Recent Comment

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Το φεγγαρόχυτο φιλί


Αυγουστιάτικο πρωινό. Στις παρυφές των κυματισμών της γαλάζιας θάλασσας του Αιγαίου ένα αείστικτο όνειρο γυμνώνει το υπέρλαμπρο φως της ανατολής του ήλιου.
         Είναι ακόμη ώρες σιγαλιάς και οι παλάμες του κοριτσιού με τα καστανά μαλλιά αγκαλιάζουν τη σιωπή μιας περασμένης νυχτωδίας που κοραλιοποίησε ένα αναπάντεχο γεγονός. Ένα αναπάντεχο φιλί που την προηγούμενη νύχτα απόλαυσαν τα χείλη δύο εφήβων κάτω από την απαρχή του φεγγαρένιου φωτός που βαίνει προς την πανσέληνη ολοκλήρωσή του. Ένα φεγγαρόχυτο φιλί που ένωσε με αγάπη δυο άγνωστα μέχρι τότε εφηβικά όνειρα σε φεγγαρολουσμένο πάθος.
          Το κορίτσι αγκαλιάζει τη σιωπή αυτής της τρυφερής ανάμνησης. Ώσπου ο άνεμος ενηλικιώνεται γοργά και γράφει μια αγκαλιά στο κόκκινο διάδημα των μαλλιών του.
          Με τον τρόπο αυτό, με αυτή την απλοϊκή, την τόσο ανθρώπινη πράξη ο κόσμος παύει να είναι μια οθόνη κοριτσίστικου βλέμματος και γίνεται πρόσωπο που ενσαρκώνει πολλά πρόσωπα μαζί, το καθένα από τα οποία με την απεριόριστη φυσική ομορφιά ενός χρυσαφένιου λικνίσματος εκεί ακριβώς όπου σκάει το κύμα, αναμένει το επόμενο φεγγάρι της ενάλιας ζωής του φεγγαρένιου φιλιού.
          Και καθώς οι ώρες της ημέρας βαδίζουν διασχίζοντας τις ηλιόλουστες ακρογιαλιές, το νυχτερινό φιλί προετοιμάζεται στα εφηβικά χείλη.
          Τα χείλη των εφήβων γεύονται ξεχωριστά το αλμυρό νερό της θάλασσας και διψούν τον πόθο που κυματίζει στα όνειρά τους.
          Οι νύχτες διαδέχονται η μία την άλλη, ώσπου εγκαθίσταται πάνω από το σώμα της γης εκείνη η μοναδική με το απαστράπτον φως της πανσέληνου.
      Τότε αυθόρμητα τα χείλη του αγοριού κινούνται προς τα χείλη του κοριτσιού. Τίποτα δεν υπάρχει που να μπορεί να σταματήσει την ένωση των χειλιών κάτω από το πλούσιο φεγγαρόφωτο.
          Όσο το φιλί πραγματώνεται, τα λόγια μπορούν να περιμένουν λουσμένα κι αυτά στην απεραντοσύνη του ουράνιου φωτός.
       Μόνο οι φεγγαραχτίδες πυρπολούν την ένωση των χειλιών. Είναι η επιβράβευση της φύσης σε μια ένωση αγνών ονείρων, αγνών συναισθημάτων, αγνών πόθων.
          Κάτω από την πανσέληνο του Αυγούστου πόσο ανθρώπινα ο εφηβικός πόθος κυλά από χείλος σε χείλος ενώνοντάς τα με το αθάνατο βουλοκέρι της φύσης.
          Έπειτα, είναι η σειρά των εφηβικών ματιών να γεμίσουν το βλέμμα τους με το φεγγαρόχυτο φιλί τους και να υποσχεθούν πως πρόκειται να διατηρήσουν για πάντα στη μνήμη τους το φεγγαρένιο φιλί του καλοκαιριού.

Τίτλος Κειμένου: Βάνια Γαντζού
Σώμα Κειμένου: Γιάννης Πολιτόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: