Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Στις αμυχές του ονείρου

     Αυγουστιάτικο πρωινό. Στο δωμάτιο που φιλοξενεί την καλοκαιρινή εκδοχή των διακοπών της γυναίκας, η πρώτη ηλιαχτίδα της ανατολής διατρέχει το πρόσωπό της και λούζει για λίγο τα κλειστά βλέφαρά της.
Τότε, η ζωή και το όνειρο ξυπνούν στο βλεφάρισμα των ματιών της με μία διάθεση σαγήνης κι ευτυχίας.
Η πρώτη ημερήσια σκέψη της γυναίκας είναι ταυτόχρονα και μια αυθεντική καλοκαιρινή επιθυμία.
Η γυναίκα σηκώνεται από το κρεβάτι που αγκαλιάζει για λίγες ημέρες και νύχτες τη σάρκινη αλλά και την άϋλη εκδοχή της ύπαρξή της και κατευθύνεται με βήματα μαθηματικής ακρίβειας προς το μεγάλο καθρέπτη του δωματίου.
Εκεί η γυναίκα στέκεται για λίγο και στο καθρέπτισμα των ματιών της ευχαριστεί την πλάση που την αξιώνει να γίνεται διαρκώς κάτι περισσότερο από μία απλή σύνθεση σώματος και ψυχής.
Στο γυάλινο βλέμμα του ειδώλου της η γυναίκα αντικρίζει το συνδυασμό λογικής και συναισθημάτων που χαρακτηρίζουν κάθε της ενέργεια και χαρούμενη ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει το καλοκαιρινό της όνειρο.
Μεστή από περηφάνια για τον εαυτό της, μια περηφάνια εσωτερική όπως συμβαίνει σε όλους τους σπάνιους ανθρώπους που έχουν προσωπικότητα και γι’ αυτό δεν χρειάζονται καμία εξωτερική επιβεβαίωση, η γυναίκα ετοιμάζεται να κατέβει στην ακροθαλασσιά. Φορά τα σανδάλια της και το καπέλο της και παίρνει μαζί της το βιβλίο που πρόκειται να διαβαστεί από το βλέμμα της.
Είναι ένα μικρό βιβλίο που μιλά για το καλοκαίρι και η γυναίκα επιθυμεί να το διαβάσει σε απόσταση θωπείας από τη γαλάζια θάλασσα.
Στην αμμουδιά η γυναίκα διαβάζει τις πρώτες σελίδες καθισμένη σε έναν σκιερό βράχο ακριβώς εκεί όπου σκάει το ανεπαίσθητο κύμα του καλοκαιριού που νοτίζει τα πόδια της δροσίζοντάς την από την ηλιόλουστη φωτοχυσία.
Η γυναίκα περνά την ώρα της με την ανάγνωση στα χείλη και στο βλέμμα. Όταν η καλοκαιρινή ζέστη αυξάνεται, η γυναίκα κολυμπά για λίγο, για να επανέλθει ξανά πίσω στην ανάγνωση.
Η γυναίκα το αγαπάει αυτό το μικρό βιβλίο και γνωρίζει ότι τα βιβλία δεν προδίδουν ποτέ. Είναι ο πολύτιμος σύντροφός της στο ταξίδι των καλοκαιρινών διακοπών της.
Όταν επιστρέφει στο δωμάτιο, η γυναίκα τοποθετεί ευλαβικά σχεδόν το βιβλίο στην ίδια πάντα θέση, στο κομοδίνο που βρίσκεται στα δεξιά του προσώπου της, όταν χαλαρώνει ή κοιμάται.
Έπειτα στέκεται και πάλι μπροστά στον καθρέπτη και πλημμυρισμένη από ευτυχία σκέφτεται πως ακόμη δε γεννήθηκε το κείμενο που μπορεί να την περιγράψει

Γιάννης Πολιτόπουλος.



Δεν υπάρχουν σχόλια: