Εισαγωγή

Welcome, there is always a place for you here

Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Το χάδι των λέξεων


Πάνω από την πόλη απλωνόταν το φως του φεγγαριού. Είχε πανσέληνο και ο χρόνος άγγιζε τη μέση ενός ήπιου χειμώνα. Μέσα στο δωμάτιό της η κοπέλα έχει απλώσει στο γραφείο της ένα μεγάλο λευκό χαρτί κι επιχειρεί για πρώτη φορά στη ζωή της να γράψει ένα ποίημα. Οι λέξεις όμως δεν έρχονται εύκολα και η δυσκολία της μοιάζει ανυπέρβλητη.
Τη στιγμή που η απελπισία κατακλύζει όλο της το είναι, η κοπέλα πράττει αυτό που όλοι μας κάνουμε σε όλη μας τη ζωή ως την πιο αυθεντική πράξη αναζήτησης βοήθειας. Ανοίγει την πόρτα του δωματίου κι απευθύνεται στη μητέρα της.
-   Μαμά, έλα λίγο σε παρακαλώ.
Η μητέρα ανταποκρίνεται άμεσα στο κάλεσμά της και μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης της.
- Μαμά, δεν μπορώ να το γράψω. Δεν μπορώ να ξεκινήσω να γράφω ένα ποίημα. Το θέλω, αλλά δεν μπορώ. Φοβάμαι! Είναι κακό αυτό;
Η μητέρα κρύβει ένα διπλό χαμόγελο μέσα στα χείλη της βλέποντας την κόρη της να παιδεύεται και να ανησυχεί με μια διαδικασία τόσο απλή, τόσο γόνιμη, τόσο ανθρώπινη που όλοι μας έχουμε αισθανθεί στις απαρχές της εφηβείας μας. Ετοιμόλογη και ουσιαστική όπως πάντα η μητέρα προφέρει την καθησυχαστική απάντηση με την αστείρευτη βεβαιότητα της μητρότητας.
- Δεν είναι κακό κορίτσι μου, αντιθέτως είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Για να γράψει ένας άνθρωπος χρειάζονται κάποια υλικά.
Η κοπέλα που ως χαρακτήρας μπορεί κι αισθάνεται όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων αλλά και παράλληλα δεν το βάζει ποτέ κάτω, πιάνεται από την τελευταία λέξη κι αμέσως ρωτά με βλέμμα εξεταστικό.
- Ποια είναι αυτά τα υλικά, μαμά;
- Είναι οι λέξεις, ο τυχαίος συνδυασμός τους, η προσωπική τοποθέτησή τους στο λευκό χαρτί. Έτσι γίνεται. Αραδιάζουμε λέξεις πάνω στη λευκή επιφάνεια του χαρτιού και τις συνδυάζουμε με τρόπο προσωπικό. Μπορεί να λέμε ότι δεν μπορούμε, αλλά συνεχίζουμε, πάντα συνεχίζουμε. Επινοούμε συνδυασμούς λέξεων και στην πορεία ανακαλύπτουμε αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Ποτέ στην ποίηση δεν ξέρουμε ακριβώς από πριν αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Το δημιουργούμε γράφοντας, γιατί είναι προσωπικό.
- Και η έμπνευση τί είναι μαμά;
- Η έμπνευση είναι αυτό που μας προτρέπει να γράψουμε. Είναι κάτι που αγαπάμε πολύ, κάτι που το επιζητάμε. Άλλες φορές είναι κάτι που ζήσαμε κι άλλες φορές κάτι που φανταζόμαστε.
- Σ΄ευχαριστώ μαμά. Μου αρέσει τόσο πολύ, όταν μιλάς τόσο σοβαρά, τόσο βέβαια. Σ’ αγαπώ πολύ. Άφησέ με τώρα σε παρακαλώ, γιατί έχω να γράψω!
Με το χαμόγελο να απλώνεται τώρα στα χείλη της, η μητέρα κλείνει την πόρτα του δωματίου και χαρούμενη επιστρέφει στις δικές της ασχολίες.
Έξω η πανσέληνος ακούγοντας το διάλογο κλαίει από χαρά και στέλνει τα φεγγαρένια δάκρυά της να συντροφεύουν την κοπέλα στην πρώτη εκδρομή της στη χώρα της ποίησης.


Γιάννης Πολιτόπουλος

4 σχόλια:

marie είπε...

Υπέροχη η ιστορία σας και μοναδικός ο τρόπος γραφής σας. Καλό ξημέρωμα.

Gert Jan Hermus είπε...

What a beautiful message Yannis! I notice that you have no problems with your inspiration!

Thank you for sharing :-)

tar

Kωνσταντίνα είπε...

Ένα ποίημα που αγγίζει το μέσα όλων μας.. τα απλά και καθημερινά που καθιστούν όμως με μια απλή κίνηση, με δυο απλές, αληθινές λέξεις το είναι μας δυναμικό,το σώμα και το νου μας ένα με το ανθρώπινο και όχι με το υλικό και κίβδηλο που τείνει να αποτελεί τη σύγχρονη εύκολη λύση.
Πολύ όμορφο και εμπνευστικό!

Καλό απόγευμα να έχουμε!

Christa Mavropoulou είπε...

όμορφη ιστορία και σωστή η μανούλα για την τροφή που δίνει στην κορούλα της!!!Χωρίς εμπνεύσεις,η ζωή...άδεια!!!Χωρίς λέξεις.τα χαρτί μας άδειο!!!
Να έχεις μιά όμορφη εβδομάδα Γιάννη με πολλές εμπνεύσεις(γιατί λέξεις έχεις άπειρες) -))))