Recent Comment

Αναγνώστες

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Η απροσδόκητη θωπεία


      Συννεφιασμένο πρωινό στις αρχές του χειμώνα. Μια ανεπαίσθητη θλίψη έχει συνεπάρει τα μάτια της. Η γυναίκα κάθεται δίπλα στο παράθυρο και μοιάζει αποφασισμένη να αναμένει.
Θα αναμένει όσο χρειάζεται μέχρι τη στιγμή που έστω και μια μικρή ηλιαχτίδα θα έρθει να θωπεύσει εκείνη τη γλυκιά ελίτσα στο δεξί της μάγουλο. Εκείνη την ελίτσα που ορίζει το τέλος των χειλιών της, το τέλος κάθε χαμόγελου με το οποίο χαράζεται στην απαλότητα των χειλιών της η απαρχή μιας θηλυκής ευτυχίας.
Κάποια στιγμή το χέρι της γυναίκας μπλέκει τα όμορφα δάχτυλά του στα ξέπλεκα μαύρα μαλλιά της ξεκινώντας από τις ρίζες στην άκρη του μετώπου, από αυτές τις πανέμορφες ακρογιαλιές της θηλυκότητας, για να περιδιαβεί στη συνέχεια στον κυματισμό των μαλλιών της.
Αυτή η κίνηση επαναλαμβάνεται πολλές φορές, ώσπου το θαύμα του ήλιου εκκινεί το όνειρο. Οι βλεφαρίδες τρεμοπαίζουν στον ερχομό της απροσδόκητης θωπείας.
Μια ηλιαχτίδα έρχεται κι απολήγει στο πρόσωπο της γυναίκας. Πρώτα θωπεύει τα μάτια, έπειτα τα χείλη. Κι ύστερα αγγίζει τη μικρή ελίτσα στα δεξιά της κορυφογραμμής των χειλιών.
Τη στιγμή εκείνη, η γυναίκα της γλυκιάς προσμονής, η γυναίκα της πιο φυσικής ομορφιάς στα θηλυκά της χαρακτηριστικά νιώθει σύσσωμη πως γίνεται το αντικείμενο του πόθου του ήλιου.
Είναι με βεβαιότητα πια η εκλεκτή, η μόνη κατάληξη της φυσικής αναγκαιότητας να ανανεώνεται συχνά η θηλυκότητα με την επαναλαμβανόμενη λατρεία του προσώπου της.
Σε λίγο η θωπεία του φωτός είναι σύγκορμη, ολοκληρωτική και τόσο καταιγιστική που η γυναίκα θαρρεί πως ο χειμώνας κάνει ένα διάλειμμα στην εποχική ζωή του, για να τιμήσει κι αυτός τη θηλυκότητα.
Το χέρι της γυναίκας παύει πια να αναδεύει τα μαλλιά κι εκτείνεται προς το φως, προς την ονειρική λατρεία του αιώνιου φωτός.
Τα μάτια της χαμογελούν όπως ποτέ άλλοτε και η ευτυχία διαθλάται από το πρόσωπο σε ολόκληρο το δωμάτιο.
Η γυναίκα το γνωρίζει όμως πως η χειμωνιάτικη θωπεία δε γίνεται να διαρκέσει πολύ. 
    Έτσι με τη γνώση αυτή να συμπληρώνει την απόλυτη συναισθηματική ευτυχία, η γυναίκα αποχαιρετά την ηλιαχτίδα κι επιστρέφει στη χειμωνιάτικη μελαγχολία του δωματίου με την επιβεβαίωση της θηλυκότητας να ενεδρεύει στη σάρκινη απεραντοσύνη της ύπαρξής της.Ο χειμώνας κυλά στη ζωή της αλλά τώρα τα όνειρά της ενέχουν τη θωπεία του απροσδόκητου για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος

4 σχόλια:

Ann Marie είπε...

Hello Yannis!
What a beautiful prose you have in today's blog.
I wish you a wonderful start to this week.
Hugs!

Christa Mavropoulou είπε...

πολύ όμορφη ιστορία-))))))

Michael (Light-In-A-Box) είπε...

This is a beautiful portrait! Very well done. Have a nice week. : )

Carolina είπε...

Dear Friend, congratulations on your magnifique beauty winter post.
Hugs, have a nice day.