Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Το κορίτσι του φεγγαριού



Χειμωνιάτικο πρωινό. Μέσα στο εφηβικό του δωμάτιο το αγόρι φαντασιώνει και πάλι εκείνο το μειλίχιο συναίσθημά του για το κορίτσι που οι άλλοι ονομάζουν Άνοιξη και το ίδιο αποκαλεί Νεφέλη στα όνειρά του και Λήθη τις ατέλειωτες ώρες της προσμονής. Εκείνες τις ώρες που μόνο περιμένει να αντικρίσει το χαμόγελο που χαράζεται στη λεπτή γραμμή των χειλιών της.
Σκυμμένο στο γραφείο του το αγόρι αραδιάζει τις λέξεις στο λευκό χαρτί.
«Είμαι πάλι εδώ και γράφω. Για σένα. Μόνο για σένα. Δεν ξέρω που είσαι τώρα, μα σε βλέπω να λάμπεις στον ερχομό των λέξεων, στην απεραντοσύνη της γραφής. Γιατί η γραφή ξεκινά από τα μάτια σου, από τα μάτια σου που είναι τα μόνα στον κόσμο που μπορούν να μου γεννήσουν λέξεις.
Για σένα περνούν οι μέρες μου, η μία μετά την άλλη, χωρίς τελειωμό, χωρίς έλεος. Ζωγραφίζω την απουσία σου κι ο χώρος γεμίζει φως. Κι όμως, αισθάνομαι πως τίποτα δεν είναι αρκετό, για να αισθανθώ πλήρης.
Θα ήθελα πολύ να ήσουν ποίημα και να σε φιλήσω πάνω στο λευκό χαρτί.
Απάντησέ μου:

Πως γίνεται
 στα δυο σου μάτια
τόση ομορφιά συγκεντρωμένη
να προκαλεί
με ένα διάπλατο βλέμμα,
με ένα γυμνό βλέμμα
το μεθυσμένο κόκκινο
των ονείρων μου;

          Μήπως είσαι η ολόφωτη θεά της πόλης; Μήπως το κορίτσι που τριγυρνά στο σώμα του ανέμου τις νύχτες;
          Μα ό,τι κι αν είσαι σε βλέπω να περπατάς στην καυτή άμμο του καλοκαιριού αναζητώντας ένα ηλιόλουστο φιλί. Κι ύστερα, σε βλέπω να χάνεσαι τις νύχτες εκεί όπου οι αχτίδες του φεγγαριού φιλούν την τρυφερή επιφάνεια της γαλάζιας θάλασσας.
          Έτσι μαθαίνω πως είσαι η κόρη του φεγγαριού, η απάνεμη ρήχη των ερωτικών κυμάτων. Και τρέχω σε ονειρικές ακρογιαλιές να σε προϋπαντήσω. Τρέχω μέχρι το τέλος του κόσμου μου που είσαι εσύ.»
          Η ώρα περνά και το αγόρι χάνεται στο λαβύρινθο των απέραντων συναισθημάτων του. Η εικόνα του κοριτσιού κυριεύει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν αργεί να φτάσει στην ψυχή του αγοριού, το οποίο σηκώνεται, ανοίγει το παράθυρο και ελευθερώνει τη γραφή, για να φτάσει στα μάτια της και να ζήσει εκεί για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: