Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Το κορίτσι που αγαπούσε η θάλασσα



   Πρόκειται για την ιστορία ενός κοριτσιού με το όνομα του ανέμου ζωγραφισμένο στο βλέμμα του.
   Είναι ακριβώς στη μέση του καλοκαιριού, όταν το κορίτσι συναντά για μια ακόμη φορά τη θάλασσα που τόσο πολύ αγαπά. Κατά τη διάρκεια ενός πολύ ζεστού απογεύματος, την ώρα του όμορφου δειλινού, που το κορίτσι διαβάζει ένα παραμύθι γραμμένο στη Γαλλική γλώσσα, σηκώνεται αέρας πολύ δυνατός που τα κύματα στη θάλασσα θεριεύουν.
Το κορίτσι βηματίζει στο παραμυθένιο δωμάτιό του και πηγαίνει στο παράθυρο να δει την αγριεμένη θάλασσα.
   Το βλέμμα του είναι καθάριο, αλλά στα βάθη της ψυχής του κάτι του λέει πως αυτή η θαλάσσια αντάρα κάτι καλό θα φέρει για το ίδιο. Γιατί είναι ένα κορίτσι με τρία χαρακτηριστικά: την αγάπη για τις λέξεις και τα ονόματα, την πίστη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του και την αστείρευτη διάθεσή του να ξεχωρίζει από όλα τα κορίτσια της ηλικίας του μιλώντας μυστικά με τον ήλιο, τη θάλασσα και το φεγγάρι.
   Το μυστικό όνειρό του κοριτσιού είναι να χορεύει στο ρυθμό της φυσικής ομορφιάς και να προστατεύει όλα τα πονεμένα ζώα. Και για να το πετύχει αυτό, είναι αποφασισμένο να γίνει ένας σπουδαίος άνθρωπος με πολλές γνώσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής, ώστε όλοι να σέβονται τα λόγια του.
   Έξω, ο αέρας συνεχίζεται όλο το απόγευμα και δε σταματά ούτε και κατά τη διάρκεια της νύχτας.
   Αργά το βράδυ, ενώ το κορίτσι κοιμάται ήρεμα, μία φεγγαρένια αχτίδα έρχεται και λούζει τα κλειστά βλέφαρά του. Το κορίτσι αισθάνεται πως το φεγγάρι το παροτρύνει να κατέβει την αυγή στην αμμουδιά, γιατί εκεί κάτι όμορφο συμβαίνει. Το αισθάνεται μέσα στο γλυκό ύπνο που σφαλίζει τα βλέφαρά του και δεν είναι περίεργο, γιατί έτσι συμβαίνει σε κάποιους σπουδαίους ανθρώπους. Να έχουν δηλαδή τη δυνατότητα επικοινωνίας με ολόκληρη την πλάση. Και το κορίτσι ανήκει στους ανθρώπους αυτούς. Κι αυτό του δίνει μια πρωτόγνωρη δύναμη.
   Έτσι, εντελώς φυσικά, όταν η αυγή έρχεται να συναντήσει τα όνειρά του, το κορίτσι τραβά γραμμή για την αμμουδιά. Όταν φτάνει, μένει έκπληκτο. Η θάλασσα έχει βγάλει στην ακτή πολλές πέτρες, οι οποίες πάνω στη χρυσή άμμο του καλοκαιριού δεν έχουν ριχτεί τυχαία όπως όλες τις άλλες φορές, αλλά σχηματίζουν το όνομά του.
    Η στιγμή που το βλέμμα του αντικρίζει αυτό το πρωτόγνωρο αλλά υπέροχο θέαμα, το κορίτσι το κατανοεί πως η ζωή του αλλάζει. Γιατί τώρα πια είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό κορίτσι. Είναι το κορίτσι των θαλασσινών λέξεων. Είναι το κορίτσι που αγαπούν οι λέξεις, το κορίτσι της γαλάζιας θάλασσας, το κορίτσι που μπορεί να γράφει πάνω στην ίδια τη φυσική ομορφιά της γης.

Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΙΣΤΟΣ!!!!!