Recent Comment

Αναγνώστες

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Η ψεύτικη Άνοιξη

Η ζωή μου λανθάνει στην απελπισία, σκέφτηκε η γυναίκα με το πιο πρόσφατο ανθρώπινο βλέμμα στην έρημο του πόνου.
          Κι εκείνος; Αναρωτήθηκε σιωπηλά.
Πώς μπορεί;
Με ποιες φευγαλέες λέξεις ενσαρκώνει την απόλυτη αδιαφορία του;
Ο παραληρηματικός εσωτερικός μονόλογος της γυναίκας ελάμβανε χώρα στα νωπά ίχνη του τελευταίου τους φιλιού.
Ήταν μια Άνοιξη ψεύτικη, μια Άνοιξη κατ’ όνομα, κατ’ επίφαση. Ήταν μια Άνοιξη ημιτελής στα πρόθυρα ενός επερχόμενου διαρκούς ψυχικού χειμώνα, ικανού να αντιδιαστέλει κάθε ανεπαίσθητη αντίθεση ανάμεσα σ’ εκείνον και σ’ εκείνη.
Η αρχή της σκέψης συνόδευε το παλλόμενο βλέμμα της γυναίκας από τα πρώτα της βήματα στην προκυμαία.
Επρόκειτο για την ίδια πάντα προκυμαία, την πλακοστρωμένη με κάθε ανθρώπινο αποχαιρετισμό. Την προκυμαία όπου κάθε Φθινόπωρο μελαγχολεί το υγρό σώμα του πρόσφυγα έρωτα.
Eκείνος είχε ήδη φύγει, μεστός από την κενότητα του συναισθήματος, που καταλαμβάνει συχνά τους άντρες οι οποίοι ερωτεύονται περιστασιακά για λόγους ξένους ως προς την ίδια την αυθεντική ουσία του έρωτα.
Εκείνη τώρα πια στέκονταν μπροστά στην προκυμαία του λιμανιού προσπαθώντας να αποδεχθεί την άλογη φυγή του άντρα, τη στιγμή που η θαλάσσια υγρασία επιφόρτιζε το παλλόμενο βλέμμα της με στάλες μιας απροσδόκητης συμπάθειας για την απουσία της κοινής ζωής.
Κι έμοιαζε πραγματικά μεστή από την απουσία του ανοιξιάτικου ήλιου, που θαρρεί κανείς πως είχε εγκαταλείψει κι αυτός τις προσφιλείς του συνήθειες.
Περπατώντας με μικρά βήματα κατά μήκος της προκυμαίας η γυναίκα έβαλε το δεξί χέρι της στην εσωτερική τσέπη του πανωφοριού που ενέδυε το πληγωμένο κορμί της κι έβγαλε από εκεί το τελευταίο τσιγάρο του χθεσινού κοινού πακέτου τους.
Το έφερε στα χείλη της μα δεν τόλμησε να το ανάψει. Συνέχισε να προχωρά με το τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη σε μια θηλυκή εκδοχή της γνωστής φωτογραφίας του Τζέιμς Ντην.
Περπατούσε στην εκδοχή μιας φωτογραφίας που ποτέ δεν επρόκειτο να τραβηχτεί χάνοντας έτσι την ευκαιρία να αναγνώνεται ως ύστερο καλλιτέχνημα της καταγραφής του τέλους μιας σύντομης ανθρώπινης σχέσης.
Όμως, όπως συμβαίνει κάποιες φορές που οι άνθρωποι θεωρούν πως γνωρίζουν κάθε πιθανή εκδοχή της πραγματικότητας, η γυναίκα δεν πρόσεξε πως ένα κορίτσι τραβούσε φωτογραφίες για το τίποτα στην άλλη πλευρά της προκυμαίας. Κι ανάμεσα σ’ αυτές και τη φωτογραφία που επρόκειτο να φέρει πίσω στη γυναίκα τον άντρα της φυγής. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: