Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Η συγγραφέας

Ποτέ άλλοτε δεν είχε διαισθανθεί το βάθος των νυχτερινών ονείρων. Και ποτέ άλλοτε δεν είχε αναπλάσει τη διάθλαση των σκέψεών της πάνω στο τυχαίο λευκό του χαρτιού με εκείνο τον αθεράπευτο εθισμό των δαχτύλων στη γραφή.
Γιατί η γραφή την είχε χρησιμοποιήσει σε έναν κόσμο ονείρου, όπου τα πρώτα βήματα στη θάλασσα αστειεύτηκαν κάποτε με τον ήλιο.
Η ίδια θεωρούσε τον εαυτό της ως το αστείρευτο βλέμμα μιας γηγενούς ανοιξιάτικης θηλυκότητας που συνορεύει με τη γραφή στις παρυφές της φαντασίας.
Μια φορά μόνο κατά τη διάρκεια μιας χειμαρρώδους σιωπής η συγγραφέας είχε αποτολμήσει την επανάληψη των κλειστών βλεφάρων, ενέργεια ταυτόσημη μιας θωπευτικής ματιάς πάνω στην απεραντοσύνη της γραφής.
Συνήθως, η σκέψη της ήταν πολύ γρήγορη, πιο γρήγορη κι από το γαλανό νοτιά του Αιγαίου, και το λεπτό αλλά κομψό χέρι της δεν την προλάβαινε. Δεν προλάβαινε να καταγράψει την άϋλη εκδοχή της φανταστικής περιπλάνησης στη χώρα του ονείρου, την πιο πραγματική κι από την πραγματικότητα. Η  συγγραφέας  αγαπούσε  τότε  ενστικτωδώς  ό,τι καταδιώκεται στο άχρονο της γραφής από την υπερπροσπάθεια της νοητικής σύλληψης.
Και το κατάλαβε σύντομα πως λέξεις αφημένες στον καθρέπτη μιας ορατής αναπαράστασης μεγαλουργούσαν ενάντια στη φθορά της σκόνης ακόμη και δίχως την ανθρώπινη παρέμβαση της.
Με τη γνώση αυτή, ως η μεταξένια επιδερμίδα της ίδιας της γραφής της, η γυναίκα αποφάσισε να μην προδώσει ποτέ την αισθητική της ίδιας της της ύπαρξης.
Μόνο με ένα τυχαίο μολύβι προσπέλασε τη διχοτόμηση της εύθραυστης ισορροπίας πάνω στην οποία δομείται η απουσία της ανάμνησης ως εφαλτηρίου της γραφής.
Άλλωστε, η συγγραφέας δεν είχε δει ποτέ το φόβο της πρωινής αυγής να ξεδιπλώνει τις λεπίδες του στο υγρό παρόν του τρικυμιώδους παρελθόντος και της επανάληψης, η οποία συχνά αρνείται να υποκύψει στη νεογνό γραφή κάθε επερχόμενης σκέψης.
Κατά συνέπεια αυτής της ηθικολογικής εσωτερικής της πρωτοβουλίας η γυναίκα τοποθέτησε την παλάμη του αριστερού της χεριού πάνω στο λευκό χαρτί και με το δεξί της χέρι έγραψε ανάμεσα στα δάχτυλα αποσιωπώντας το περίγραμμα των ορίων του λόγου της και εσωκλείοντας σε έναν θηλυκό καμβά την πληθώρα των σκέψεων της επιλέγοντας ό,τι αποτολμούσε να χωρά ολοκληρωτικά σε αυτό το πρωτογενές περίγραμμα, που κανείς άλλος ποτέ δεν είχε χρησιμοποιήσει.
    Επρόκειτο για μια γραφή όμοια του τέλειου αρχικού φιλιού που ενσαρκώνεται στα χείλη μιας πρωτόγνωρης αγάπης ανάμεσα σε μία ανθρώπινη ύπαρξη και σε μια διαδικασία, η οποία επενεργεί απελευθερωτικά γυμνώνοντας τη σκέψη για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου