Recent Comment

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Ένα παγκάκι διηγείται


   Αυτή είναι η ιστορία μιας όμορφης κοπέλας. Αυτή η κοπέλα συμβαίνει μάλιστα να είναι εξίσου όμορφη τόσο κάτω από το φως του ήλιου όσο και κάτω από τις βρόχινες σταγόνες του συννεφιασμένου ουρανού.
   Μια μέρα του φθινοπώρου, η κοπέλα αυτή αποφάσισε να περπατήσει στους δρόμους της πόλης. Η εμφάνισή της προκάλεσε κύματα θαυμασμού στα βλέμματα των αγοριών. Αλλά αυτή η κοπέλα είχε κουραστεί να τη θαυμάζουν.                         
  Όμως κάποια στιγμή η κοπέλα έφτασε στο μικρό πάρκο δίπλα στη θάλασσα. Περπατώντας εκεί η κοπέλα είδε ότι ένα άσχημο αγόρι καθόταν σ’ ένα ξύλινο παγκάκι κι έγραφε. Το αγόρι αυτό ήταν το μόνο που δεν κοίταξε την όμορφη κοπέλα. Η απροσποίητη εγγενής αδιαφορία του τράβηξε μονομιάς σχεδόν την περιέργεια της κοπέλας. 
   Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η κοπέλα εξοργίστηκε ασυναίσθητα και μύχια. Ενοχλημένη από τη συμπεριφορά του αγοριού η κοπέλα το πλησίασε και κάθισε δίπλα του στο παγκάκι δίχως να το ρωτήσει. Το αγόρι συνέχισε να αγνοεί την παρουσία της όμορφης κοπέλας. Όταν η κοπέλα το ρώτησε «τι γράφεις;" το αγόρι απάντησε χαμηλόφωνα χωρίς να της ρίξει ούτε μία ματιά:
   - Γράφω ένα ποίημα για μια αφύσικα όμορφη κοπέλα που δεν αντέχει την τραγική μοίρα της ομορφιάς της.
  - Μπορώ να το διαβάσω; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη περιέργεια αλλά και κρυφή ζήλια. Τότε μόνο το άσχημο αγόρι την κοίταξε φευγαλέα για πρώτη φορά και είπε:
   - Όχι, δεν μπορείς, τουλάχιστον τώρα. Μπορείς να το δεις αργότερα σε έναν καθρέφτη.
   - Τι εννοείς; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη αγωνία.
   - Θα το γράψω στο μέτωπό σου και θα περπατήσεις μέσα στην πόλη με αυτό, είπε με γλυκιά φωνή το αγόρι και η κοπέλα, άναυδη, του έτεινε το πρόσωπό της κι όταν εκείνο έστρεψε το χέρι της γραφής του προς το μέτωπό της εκείνη του επέτρεψε χωρίς κανένα μειδίαμα να γράψει στην τρυφερή επιδερμίδα του εφηβικού μετώπου της το άγνωστο ακόμη ποίημα. Δίχως κανένα δισταγμό και χωρίς να την πονέσει διόλου, το άσχημο αγόρι έγραψε:

Λέξεις και γαλάζια όνειρα
ήρθαν στις χρυσές ακρογιαλιές των ματιών σου.
Και η ομορφιά νίκησε για πάντα τη μοναξιά.

   Έπειτα, το αγόρι απέσυρε το χέρι του από το μέτωπο της κοπέλας κι επέστρεψε πίσω στον κόσμο της δικής του μοναχικής γραφής. Η όμορφη κοπέλα έφυγε σαστισμένη από κοντά του και περπάτησε με το ποίημα να διαχέεται πάνω στο μέτωπό της και να το καθιστά απόλυτα μοναδικό. 
   Τώρα πλέον όλοι όσοι την έβλεπαν, αγόρια και κορίτσια, κοίταζαν πρώτα το ποίημα και στη συνέχεια την ομορφιά της. 
   Πολύ σύντομα η κοπέλα σταμάτησε σε μια βιτρίνα και διάβασε το ποίημα στη γυάλινη επιφάνεια. Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή αισθάνθηκε ότι ήταν τώρα ένα σώμα της γραφής. Και συνέχισε να περπατά ψάχνοντας να βρει και πάλι το άσχημο αγόρι που την έκανε να αισθάνεται τόσο όμορφα. 
   Θαύματα όμως συμβαίνουν συχνά μόνο σε όσους πιστεύουν ακράδαντα στην ανθρώπινη πραγμάτωσή τους όπως το αγόρι αυτό, το οποίο πολλές κοπέλες το είχαν αγνοήσει θεωρώντας το μιαν ασήμαντη γωνιά του κόσμου.
   Η όμορφη κοπέλα πάντως ήταν πια μία άλλη, καθώς μόλις είχε αρχίσει να πιστεύει στα θαύματα της καθημερινής ζωής και ένιωθε βαθιά μέσα στην ψυχή της τη βεβαιότητα πως επρόκειτο να της ξανασυμβεί.
   Γιατί χρειάζεται να πιστεύουμε στο απίστευτο, όπως της είχαν διδάξει οι καθηγητές της στο Φροντιστήριο Παρέμβαση, στο χώρο δηλαδή όπου χρόνια τώρα πραγματικότητα είναι η επαλήθευση των εφηβικών παραμυθιών.
  Γι' αυτό άλλωστε η Παρέμβαση παραμένει χώρος πνευματικής και συναισθηματικής πληρότητας κι ευτυχίας αγνοώντας ακόμη κι αυτή την πολυσχιδή κρίση που ευτυχώς για τα παιδιά της παραμένει μόνο υλική κι επομένως μη ουσιώδης για την αληθινή ζωή όλων μας. 


Ευτυχείτε
Η απεραντοσύνη ενεδρεύει

Γιάννης Πολιτόπουλος

5 σχόλια:

Carolina είπε...

Dear friend, nice text, very teacher. Happiness... maybe is find quality of life in the soul.
Have a beautiful weekend.

Christa Mavropoulou είπε...

υπέροχη διαδακτική ιστορία της όμορφης.Να ομολογήσω΄,είδα κάποια στιγμή τον εαυτό μου ,στο παρελθόν!!!Τώρα έμαθα-)))
συγχαρητήρια για τον όμορφο τρόπο γραφής!!!
καλό ΣΒΚ-))))

Al είπε...

I like the story, and the light and shadows in the photo are exquisite.

Wingfall at dusk είπε...

This is a really wonderful piece of writing, Yannis. I absolutely love it. It captures the awkward, slightly clumsy (and yet incredibly profound) interaction between two teenagers. There's a wisdom and depth here that uncovers deeper beauty and a wonderful intimacy.
Brilliant writing
Richard

Michael (Light-In-A-Box) είπε...

Very nice writing Yannis, I am honored & happy that you have used my photograph for your wonderful story. Thank you...

: )