Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Το κοινό βλέμμα


  Ηλιόλουστο μεσημέρι. Ένα αυτοκίνητο διασχίζει την εθνική οδό και κατευθύνεται προς το Βορά με συγκεκριμένο προορισμό. Οι καυτές ηλιαχτίδες διαχέονται στα πρόσωπα της γυναίκας και του άντρα προσδίδοντας την υφή του ονείρου στην κοινή ζωή τους που μόλις αρχίζει.
          «Αγάπη είναι να αισθάνομαι πως όταν δεν τον σκέφτομαι, με προδίδω», σκέφτεται η γυναίκα παραδίδοντας το βλέμμα της στα δυνατά χέρια του άντρα που οδηγεί με προσεκτικά βήματα τη σχέση τους προς μια άγνωρη ακόμη ευτυχία δίπλα στη θάλασσα. Γιατί το ταξίδι τους έχει συγκεκριμένη κατάληξη. Πηγαίνουν να στεγάσουν τον έρωτα που γεννήθηκε στα μάτια τους σε ένα κοινό σπίτι πολύ κοντά στη γαλάζια θάλασσα.
          Είναι αλήθεια πως όταν γνωρίστηκαν, προέρχονταν από διαφορετικά περιβάλλοντα, από διαφορετικές απαρχές κάτω όμως από έναν κοινό γαλάζιο ουρανό.
          Κι είναι προφανές πως ο έρωτας υπάρχει, για να συνενώνει τις αρχικές αντιθέσεις. Να βιώνεται ως πράξη γαλανής ενοποίησης του κοινού βλέμματος.
          «Αγάπη είναι να αισθάνομαι πως όταν εκείνη με φαντάζεται, γίνομαι καλύτερος», σκέφτεται ο Χρήστος αγγίζοντας τα μαλλιά της γυναίκας που πρόκειται να αποτελεί την προέκταση της ζωής του.
          Κι ύστερα, το αρχικό ταξίδι φτάνει στο τέλος του μεστό από κοινές σκέψεις, πλήρες από την κοινή εικόνα μπροστά στα μάτια.
          Φτάνουν, στο μικρό παραθαλάσσιο χωριό την ώρα του δειλινού. Ο ήλιος φωτίζει το μέλλον.
          Αργότερα, βηματίζουν μαζί μπροστά στη θάλασσα. Ένας ελαφρύς κυματισμός υποδέχεται το νεαρό ζευγάρι.
          Είναι πια μαζί μπροστά στην απεραντοσύνη του ορίζοντα, μπροστά στο άγνωστο της γαλάζιας θάλασσας.
          Ένα φιλί ξεφεύγει από τα χείλη τους κι υποδέχεται τον ερχομό της νύχτας. Το φεγγαρόφωτο συναινεί. Ο ουρανός χαμογελά στα χείλη του.
          Αρχίζουν να ζουν μαζί μια ευτυχία ανείπωτη, άφατη, λουσμένη στο φεγγαρόφως.
          Σκέφτονται και οι δυο τους πως έχουν ένα σπάνιο προνόμιο.
          Από τη μία πλευρά η μαθηματική αντιμετώπιση του κόσμου κι από την άλλη η ανθρώπινη, η συναισθηματική προσέγγιση της κοινής ζωής.
          Και δε λανθάνουν. Ανατρέχουν με τη σκέψη και τη φαντασία τους στα κοινά φοιτητικά χρόνια, για να κλέψουν λίγο φως, λίγη αρχική ταχύτητα έρωτα. Σε λίγο καιρό, δημιουργούν μαζί. Δημιουργούν ένα δικό τους κόσμο σε μια μικρή γωνιά του κόσμου. Κι αφήνουν χώρο για τη συνέχεια, για το όνειρο, για την πραγμάτωση.
          Ένας άντρας και μία γυναίκα που πλησιάζουν στο φως της αλήθειας. Τώρα και για πάντα.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου