Recent Comment

Αναγνώστες

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Στο έλεος της γραφής


         Πάντα. Μία λευκή σελίδα περίμενε το βλέμμα της, εκείνο το αδιόρατο, το αστείρευτο βλέμμα της κοπέλας που αγαπούσε τη θωπεία των λέξεων με ένα τρόπο σχεδόν ευλαβικό. Γιατί κάποτε και τα αντικείμενα επιζητούν την προσοχή των ανθρώπων.

         Εκείνη όμως δεν ήξερε ακόμη πότε έπρεπε να ζει στιγμιαία και πότε να ζει διαχρονικά.

         Έτσι, ζούσε σε ένα μεταίχμιο αναμονής και παύσης, σε μία ανερμήνευτη ακόμη εκδοχή της θηλυκής της υπόστασης.

Συχνά, η κοπέλα το είχε σκεφτεί να τη γεμίσει τη λευκή σελίδα της, όμως το χέρι της το είχε υποτιμήσει πρώτη η ίδια.

Ώσπου μια μέρα μεταξύ ήλιου και βροχής, μεταξύ αυτού του γλυκού παιχνιδίσματος της φύσης, η γραφή ξεκίνησε από το ίδιο το λευκό της σελίδας κι έφτασε μέχρι τη συμμετρία των δαχτύλων και των ματιών της.

Επρόκειτο για την άνοιξη της γραφής, για τη γαλανή απαρχή του ταξιδιού της στο σώμα των λέξεων, στο δικό της σώμα.

Το χέρι της κοπέλας πραγμάτωσε την αποφασιστική κίνηση και κατέγραψε στο λευκό χαρτί τα γεγονότα που η ίδια διά της γραφής της επρόκειτο να δημιουργήσει την επόμενη ημέρα, τις επόμενες ημέρες μιας καινούριας ζωής.
Ώρα αργότερα το λευκό χαρτί κυμάτιζε στην απεραντοσύνη της θηλυκής εκδοχής της γραφής.
Λέξη με λέξη, φράση με φράση, η κοπέλα είχε συνθέσει τη λεκτική φωτογραφία του βλέμματός της. 
Είχε γράψει:

Στάλες ανέμου
Υγρές ματιές
Γαλάζια βήματα

Από την αρχή της ζωής
το απέραντο πλησιάζει
το φως των ματιών μου

Κι είναι η εαρινή ρήχη
που προσμένει τα βήματά μου
σε απόσταση χαδιού από τα χείλη μου

Η κοπέλα είχε πια μεταστραφεί. Ήταν πια η κοπέλα που γνώριζε με βεβαιότητα τί έπρεπε να πράττει και πότε να το πραγματώνει, ώστε οι άνθρωποι γύρω της να την αναγνωρίζουν ως την επιβεβαίωση της πιο ονειρικής πραγμάτωσης.
 Στο δωμάτιο της κοπέλας ένα πέπλο φαντασίας και μυστηρίου απλωνόταν σα μαγικό χαλί προστατεύοντάς την από οτιδήποτε την πλήγωνε στο παρελθόν.

Έχοντας εσωκλείσει τα πρώτα της γραπτά σε ένα φάκελο με διαφάνειες είχε καταφέρει να τακτοποιήσει διά της γραφής την ίδια τη σειρά των σκέψεων και των απαραίτητων πρωτοβουλιών της οι οποίες θα την οδηγούσαν σύντομα στο δρόμο με τις εύκολες νύχτες και τα ηλιόλουστα πρωινά.

Γιατί η γραφή δεν εγκαταλείπει ποτέ αυτούς που όπως η κοπέλα την αγαπούν ανυστερόβουλα και τη μεταφέρουν πάντα μαζί τους όπου κι αν βρεθούν ακόμη και για λίγες στιγμές.

Έτσι, η κοπέλα κρατούσε πάντα μέσα στην τσάντα της το σώμα των γραπτών κειμένων της, που σαν άλλος ζωντανός οργανισμός τη βοηθούσε να αισθάνεται πιο δυνατή και κυρίως πιο θηλυκή ακόμη.
            Και πραγματικά, τα κορίτσια την κοιτούσαν τώρα με άμετρο θαυμασμό, ενώ τα αγόρια αγωνίζονταν να υποκλέψουν ένα βλέμμα της έστω, για να γραφεί κάτι γι’ αυτά στις επόμενες σελίδες του βιβλίου της ζωής της που η κοπέλα καθημερινά συμπλήρωνε.
          Τώρα πια η ίδια ζει στο έλεος της θηλυκής γραφής και οι άλλοι στο έλεος του θηλυκού βλέμματός της που διαρκώς ενέχει τη δύναμη να ακραγγίζει τη γαλήνια σιωπή των ανοιξιάτικων οριζόντων.


Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ενταξει... το εχω ξανα πει... για μενα εισαι ο μεγαλυτερος συγγραφεας στην ελλαδα εν ζωη τελος.
Ν.Τ