Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Μουσική διαύγεια


      Ένα τραγούδι χόρευε πάντα στα χείλη της. Τόσο διαυγές στο βλέμμα των άλλων που ο άνεμος σκιρτούσε στην πραγμάτωσή του. Καθώς είχε συντελεστεί κάποτε ο έρωτας μιας νότας στο ελαφρύ κυμάτισμα των μαλλιών της.
Κι ήταν αυτό το καθημερινό πια δρομολόγιο της μουσικής από το απροσδιόριστο παρελθόν της στο μυστηριώδες μέλλον της.
Ώσπου μια ανοιξιάτικη ημέρα η γυναίκα άπλωσε το γυμνό της χέρι κι άφησε τον άνεμο και τη μουσική να περάσουν μέσα από τα ανοιχτά της δάχτυλα.
Κι έπιασε τότε το τραγούδι να χορεύει στην απεραντοσύνη της μοναδικής αέρινης στιγμής που η ομορφιά της γυναίκας απλωνόταν προς όλες τις κατευθύνσεις.
Με τη διαύγεια της μουσικής η γυναίκα λικνίζονταν στην ανώτερη εκείνη σφαίρα της πνευματικής υπόστασης που για λίγο μεσουρανεί στον υπέροχο κόσμο των ιδεών.
Μέχρι τα στενά της βρόχινης αγάπης ταξίδεψε η γυναίκα συννεφοβαδίζοντας.
Και η μουσική ουρανοπιάστηκε και το τραγούδι μετατράπηκε στα χείλη της σε ποίημα φωτοσκιασμένο από τη διαδοχή των εποχών στην άκρη του ορίζοντα.
Τα χείλη του ουρανού γαλανοποίησαν τις λέξεις λούζοντας το πρόσωπο της γυναίκας με αυτές ακριβώς:

Ο κόσμος ολάκερος
άγγιξε
τα μάτια της
τους ώμους της
τον ομφαλό της
και τη φίλησε
σκορπώντας λέξεις
στην απόλυτη γυμνότητά της
ποθώντας την 
ολόκληρη
σε ένα φιλί

Κι έτσι συντελέστηκε η ένωση μουσικής και γραφής καθώς κι η άλλη, η πάντα επιδιωκόμενη από τους συγγραφείς ένωση της ποίησης με τον πεζό λόγο.
Όλα σε ουράνιο χώρο με φόντο την αγάπη που η γυναίκα της πιο μουσικής πανδαισίας επένδυε στο μέλλον του κόσμου που κρέμονταν από την επόμενη κίνησή της.
Με τα δάχτυλα ανοιχτά για πάντα στο αέρινο ταξίδι των λέξεων η γυναίκα προσγειώθηκε στους ανοιξιάτικους παιδικούς αγρούς, η μνήμη των οποίων αποτελεί για πάντα το έναυσμα της πιο θετικής εκδοχής της ζωής.
Μουσικές τότε απλώθηκαν στο είναι των ανθρώπων και οι ψυχές ανατάθηκαν στην αγκαλιά της γυναίκας.
Γιάννης Πολιτόπουλος






Δεν υπάρχουν σχόλια: