Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Online friends

Through their words
our friendship lies constantly to light

Through their photographs
love touches the unmentionable kiss

Through the spontaneous thoughts
a kiss of friendship travels the eternity

Because they are the first friends
of this new kind of infinite friendship
of the web

And I have them all every time
on the wide beaches of my heart
as brothers of common descent and hope

And are their words
blessing of our common soul
that beautifies our life forever

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

The look of the stars


On the shore of love
two lips form α kiss

At the edge of a hug
Two hands unite the past

On the trail of stars
voices breathe myths

Since happens the faith to embrass
those who believe in miracle

And of truth is creator
the promise that two children wear

As the knowledge of people
poor are without love for dreams

Since the stars live
when a world travels in the sky

Yannis Politopoulos


Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Στην αγκαλιά των λέξεων


   Στις αρχές του χειμώνα. Είναι η ημέρα της βροχής. Το νερό κυλά θωπεύοντας τις ιστορίες των ανθρώπων. 
   Ακόμη και η βροχή όμως εντυπωσιάζεται από τη δύναμη της όμορφης γυναίκας, η οποία περπατά αγαπώντας όλες τις εκδοχές της ζωής και κυρίως την αγάπη. 
   Γιατί το παρόν της όμορφης αυτής γυναίκας διαμορφώνεται από τον κυματισμό των συναισθημάτων της. 
    Το βλέμμα της αγγίζει τις λέξεις που ταξιδεύουν από το βορρά προς το νότο μιας αθώας παιδικής αγάπης που γεννιέται στα χείλη της αιωνιότητας. Ο βηματισμός της γυναίκας αυτής είναι τόσο γλυκός που η αγάπη της γης για τις στάλες της βροχής την προστατεύει από κάθε πιθανή απροσεξία. 
     Γιατί συμβαίνει συχνά στη ζωή των ανθρώπων που αγαπούν αυθεντικά, να έρχεται μια βρόχινη στιγμή που η αγάπη αγκαλιάζει ακόμη και τη φυγή μιας παρελθοντικής αμοιβαιότητας. 
     Στη βρόχινη πορεία της η γυναίκα καθιστά την ίδια τη ζωή της ποιητική εκδοχή της βροχής, για να αισθάνεται καθημερινά πως μία αγάπη επιβραβεύει το ποιητικό μέλλον των βημάτων προς την ευτυχία. 
     Και μπορεί η ίδια να μην έχει ακόμη τη φυσική δυνατότητα να το βλέπει, καθώς βηματίζει στην αγκαλιά του μέλλοντος, συμβαίνει όμως η ζωή να την οδεύει κιόλας προς την απεραντοσύνη μιας ανθρώπινης ευτυχίας. 
     Άλλωστε, οι στάλες της βροχής μόλις την αγγίζουν και από την ομορφιά της πέφτουν στον απόηχο των τραίνων, γράφουν στην κρυφή ζωή των σκέψεων το μικρό ποιητικό παιδί των σκέψεων της ίδιας της φύσης. Με βρόχινα γράμματα το βλέμμα όλων όσων αγαπούν μπορούν να διαβάσουν: «Στην αθώα αγκαλιά των λέξεων η μνήμη συναντά τον εαυτό της. 
    Κι είναι μια μόνο λέξη η οποία ζωγραφίζει τη θαυμαστή σιωπή μιας άλλης εποχής.». Αντικρίζοντας τις λέξεις η γυναίκα αγκαλιάζει με το βλέμμα της το βρόχινο φως που αναγνωρίζει στο βλέμμα των ματιών της τη διαχρονική αφορμή μιας λεκτικής θεότητας. 
   Συμβαίνει τότε, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη διαδοχή των εποχών, η γυναικεία φαντασία να ταλαντεύει τη διαδοχή των λέξεων όπως επρόκειτο η φύση να ταλαντεύει τη διαδοχή βλεμμάτων που αγαπιούνται και χάρη στην αγάπη ακραγγίζουν τα χάδια της απεραντοσύνης. 
   Αφού σαν ήλιος των λέξεων και η βροχή των συναισθημάτων της φύσης λάμπει στο μέλλον της γυναίκας που αγαπά τη διαδοχή των εποχών και πιστεύει ακόμη στα θαύματα της αυθεντικής αγάπης. 
     Γιατί κάθε σταγόνα είναι το φιλί μιας λέξης που υπάρχει για πάντα. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

The internet hug

A word at a distance of caress
a kiss at a distance of heart
and a caress that touches the light of love

Memories brighten the future
desires touching the eyes
and sea of caresses deepens the life

Since happens the love like vision
to grow the palm of words
offering in memory the key to happiness

And no more ethereal words
to express to readers
that thanks to their embrace web
words of gratitude dancing in my eyes

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

The multiple stream of stars

A small dream always admired
the days that the look acrobat
from eye to eye who loved travel

Having loved the memory
like  sun οf the future love
graced with memories the future coming.

And always her face is the
youthful love of the first verb
pronounced when children love love

Because everyone knows that the youth
travels to the look of stars that pulsate in
accordance with the rythm of the childish glance
looking at the love that lurks in the next
turn οf the  poetic road of words


Yannis Politopoulos

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Our readers

People who marching
to the magic light of the future

Men who care
not to destroy the memory

Women who love very much
childrens' tomorrow smiles

Children who beautify
with caresses our hearts

And mainly young at heart
that as in an unexpected journey
smile to the look of the sun

It is the readers who love us
just like we love them
writing their name in our hearts

A ray of sunshine to brighten your eyes
and lead the ones you love
to the golden road of love

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

The sunrise of words


Her eyes are
loving the caress of light

Her lips are
who love the kisses of words

Her hands are
who love the humanity supply

Because her hands  create
the verbal life of dreams

Since in her eyes' lightning
two favorite words smile sweetly
facing a poem whitch is born sweetly
painting her future with the joy of the stars

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

A book enlightens the world

The look of words is dancing
in the light of her eyes

The lips of the book quench their thirst
in hers only hands

The glimpses of meanings illuminate
on the edge of her look

As the girl writes forever
the reading of her soul
to the voice of a word that just
has loved her hands 

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

A look filled with secrets

In the succession of the seasons
her gaze travels the seas of joy

In exchange of words
lips touche the coming of love

The movement of her dreams
a  caress leads the light to the beaches of sight

Because this look fascinates the light
loving the simplicity of love
whitch from the eyes of the girl travels to eternity

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

At the beginning of a deep friendship

Under the presence of faint light
a music of children words
revives the coming of friendship

Unexpected joy seals sweets
lips of children ignoring even
the dreams that once talked about their lives

Because it is the look that seals
the coming of the future that just now
embarks on the eternal journey in the eyes of children

Since everlasting is the love of childhood friends
once embraced together the common gaze
of an unexpected teenage joy

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

In an infinity of dreams


Between the lips of the words
a dream is born
to children's eyes

But a small ray of light
refuses to embrace the dream life
until the final coming of dreams

Because everyone knows that
no kiss warms eternity
without the agreement of rain

And only the sun embraces
the lips of thoughts
ignoring the power of random emotions

Always the kiss is clear
which is born of words
to touch the life of thoughts
between the lips and the dreams of children

Yannis Politopoulos


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

In the succession of moments


In the embrace of a word
a woman begins her long journey
in the space of love

Desires that grew
in the arms of her dreams
devotes a kiss on her

And sometimes
the moon spreads his words
to the lips of teenagers who fall in love

Because there is always a word
which all lips love

Yannis Politopoulos

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

The light of my words

to my wife Vania,

I saw you beautiful
in the morning light
of my dreams
ready to kiss
the beggining and the end
of love
full of madness
for that old fire 
that burns the desire 
of my heart


Yannis Politopoulos

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

A dream full of gracefulness

In the deep sea
of life
my words laying 
in a mystic dream
of destiny

With the edges of a real dream
the words can take me
in the sea of a perfect life

And writing the names
of my friends
in the sea of their dreams
I can imagine their reality
like it is mine
in the sea of my words

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

The closed lips

A sweet unnamed memory
rises on the edge of her look
smiling to a teenage fairytale

A random photo
captures an emotional moment
which does not named yet

A sunny silence
seals her lips with an unknown word
which grows like a kiss in gestation

So a brunette beauty
shall worn this summer
just like the storm of her femininity
that lights the candle of love after the last word
of the poem that will open her lips 

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

The strange summer

Hours and hours 
a girl inspires the light.

Nights and nights
a girl touches his mind

Days and days
the sea laughs 
at her lips.

Years and years
the invisible world
creates her secrets.

But mainly
during the summer
an unknown kiss
balances her hope for tommorow

Because a boy
- somewhere in her wild absence - 
writes her name with a drop of blood
into the eyes of his silence

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

The sun poet


A rain of sunbeams
is writing into the blue body of sea
the coming of summer
with the main certainty 
that the human eyes
will seek forever the happiness
both in the memory 
and in the bright present 
that now written by our thoughts 
that are baptized in the name 
of the common God 
of our dreams

Yannis Politopoulos

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Literature


                                             L iving 
                                             i n the passion of words
                                             t he imaginary line of silence with an
                                             e xcellent voice begins to 
                                             r un out even more away from the
                                             a nimate of the
                                             t iny human thought as a
                                             u nique
                                             r ainy happiness with  the
                                             e xcited kiss of a new destiny's phrase


Yannis Politopoulos

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

The land of poetry

Blue words
are dripping from the sky into the sea
At that time a poem is born
in the eyes of God and goes to people's minds
and from the hands of God in the soul of children
and from the children's lips 
away to the vastness
and even farther
in the land of poetry
where we all know
that love is modesty and dignity 


Yannis Politopoulos


Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Η αυθύπαρκτη


Άλλοτε περπατώντας στις μυθικές ακρογιαλιές των παιδικών αναμνήσεών της κι άλλοτε απλώς απολαμβάνοντας στις παρόδους των κατακόκκινων ονείρων της τα βλέμματα θαυμασμού να την κατακλύζουν, η κοπέλα με τη χαρά νοτισμένη από το διάστικτο βλέμμα της κληροδοτεί καθημερινά στις στιγμές της το αποκορύφωμα της θηλυκής πανδαισίας των απροστάτευτων ματιών της.
Καθώς απλώνει τα κατάλευκα χέρια της στο φως ή στη βροχή ανάλογα με τις καιρικές εναλλαγές, που όμως δεν μπορούν να πλήξουν τη διαύγεια που η σάρκινη ύπαρξή της εκπέμπει, οι λέξεις έρχονται να φιλήσουν την προσήλωσή της στην αιώνια νεανική ομορφιά της.
Γιατί είναι για πάντα το πιο βέβαιο μοντέλο της γραφής. Το ιδανικό μοντέλο που συντηρεί την παιδικότητα της γραφής μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μεγαλώνοντας φθείρεται.
Αφού η γραπτή ομορφιά της τρισυπόστατης ύπαρξής της είναι αυθύπαρκτη σε πείσμα κάθε ετερόφωτης προσωρινής αποθέωσης.
Θαρρεί κανείς πως είναι ανέγγιχτη από το πέρασμα του χρόνου, καθώς η γραφή αθωώνει ή και σβήνει ολοκληρωτικά τις ρυτίδες της σιωπής από το μέτωπό της που φαντάζει σαν την πρώτη χρυσαφένια αμμουδιά της αρχής του κόσμου.
Η πορεία της ανάμεσα στη σύλληψη και στην απόδοση της γραφής είναι διάσπαρτη από μονόχορδα ή πολύστιχα ποιήματα, τα οποία κεντήθηκαν υπό το φως του φεγγαριού στρώνοντας με περισσή επιμέλεια λεκτικό χαλί στα βέβαια βήματά της.
Κι η πιο όμορφη στάση στο δώμα της βασιλικής αποθέωσης για χάρη των στοιχείων που συνθέτουν την ύπαρξή της, βρίσκεται ανάμεσα στα μάτια της.
Εκεί όπου περιπλανιέται η σπουδαιότερη λέξη που πρόφεραν ποτέ ανθρώπινα χείλη, την οποία όμως ελάχιστοι τιμούν όπως της ταιριάζει.
Και πως αλλιώς, αφού μόνο μια γυναικεία ομορφιά ενδέχεται να δύναται να κάνει το κακό να τραυλίζει ακόμη και μέσα από την αποσπασματικότητα της γραφής.
Μια ομορφιά αυθύπαρκτη με την τραγικότητα της μοίρας να προωθεί το μύθο της απεραντοσύνης της γραφής από τα μάτια της μέχρι τα γαλανά χέρια του ουρανού που αγκαλιάζουν κάθε σκέψη και την εξακοντίζουν μέχρι το τέλος του ορίζοντα.
Μα δεν υφίσταται τέλος για την κοπέλα της αυθύπαρκτης ωραιότητας, μιας και οι συλλαβές των ερωτικών λέξεων δε σταματούν ποτέ να βάφουν κόκκινο το δρόμο της φαντασίας που βιώνει, για να την περιγράφει ξανά και ξανά δίχως ποτέ να απελπίζεται ολοκληρωτικά.
Διότι πρόκειται για ιχνηλασία επιστροφής στην αστείρευτη πηγή της γραφής, η οποία είναι αδιανόητο να τιθασευτεί, αφού προέρχεται κατευθείαν από την ίδια και τα έγκατα της ψυχής της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Τα σανδάλια

  Εκείνο το ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα η ζωή της παράκτιας πόλης συνέβη να γίνει αποδέκτης μιας ξεχωριστής, μιας υπερβολικής μιας πάναγνης θηλυκής ομορφιάς. 
  Η παρουσία μιας κοπέλας ήταν αρκετή, για να συντελεστεί αυτή η αλλαγή. Η κοπέλα ετοιμάστηκε από νωρίς. Φόρεσε ένα χαμόγελο στις άκρες των χειλιών της και μια ασημένια καδένα στο λαιμό της, για να της θυμίζει πως η ύλη είναι απλό συμπλήρωμα της φυσικής ομορφιάς. 
   Στους ώμους της η κοπέλα φόρεσε δαντελένια κοχύλια και στη μέση της μια ζώνη φτιαγμένη από τα εφηβικά της όνειρα. Το βλέμμα της το άφησε γυμνό, καθάριο, αστείρευτο στο φως του δειλινού. Στα πόδια της πέρασε τα σανδάλια της, έτσι ώστε η λευκότητά τους να φωτίζει την επερχόμενη ασέληνη νύχτα. Τα νύχια της δεν τα έβαψε αυτή τη φορά. Τα άφησε στο φυσικό τους χρώμα, για να τα χαϊδεύει απαλά το ελαφρύ αεράκι της εαρινής νύχτας. Στο τσαντάκι της η κοπέλα έβαλε τα όνειρά της, τις επιθυμίες της, τον απέραντο εσωτερικό της κόσμο και την ομορφιά των πιο γλυκών αναμνήσεών της. 
   Η κοπέλα βγήκε στο δρόμο και περπάτησε με βήμα ανάλαφρο στο σώμα της πόλης. Σε κάθε της βήμα η νύχτα την υποδέχονταν με χαρά. Τα μάτια των ανθρώπων την κοιτούσαν έκπληκτα. Μία θεά, μία νεράιδα ολοζώντανη ήταν, που χαρίζονταν στο βλέμμα τους. Μια μοναδική παρουσία που άστραφτε στους πλακόστρωτους δρόμους. Τα βήματά της ήταν τραγούδια, τα λόγια της ήταν ποιήματα, οι χαιρετισμοί της γλυκές μαχαιριές στη σιωπή των ανθρώπων. Τα μαλλιά της ριγμένα στην πλάτη ενώνονταν απευθείας με τη μυσταγωγία του ουρανού. Τίποτα περιττό δεν υπήρχε πάνω της. 
   Και μέσα στο τσαντάκι της, τυλιγμένα σε άσπρη χαρτοπετσέτα, δύο φιλιά, ένα δάκρυ χαράς και χειροποίητα κουλουράκια. Χειροποίητα όπως η ομορφιά της. Χειροποίητα όπως χειροποίητη είναι και η ζωή, όταν συναντά την ομορφιά και την αγνότητα. Μα ούτε αυτά δεν κράτησε η κοπέλα για τον εαυτό της. Τα χάρισε στους ανθρώπους. 
   Τα δύο φιλιά τα χάρισε σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που ακόμη περπατούσε ερωτευμένο στους δρόμους της πόλης όπου ο έρωτάς τους γεννήθηκε και γιγαντώθηκε στο πέρασμα του χρόνου. Το δάκρυ χαράς η κοπέλα το χάρισε σε ένα στοχαστικό αγόρι που διάβαζε ποίηση στην προκυμαία. Τα χειροποίητα κουλουράκια η κοπέλα τα πρόσφερε ανιδιοτελώς σε ένα ξανθό τετράχρονο παιδί που την κοίταζε με μάτια διάπλατα πρωτοαντικρίζοντας τη θηλυκότητα. Ήταν πράξεις ανιδιοτελούς αυθορμητισμού, πράξεις ανθρωπιάς. Κι εκείνο το βράδυ η κοπέλα ήταν χωρίς αμφιβολία η ομορφότερη κοπέλα στην πόλη, γιατί ήταν η πιο ανθρώπινη. Όπως πάντα δηλαδή.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

The intimation of femininity

Her eyes
full of unprotected myths

Her lips
full of unexpected words

Her time
made only for her dreams

Her inner life 
coincidentally made of blue waves 
that smile
in the mysterious lights of the unexpected

It seems that the art of nature
focused only on her existance

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

The Hellenic drama

(A poem written in English
with Greek words)

In agony
to apologize

In the hysteria
of our prophetic epitaph

The ecstasy
of the economic ideology
organizes the throne
of misery


But poetry always
embarks to
her lyrical rhythm 
without jealousy
for her expatriation 


Yannis Politopoulos

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Sudden love

Under the eyelids 
of a female silence
a boy is giving a gentle kiss 
on a girl's veins
exactly there 
where her whole life rolls
as a whole of dreams, desires 
and nightly waitings

Because there is always
a sudden meeting
between eyes and lips
in the beggining of spring's life
just like the god of youth always wanted

Yannis Politopoulos

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

The school of friendship

How many beautiful things
hide the eyes of children

things
like the open window of spring

things
like the sunbeams that shade the silence

things
like the thresholds of a winter caress

things
like the eternal faith in the reality of dreams

and things
like the final p of friendship

because friendship is a trip
farthest than a trip around the world


Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

In the middle of the road

As a child walking in the future
discovering life and meanings
- without being aware of -
the words of an anonymous God filming her footsteps
and writing in the book of her intangible emotions
what she is going to meet
in the next corner during the coming of Spring 

Because there is always something more
than a simple photo
especially when a human being
has the power of a sixteen years old passion 

And that is a blue sea of words
and a pirate-sun that will be rising through the eyes of a child
until the child will meet the first smile of God


Yannis Politopoulos

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

First love under the sun of Aegean

Put your hand
- said the boy to the girl -
on the white paper
to engrave there
between your fingers
a spring-love

And the girl 
- in silence -
put her hand
- bare of jeweleries -
to the white paper of dreams
waiting the kiss of his writing
to decorate with a kiss of words
their first love forever


Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Friendship

With a few glimmers of light
and some musical waves
become words

with some friends
at the corner of the unexpected
becomes authentic communication

with a series of simple pictures
that show the moment of respect to others
becomes life

because it is measured
on the fingers of one hand
the distance of a person from another

Yannis Politopoulos


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Το χάδι των λέξεων


Πάνω από την πόλη απλωνόταν το φως του φεγγαριού. Είχε πανσέληνο και ο χρόνος άγγιζε τη μέση ενός ήπιου χειμώνα. Μέσα στο δωμάτιό της η κοπέλα έχει απλώσει στο γραφείο της ένα μεγάλο λευκό χαρτί κι επιχειρεί για πρώτη φορά στη ζωή της να γράψει ένα ποίημα. Οι λέξεις όμως δεν έρχονται εύκολα και η δυσκολία της μοιάζει ανυπέρβλητη.
Τη στιγμή που η απελπισία κατακλύζει όλο της το είναι, η κοπέλα πράττει αυτό που όλοι μας κάνουμε σε όλη μας τη ζωή ως την πιο αυθεντική πράξη αναζήτησης βοήθειας. Ανοίγει την πόρτα του δωματίου κι απευθύνεται στη μητέρα της.
-   Μαμά, έλα λίγο σε παρακαλώ.
Η μητέρα ανταποκρίνεται άμεσα στο κάλεσμά της και μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης της.
- Μαμά, δεν μπορώ να το γράψω. Δεν μπορώ να ξεκινήσω να γράφω ένα ποίημα. Το θέλω, αλλά δεν μπορώ. Φοβάμαι! Είναι κακό αυτό;
Η μητέρα κρύβει ένα διπλό χαμόγελο μέσα στα χείλη της βλέποντας την κόρη της να παιδεύεται και να ανησυχεί με μια διαδικασία τόσο απλή, τόσο γόνιμη, τόσο ανθρώπινη που όλοι μας έχουμε αισθανθεί στις απαρχές της εφηβείας μας. Ετοιμόλογη και ουσιαστική όπως πάντα η μητέρα προφέρει την καθησυχαστική απάντηση με την αστείρευτη βεβαιότητα της μητρότητας.
- Δεν είναι κακό κορίτσι μου, αντιθέτως είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Για να γράψει ένας άνθρωπος χρειάζονται κάποια υλικά.
Η κοπέλα που ως χαρακτήρας μπορεί κι αισθάνεται όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων αλλά και παράλληλα δεν το βάζει ποτέ κάτω, πιάνεται από την τελευταία λέξη κι αμέσως ρωτά με βλέμμα εξεταστικό.
- Ποια είναι αυτά τα υλικά, μαμά;
- Είναι οι λέξεις, ο τυχαίος συνδυασμός τους, η προσωπική τοποθέτησή τους στο λευκό χαρτί. Έτσι γίνεται. Αραδιάζουμε λέξεις πάνω στη λευκή επιφάνεια του χαρτιού και τις συνδυάζουμε με τρόπο προσωπικό. Μπορεί να λέμε ότι δεν μπορούμε, αλλά συνεχίζουμε, πάντα συνεχίζουμε. Επινοούμε συνδυασμούς λέξεων και στην πορεία ανακαλύπτουμε αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Ποτέ στην ποίηση δεν ξέρουμε ακριβώς από πριν αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Το δημιουργούμε γράφοντας, γιατί είναι προσωπικό.
- Και η έμπνευση τί είναι μαμά;
- Η έμπνευση είναι αυτό που μας προτρέπει να γράψουμε. Είναι κάτι που αγαπάμε πολύ, κάτι που το επιζητάμε. Άλλες φορές είναι κάτι που ζήσαμε κι άλλες φορές κάτι που φανταζόμαστε.
- Σ΄ευχαριστώ μαμά. Μου αρέσει τόσο πολύ, όταν μιλάς τόσο σοβαρά, τόσο βέβαια. Σ’ αγαπώ πολύ. Άφησέ με τώρα σε παρακαλώ, γιατί έχω να γράψω!
Με το χαμόγελο να απλώνεται τώρα στα χείλη της, η μητέρα κλείνει την πόρτα του δωματίου και χαρούμενη επιστρέφει στις δικές της ασχολίες.
Έξω η πανσέληνος ακούγοντας το διάλογο κλαίει από χαρά και στέλνει τα φεγγαρένια δάκρυά της να συντροφεύουν την κοπέλα στην πρώτη εκδρομή της στη χώρα της ποίησης.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

The transient teenage loneliness

The boy is absent 
the girl is not recognize herself

Life hesitates
dreams are unhappy
words go mad
love pretends

But  suddenly a phone call
burns her imagination
till the beggining of the erotic dialogue
between the silence and the desire 
of their truth

Then a common fate begins again
in the sundy beaches of her eyes


And her teenage smile breathes again
just a caress away from the headset

Now life calms
and the words ignore the previous silence
forever



Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

The creative melancholy

Every night
at the inaccessible dark
hours and hours in the succession of dreams
seconds and seconds in a pious silence
that same voice
that strange attractive voice
outside the body
behind the words
always full of creative melancholy
to write in the ashes of an old fantasy
a search frame
for the human passions
which do not speak yet
and are still in abeyance


Yannis Politopoulos