Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Μουσική διαύγεια


      Ένα τραγούδι χόρευε πάντα στα χείλη της. Τόσο διαυγές στο βλέμμα των άλλων που ο άνεμος σκιρτούσε στην πραγμάτωσή του. Καθώς είχε συντελεστεί κάποτε ο έρωτας μιας νότας στο ελαφρύ κυμάτισμα των μαλλιών της.
Κι ήταν αυτό το καθημερινό πια δρομολόγιο της μουσικής από το απροσδιόριστο παρελθόν της στο μυστηριώδες μέλλον της.
Ώσπου μια ανοιξιάτικη ημέρα η γυναίκα άπλωσε το γυμνό της χέρι κι άφησε τον άνεμο και τη μουσική να περάσουν μέσα από τα ανοιχτά της δάχτυλα.
Κι έπιασε τότε το τραγούδι να χορεύει στην απεραντοσύνη της μοναδικής αέρινης στιγμής που η ομορφιά της γυναίκας απλωνόταν προς όλες τις κατευθύνσεις.
Με τη διαύγεια της μουσικής η γυναίκα λικνίζονταν στην ανώτερη εκείνη σφαίρα της πνευματικής υπόστασης που για λίγο μεσουρανεί στον υπέροχο κόσμο των ιδεών.
Μέχρι τα στενά της βρόχινης αγάπης ταξίδεψε η γυναίκα συννεφοβαδίζοντας.
Και η μουσική ουρανοπιάστηκε και το τραγούδι μετατράπηκε στα χείλη της σε ποίημα φωτοσκιασμένο από τη διαδοχή των εποχών στην άκρη του ορίζοντα.
Τα χείλη του ουρανού γαλανοποίησαν τις λέξεις λούζοντας το πρόσωπο της γυναίκας με αυτές ακριβώς:

Ο κόσμος ολάκερος
άγγιξε
τα μάτια της
τους ώμους της
τον ομφαλό της
και τη φίλησε
σκορπώντας λέξεις
στην απόλυτη γυμνότητά της
ποθώντας την 
ολόκληρη
σε ένα φιλί

Κι έτσι συντελέστηκε η ένωση μουσικής και γραφής καθώς κι η άλλη, η πάντα επιδιωκόμενη από τους συγγραφείς ένωση της ποίησης με τον πεζό λόγο.
Όλα σε ουράνιο χώρο με φόντο την αγάπη που η γυναίκα της πιο μουσικής πανδαισίας επένδυε στο μέλλον του κόσμου που κρέμονταν από την επόμενη κίνησή της.
Με τα δάχτυλα ανοιχτά για πάντα στο αέρινο ταξίδι των λέξεων η γυναίκα προσγειώθηκε στους ανοιξιάτικους παιδικούς αγρούς, η μνήμη των οποίων αποτελεί για πάντα το έναυσμα της πιο θετικής εκδοχής της ζωής.
Μουσικές τότε απλώθηκαν στο είναι των ανθρώπων και οι ψυχές ανατάθηκαν στην αγκαλιά της γυναίκας.
Γιάννης Πολιτόπουλος






Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Η ανάγνωση της γραφής

    Θα το διαβάζατε κατά τη διάρκεια ενός ανοιξιάτικου μεσογειακού απογεύματος συντροφιά με το αίσθημα αναμονής που πληρεί τον εαυτό σας.
Θα το διαβάζατε με την απίστευτη βεβαιότητα που σας περικλείει.
Βεβαιότητα για το καθημερινό θαύμα μιας γραφής που πραγματώνεται στα ανθρώπινα χέρια υπό την εποπτεία μιας γενεσιουργού σιωπής.
Με τη διαδικασία της ανάγνωσης να αδιαφορεί για το φύλο σας, όπως αδιαφορεί και τώρα η δική σας ανάγνωση για το ποιοι είστε.
Όπως δηλαδή συμβαίνει, όταν γράφοντας ή διαβάζοντας τίποτα δεν εγγυάται παρά μόνο την πραγματικότητα της γραφής ή της ανάγνωσης.
Μ ε τον αυθεντικό τρόπο ζωής με τον οποίο απολαμβάνει κανείς ένα γεγονός που συντελείται μακριά από τα σχόλια που συνήθως συνοδεύουν άλλες εκδοχές της σύγχρονης ζωής, οι οποίες μοιάζουν πιο πολύ με την κινηματογράφηση ενός εικονικού παρά ενός αυθεντικού γεγονότος.
Θα διαβάζατε το βιβλίο ζώντας το με όλες σας τις αισθήσεις κι αφαιρώντας από το μυαλό και τη σκέψη σας κάθε προϋπάρχουσα αντίληψη για τα πράγματα και την καθημερινή εξέλιξη των γεγονότων.
Και διαβάζοντας θα επρόκειτο να ανακαλύψετε με τη φαντασία σας την ανάγνωσης μιας γραφής που μπορεί να συντελείται ταυτόχρονα με τη γραφή που περιγράφει την ανάγνωση που συντελείται στα μάτια σας από τη σταθερή κατεύθυνση του βλέμματος πάνω στο ανοιχτό βιβλίο.
Γιατί η ιστορία που τα μάτια σας γράφουν διαβάζοντας, είστε εσείς που διαβάζοντας προεκτείνετε τα όρια της γραφής από το αόριστο στο προσωπικό κι έπειτα στο καθολικό ενός λεκτικού σύμπαντος που δεν πρόκειται να εξαντλείται διαρκώς εκτεινόμενο προς όλες τις κατευθύνσεις της γνώσης.
Κι άλλοτε, ένα καλοκαιρινό απόγευμα ίσως θα διαβάζατε το βιβλίο γράφοντας ταυτόχρονα ή σιωπώντας μπροστά στο θαύμα της ανάγνωσης.
Αφού γι’ αυτό δημιουργούνται αναγνώσεις, κάποτε και πολλαπλές, ενός κειμένου, ανεξάρτητα από το χώρο ή το χρόνο της πραγματικής ζωής που περνά διατρέχοντας τις σελίδες με την ταχύτητα γνώσης που η ίδια ορίζει.
Κι επρόκειτο διαβάζοντας να επιθυμήσετε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την εισχώρηση του χρόνου του ανάγνωσης στο δικό σας προσωπικό χρόνο που περικλείεται από τις κινήσεις του σώματος και του νου σας.
Καθώς αυτού του είδους η διείσδυση ζωοποιεί το φανταστικό επίπεδο και ενοποιεί τελικά τη διαδικασία της ανάγνωσης με τη διαδικασία της γραφής. 
Γιάννης Πολιτόπουλος