Recent Comment

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Πανσέληνες λέξεις



Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία.
Λόγια πάνε κι έρχονται στα ανθρώπινα χείλη. Χαμόγελα, κραυγές, επιφωνήματα.
Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Με τη μυστηριώδη, την ατέρμονη, την ατελεύτητη δύναμή της κατακτά τα πάντα.
Γυμνή νυχτωδία σωπαίνει την πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Η πανσέληνος ψηλά, ναυαγοσώστης των ονείρων.
Τότε είναι που τα βήματα των ανθρώπων δε χωρούν στην αμμουδιά. Άλλωστε, η λήθη που τους συνοδεύει, φορά πάντα παπούτσια. Και οι χρόνιες αλλά πάντα επίκαιρες μανίες. Όπως η ποίηση, η μνήμη, η αγάπη, η αμεριμνησία, η σιωπή.
Στο δρόμο, ένα ζευγάρι φανοστάτες φεγγοβολά κι ερωτεύεται.
Στα ξύλινα παγκάκια του θαλασσοδαρμένου δρόμου παιδιά ζωγραφίζουν κοχύλια. Έφηβοι ετοιμάζονται για ερωτικές περιπέτειες, για ερωτικές θωπείες. Οι αναστολές τους χάνονται στο φεγγαρόφωτο.
Στο λιμάνι, ο παλιός φάρος αναδεύει τη μνήμη του. Οι καλοκαιρινές ψάθινες ομπρέλες της αμμουδιάς προστατεύουν από το φεγγαρόφωτο τους έρωτες.
Το χέρι του Θεού γράφει την άμμο.
Ένα εφηβικό ζευγάρι πραγματώνει το πρώτο φιλί του, το αγνό μέχρι τα χείλη του νυχτερινού ουρανού.
Μια ελπίδα γυροφέρνει τότε τα ανθρώπινα μάτια.
Έτσι απλά γίνεται κόσμος, όπως τα κύματα ανθίζουν στο πέλαγος και τα σπίτια κατηφορίζουν στο φως του Αιγαίου. Οι καλοκαιρινές νύχτες υποκύπτουν στο χαμόγελο της ωραίας γοργόνας.
Τα ασημένια κορδόνια των αστεριών επισφραγίζουν ένα φιλί. Εμβρόντητη στέκει τότε η γενναιοδωρία του φωτός.
Στα πέρατα της θάλασσας σκορπίζεται μια πανσέληνη φωταψία. Τα τρυφερά κύματα χορεύουν στο ρυθμό του φεγγαριού. Ο βυθός αναδύεται από τα βάθη αιώνων. Φέρνει μαζί του βοτσαλένιες λέξεις. Πανσέληνες λέξεις. Πανσέληνοι έρωτες. Πανσέληνα φιλιά.
Τίποτα δε λείπει από το τοπίο, έτσι τέλειο όπως πραγματώνεται στη φεγγαράδα.
Με λόγια και σιωπές σε εναλλαγή χαδιού γίνεται φεγγαρίσιος πολιτισμός. Και φεγγαρένια θηλυκότητα ικανή να γυμνώνει τα όνειρα.
Η θάλασσα ακροβολίζει τους στεναγμούς της. Οι πέτρινοι βράχοι αναλώνουν τους καημούς τους.
Βραχώδες σεληνόφως φιλά το κύμα. Σαν περιπλάνηση της γραφής, σαν κινήσεις γράφοντος βλέμματος.
Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Μαγευτικό!!! Ονειρεμένες στιγμές στη μετέωρη ζωή μας ... Thanks (REM)