Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Το βλέμμα της βροχής

   
   Πρόκειται για μία ιστορία νοτισμένη από τις στάλες μιας άγριας, μιας ανελέητης λήθης. Μία διαδοχή γεγονότων που ξεκίνησε από τα σύννεφα του χειμωνιάτικου ουρανού με προορισμό τα μάτια της γυναίκας.
   Η γυναίκα εκείνη έστεκε αντίκρυ στο κλειστό παράθυρο παρακολουθώντας τις στάλες της βροχής να σβήνουν στο πάτωμα της αυλής.
   Είναι η γυναίκα που κάποτε ενσάρκωσε την απουσία στα μάτια ενός άντρα. Εκείνη που διέφυγε από τα δεσμά ενός άντρα γλυκού και βίαιου συνάμα. Η γυναίκα της φυγής. Ακόμη και τώρα που στέκει δίπλα στο παράθυρο της βροχής, η γυναίκα δεν έχει βρει τις λέξεις, για να περιγράψει με ακρίβεια τη φυγή της.
   Ήταν όμως φυγή κι όχι πτώση. Ποτέ της δεν έφτασε σε κάποιον δεδομένο προορισμό σε αντίθεση με τη βροχή που μοιραία οδηγείται πάντα στο έδαφος. Όμως η γυναίκα σκέφτεται πως το ίδιο συμβαίνει και με τα δάκρυά της. Αυτά για τα οποία δε γνωρίζει ακόμη την αιτία που τα κάνει να κυλούν κάτω από τον ίσκιο των βλεφάρων της.
   Η γυναίκα σκέφτεται πως η βροχή τελειώνει, όταν η σιωπή αποσπά τα βλέφαρά της από το φως του μέλλοντος, από το βλέμμα της καρδιάς. Από εκείνο το παιδικό όνειρο που επανέρχεται χρόνια και χρόνια στα μάτια της για μια ζωή επανδρωμένη με το γαλάζιο της θάλασσας που ερωτεύεται το τυχαίο των παιδικών συνειρμών που ακόμη κι ο θεός δυσκολεύεται να κατανοήσει.
   Τότε συμβαίνει η γυναίκα αυτή να ταυτίζεται με τη βροχή και να αδημονεί για το βρόχινο ποίημα που η βροχή γράφει τα φθινοπωρινά απογεύματα στα γυάλινα παράθυρα ενός καλοκαιριού που έγινε αφήγηση στα χείλη εραστών του μεσονυκτίου. Εραστών που ερωτεύθηκαν την ιστορία που επρόκειτο να πραγματώσουν και τελικά κατάφεραν να την υπερβούν ξαναγράφοντάς την σε εκδοχή για κάθε εποχή.
   Γιατί έμαθαν πως κι η βροχή δακρύζει, όταν το βλέμμα της πυκνώνει μπροστά από την απεραντοσύνη ενός λιακωτού που ξεχάστηκε στη μοναξιά του κι απέμεινε γυμνό να αναμένει τους εραστές και τα παιδιά μιας άλλης, μιας φιλόξενης ζωής, μιας αληθινά τρυφερής σιωπής.
   Κι έπειτα, η γυναίκα σταματά να αναζητά τους λόγους της φυγής και ταυτίζεται με το γεγονός της βροχής, με την κατάσταση της βρόχινης θωπείας που εξαντλείται στο ακέραιο ενός φιλιού ακριβώς, για να δημιουργήσει την αρχή μιας απροσδόκητης επανόδου στην ένωση δύο κειμένων, που σα να γράφτηκαν σε διαφορετικό χρόνο από διαφορετικά χέρια κι όμως ενώνονται τόσο εύκολα, τόσο απρόσμενα, λέξη με λέξη, φιλί με φιλί, σελίδα με σελίδα ξεφυλλίζοντας την απεραντοσύνη μιας ενιαίας φαντασίας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου