής ως πρωταρχικής θάλασσας μιας άγνωστης ανθρωπόμορφης υφής. 
  Και δεν άργησαν να ναυλώνουν ωκεανούς τα δισεκατομμύρια των λεκτικών συνδυασμών, αφού σφράγισαν για πάντα τον έρωτα των ανθρώπινων χειλιών με τη μαγεία των σκέψεων. Στην πραγματικότητα πάντως επρόκειτο για επιστροφή στη ζωή των λέξεων που ως άλλη φυσικοί ήχοι γνωστοποιούσαν στις ανθρώπινες αισθήσεις πως η ζωή είναι πάντα μία θάλασσα προς ανακάλυψη. 
  Άλλωστε, μία λέξη σφραγίζει για πάντα τις στιγμές κάθε θνητής ζωής καθιστώντας την έτσι αιωνιότητα μιας αυθεντικότητας που της ταιριάζουν όλες οι χαρές των κόσμων που λεκτικά αναδημιουργούνται διαρκώς. Έτσι, επιστροφή κι αρχή ταυτίζονται διαρκώς μονογραφώντας την ιστορία της πιο φυσικής φαντασίας. Εναπομένει στα χείλη της ανθρώπινης φαντασίας το λιμάνι της πιο δημιουργικής ανακάλυψης. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

2 σχόλια:

  1. Very interesting and beautifully expressed your writing dear Yannis. Words are wonderful to express our thoughts and feelings, whether written or spoken...how sad it would be if the world was silent.
    hugs my friend
    xoxoxo ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. oh yes, your words are soft and beautiful...always ! thanks Yannis
    wish you a happy september

    ΑπάντησηΔιαγραφή