Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Η μεταμόρφωση

   Στις αρχές του Φθινοπώρου. Μια βροχή ντύνει το βλέμμα της κοπέλας προστατεύοντας τις σκέψεις και τις αναμνήσεις της.
   Κάτω από την προστασία της ομπρέλας το βλέμμα αρθρώνει λόγο στη στιγμιαία προβολή μιας κινηματογραφικής καταγραφής του παρελθόντος της.
   Τα χείλη αποσπούν τις στάλες της μοναξιάς από τα βιώματά της και γράφουν ένα χάδι κάτω από το συννεφιασμένο ουρανό.
   Τα χείλη λένε:
   "Να περπατάς πάντα μεστή από αξιοπρέπεια ό,τι κι αν συμβαίνει. Να προσδίδεις τη δική σου εκδοχή στα πράγματα και στον κόσμο. Να βιώνεις κάθε στιγμή αποδίδοντας αυτό που ζεις με λέξεις.
   Να αναδύεσαι μέσα από τον ήλιο, την βροχή ή το χιόνι ακόμη πιο όμορφη, ακόμη πιο πλήρης, δίχως να φοβάσαι, δίχως να περιμένεις κάτι απόλυτα συγκεκριμένο.
   Να δημιουργείς τη στιγμή την ίδια στιγμή που τη βιώνεις. Να είσαι ένα ανθρώπινο πλάσμα πλήρες. Να είσαι σώμα, πνεύμα και κυρίως ψυχή που εκτινάσσει συναισθήματα σε κάθε θάλασσα, σε κάθε βουνό, σε κάθε ηλιόλουστη πεδιάδα.
   Να γίνεσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Να είσαι ταυτόχρονα το υποκείμενο που ενεργεί και το υποκείμενο που συναισθάνεται τα πάντα σα να δημιουργείται ο κόσμος από την αρχή ξανά."
   Όταν τα χείλη σταματούν να προφέρουν λέξεις, η βροχή δυναμώνει. Τότε το ανθρώπινο θαύμα πραγματώνεται αμέσως και η κοπέλα το νιώθει χωρίς να κάνει καμία άλλη ιδιαίτερη προσπάθεια.
   Ξαφνικά η κοπέλα μεταφέρεται αλλού, σε άλλη διάσταση, σε άλλη βρόχινη εκδοχή της ζωής.
   Κι όμως όλα είναι ίδια και διαφορετικά ταυτόχρονα: η ομπρέλα, το βλέμμα, οι αναμνήσεις, το πάθος για ζωή και λόγο.
   Και η κοπέλα περπατά στη βροχή απολαμβάνοντας την πιο φυσική μεταμόρφωση. Κι είναι αλήθεια δώρο της ζωής οι μεταμορφώσεις που κρατούν ανέπαφη την ουσία του χαρακτήρα μιας ανθρώπινης ύπαρξης και τελικά συνηγορούν στη διατήρηση των ίδιων των αναλλοίωτων στοιχείων της ανθρώπινης ζωής. Αυτής της ζωής που συχνά όλοι ψάχνουν να τη βρουν μέσω των άλλων αγνοώντας πως πάντα βρίσκεται μέσα τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος


9 σχόλια:

Michael (Light-In-A-Box) είπε...

Thanks for your recent visit. You have a very nice blog, excellent photography! : )

Rosengirl.. είπε...

I love the rain...thanks for you kind words..Michelle

Ann Marie είπε...

Good morning my friend!
Thanks for your post on my blog.
Taking a walk in the rain can be wonderful, but it's sad if the rain continues day after day.
Autumn and early winter is the time of year when most rain in our latitudes.
I wish you a wonderful start to the new week!
Hug.

Ann Marie είπε...

Hello my friend!
Thanks for your kind words on my blog!
We will drive down in Europe for a few days so I want to look in to your blog and wish you a nice continuation of the week.
Hug.

Carolina είπε...

Hello friend!
Wonderful ode to the rain, it's romantic and beautiful.
Big hug, have a nice day.

Al είπε...

Exquisite - you photographed her so well. The look in her eyes in the first shot is fantastic.

Wingfall at dusk είπε...

I LOVE this - the combination of words and images; the sensitivity and gentleness of your writing; the blend of romance and metaphysics. Yannis, this is a wonderful post.

Hilda R.B είπε...

The last one was super. Great photo.
From Hilda

Kωνσταντίνα είπε...

Μια ωδή στο άνοιγμα της ψυχής και στην αναγνώριση των δυνάμει αυτο μεταμορφώσεών της...
Συναρπαστικό!