Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Η συγγραφέας

Ποτέ άλλοτε δεν είχε διαισθανθεί το βάθος των νυχτερινών ονείρων. Και ποτέ άλλοτε δεν είχε αναπλάσει τη διάθλαση των σκέψεών της πάνω στο τυχαίο λευκό του χαρτιού με εκείνο τον αθεράπευτο εθισμό των δαχτύλων στη γραφή.
Γιατί η γραφή την είχε χρησιμοποιήσει σε έναν κόσμο ονείρου, όπου τα πρώτα βήματα στη θάλασσα αστειεύτηκαν κάποτε με τον ήλιο.
Η ίδια θεωρούσε τον εαυτό της ως το αστείρευτο βλέμμα μιας γηγενούς ανοιξιάτικης θηλυκότητας που συνορεύει με τη γραφή στις παρυφές της φαντασίας.
Μια φορά μόνο κατά τη διάρκεια μιας χειμαρρώδους σιωπής η συγγραφέας είχε αποτολμήσει την επανάληψη των κλειστών βλεφάρων, ενέργεια ταυτόσημη μιας θωπευτικής ματιάς πάνω στην απεραντοσύνη της γραφής.
Συνήθως, η σκέψη της ήταν πολύ γρήγορη, πιο γρήγορη κι από το γαλανό νοτιά του Αιγαίου, και το λεπτό αλλά κομψό χέρι της δεν την προλάβαινε. Δεν προλάβαινε να καταγράψει την άϋλη εκδοχή της φανταστικής περιπλάνησης στη χώρα του ονείρου, την πιο πραγματική κι από την πραγματικότητα. Η  συγγραφέας  αγαπούσε  τότε  ενστικτωδώς  ό,τι καταδιώκεται στο άχρονο της γραφής από την υπερπροσπάθεια της νοητικής σύλληψης.
Και το κατάλαβε σύντομα πως λέξεις αφημένες στον καθρέπτη μιας ορατής αναπαράστασης μεγαλουργούσαν ενάντια στη φθορά της σκόνης ακόμη και δίχως την ανθρώπινη παρέμβαση της.
Με τη γνώση αυτή, ως η μεταξένια επιδερμίδα της ίδιας της γραφής της, η γυναίκα αποφάσισε να μην προδώσει ποτέ την αισθητική της ίδιας της της ύπαρξης.
Μόνο με ένα τυχαίο μολύβι προσπέλασε τη διχοτόμηση της εύθραυστης ισορροπίας πάνω στην οποία δομείται η απουσία της ανάμνησης ως εφαλτηρίου της γραφής.
Άλλωστε, η συγγραφέας δεν είχε δει ποτέ το φόβο της πρωινής αυγής να ξεδιπλώνει τις λεπίδες του στο υγρό παρόν του τρικυμιώδους παρελθόντος και της επανάληψης, η οποία συχνά αρνείται να υποκύψει στη νεογνό γραφή κάθε επερχόμενης σκέψης.
Κατά συνέπεια αυτής της ηθικολογικής εσωτερικής της πρωτοβουλίας η γυναίκα τοποθέτησε την παλάμη του αριστερού της χεριού πάνω στο λευκό χαρτί και με το δεξί της χέρι έγραψε ανάμεσα στα δάχτυλα αποσιωπώντας το περίγραμμα των ορίων του λόγου της και εσωκλείοντας σε έναν θηλυκό καμβά την πληθώρα των σκέψεων της επιλέγοντας ό,τι αποτολμούσε να χωρά ολοκληρωτικά σε αυτό το πρωτογενές περίγραμμα, που κανείς άλλος ποτέ δεν είχε χρησιμοποιήσει.
    Επρόκειτο για μια γραφή όμοια του τέλειου αρχικού φιλιού που ενσαρκώνεται στα χείλη μιας πρωτόγνωρης αγάπης ανάμεσα σε μία ανθρώπινη ύπαρξη και σε μια διαδικασία, η οποία επενεργεί απελευθερωτικά γυμνώνοντας τη σκέψη για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: