Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Το σπίτι που δάκρυσε


    Όταν το πρώτο κύμα χειμωνιάτικου κρύου ενέδυσε τα ηλιοφιλημένα από το καλοκαίρι χείλη της, η γυναίκα αισθάνθηκε πως η διαδοχή των εποχών εγγράφονταν στο σώμα της ως φυσική αναγκαιότητα.
    Όπως το καλοκαίρι η χρυσαφένια άμμος παιχνίδιζε στολίζοντας τους αστραγάλους της και τους καρπούς των χεριών της έτσι και τώρα ο παγωμένος άνεμος εισχωρούσε στα μαλλιά της ανεμίζοντας μια διαρκώς ανανεούμενη ομορφιά.
    Ήταν στις απαρχές της νύχτας, λίγο μετά το φτωχό χειμωνιάτικο λιόγερμα, και η γυναίκα περπατούσε σε ένα γνώριμο δρόμο. Ένα δρόμο στοιχεία του οποίου είχε συνδέσει στη μνήμη της με ποικίλα γεγονότα αλλά και επιθυμίες.
     Και συνέβη περνώντας μπροστά από ένα παλιό σπίτι να θυμηθεί ότι ένα φιλί είχε σφαλίσει τα χείλη της πριν από πολλά χρόνια. Ένα φιλί διαφορετικό από τα άλλα. Ένα φιλί απροσδόκητο, ένα φιλί ολοκληρωτικό.
    Το πρώτο φιλί ενός αγοριού ανελέητου που με όλη την ορμή της εφηβείας αναστάτωσε για πάντα τη ζωή του κοριτσιού.
    Ένα φιλί δυνατό σαν ποίημα που γεννήθηκε από τη συνεύρεση δύο αγαπημένων λέξεων πάνω στο γυμνό χαρτί της όμορης ζωής δύο νέων παιδιών.

   Και τώρα ένιωθε το φιλί να ζωντανεύει ξανά στα πρόθυρα του παλιού σπιτιού και σε απόσταση μιας δροσοσταλίδας από τα χείλη της φαντασίας της      
       Σταμάτησε για λίγο και κοίταξε κατάματα το παρελθόν της βιώνοντας την απεραντοσύνη του πλέον γλυκού κύματος της χρόνιας σιωπής εκείνης της κοινής εμπειρίας των ματιών.

      Κι ήταν για λίγο που η γυναίκα μετατράπηκε σε σώμα ανυπέρβλητης εφηβείας.
     Τόσο πολύ τη συνεπήρε η ανάμνηση αυτή που τα χέρια της απλώθηκαν ανοιχτά σε κάθε ίνα του γνώριμου δρόμου προικίζοντάς τον με τα χρώματα μιας τόσο ανθρώπινης ανάμνησης.
      Τότε συντελέστηκε το θαύμα.
   Ένα νεαρό αγόρι στάθηκε μπροστά της και έκθαμβο από την ομορφιά που εξέπεμπε η νηφάλια κι ώριμη πια ομορφιά της, της χάρισε ένα μικρό λουλούδι.
     Η γυναίκα δεν αρνήθηκε την ξαφνική προσφορά. Άπλωσε το χέρι, πήρε το λουλούδι κι άρχισε να περπατά ανεμίζοντας το εφηβικό δώρο δίχως να προφέρει τίποτα, χωρίς να ρωτήσει το γιατί.
       Στο ζωντανό όνειρο δεν υπάρχουν άλλωστε αιτιολογήσεις.
      Το θεώρησε μάλιστα φυσικό να ενσαρκώνεται η φαντασία της και να συμπίπτει με τον πόθο ενός εφήβου.
    Καθώς η γυναίκα έστριβε στην πρώτη στροφή, ένας περαστικός είδε το παλιό σπίτι να δακρύζει. Μόνο η γυναίκα θα μπορούσε να γνωρίζει ποιος ήταν. 

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου