Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Ο παφλασμός του απείρου


Ι

Θα ξεχάσω για πάντα
των βουνών το χειμωνιάτικο ψύχος,
της θάλασσας τους ωκεάνιους παφλασμούς,
των σπιτιών τις ανελέητες σιωπές του Σεπτέμβρη.

Με τις λέξεις του Αυγούστου στα χείλη
θα ξεχυθώ στον κόσμο,
να τους θυμίσω το ένδοξο παρελθόν,
να τους ομορφύνω το μέλλον,
φεγγάρι δανείζοντας στο φλογερό παρόν τους.

Και να έρθει ένας Χριστός απρόσκλητος τώρα
μα ανθρώπινος,
στις αυλές που απέμειναν να βάλει τραπέζι,
να κόψει ψωμί τα πάθη
που ξερίζωσαν τους τόπους.

Και το φως να σκιάσει τις νύχτες μας
και των αστεριών τα έργα
να λιμάρουν με τέχνη την παγερή τεχνολογία
και τους μύθους της επιστήμης.

Γιατί χρειάζεται ξανά
το πνεύμα να νικήσει το σίδερο.

II

Την επόμενη πανσέληνο
να 'ρθουν κορίτσια
να φέρουν λουλούδια
στα σπίτια των προγόνων.
Και να φορολογηθούν πια μόνο οι καημοί
κι όχι τα μετερίζια.

Μικρά παιδιά να λιάσουν την τύχη τους
ανεμίζοντας τη φαντασία
στους φλοίσβους των βράχων.
Γράφοντας ελεύθερα έναν γλάρο
στο οικοσύστημα των αθώων προθέσεών τους.

Με το τυχαίο της ματιάς τους
ν' αφουγκραστούν τον κόσμο
και να προβάλλουν γυμνή
στο έλεος των χρόνων τους
την παιδική αφέλεια των κυμάτων.
Αληθινή στον ήλιο
πρόσθεση των χεριών τους.

ΙΙΙ

Έτσι απλά να γίνει κόσμος,
όπως οι σπάροι ανθίζουν στο πέλαγος
και τα σπίτια κατηφορίζουν στο φως του Αιγαίου.
Νύχτες να υποκύψουν στο χαμόγελο της ωραίας γοργόνας.

Παραμύθι απλόχερο να σφαλίσει τον ύπνο στις κάμαρες.
Σα να μην υπήρξε ποτέ
πόλεμος για την επίγεια εξουσία
παρά μόνο για την εφήμερη είδηση
που χάσκει στα χαρακωμένα μέτωπα της λύπης.

Να 'ρθει πολιτισμός φεγγαρίσιος
κι αγνάντεμα ματιών δίχως σκληρότητα.
Μόνο πανηγύρια στο φως
όπου να μη χαρούν βλέμματα απορημένα.
Καθώς μια γλώσσα όλα τα χείλη.

Και το βήμα μιας κοπέλας να χαράξει στην άμμο
στιγμές ευτυχίας πελαγίσιες
που τραβούν ψηλά κατά το κάστρο εκείνο
που στέρεψε από στεναγμούς.
Βαθιά ποιήματα να θελήσει η σιωπή
και φιλιά η προσευχή του θεού.

IV

Σήκω καρδιά των φτωχών
να χορέψεις στο φως
αλαφρωμένη από την αιώνια σκιά
της πλησμονής.

Είναι η ώρα η ολόγιομη
να κεντηθούν οι αποστάσεις
στην ποδιά της γιαγιάς σου.

Είναι ο χρόνος ο αστείρευτος
να μιληθούν τα χαμόγελα
και να ξαρμυρίσουν τα ρεμέντζα
τη χαραυγή.

Γι' αυτό θα στείλω ένα κλαδί ελιάς
να ασημώσει τους έρημους φάρους
και να βεβαιώσει τους θαλασσινούς:
το ελάχιστο ήταν εδώ
και θα υπάρξει ξανά.
Μυηθείτε!

Γιάννης Πολιτόπουλος
Βόλος, 1 Ιανουαρίου 2012

1 σχόλιο: