Recent Comment

Αναγνώστες

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Το βλέμμα της βροχής

   
   Πρόκειται για μία ιστορία νοτισμένη από τις στάλες μιας άγριας, μιας ανελέητης λήθης. Μία διαδοχή γεγονότων που ξεκίνησε από τα σύννεφα του χειμωνιάτικου ουρανού με προορισμό τα μάτια της γυναίκας.
   Η γυναίκα εκείνη έστεκε αντίκρυ στο κλειστό παράθυρο παρακολουθώντας τις στάλες της βροχής να σβήνουν στο πάτωμα της αυλής.
   Είναι η γυναίκα που κάποτε ενσάρκωσε την απουσία στα μάτια ενός άντρα. Εκείνη που διέφυγε από τα δεσμά ενός άντρα γλυκού και βίαιου συνάμα. Η γυναίκα της φυγής. Ακόμη και τώρα που στέκει δίπλα στο παράθυρο της βροχής, η γυναίκα δεν έχει βρει τις λέξεις, για να περιγράψει με ακρίβεια τη φυγή της.
   Ήταν όμως φυγή κι όχι πτώση. Ποτέ της δεν έφτασε σε κάποιον δεδομένο προορισμό σε αντίθεση με τη βροχή που μοιραία οδηγείται πάντα στο έδαφος. Όμως η γυναίκα σκέφτεται πως το ίδιο συμβαίνει και με τα δάκρυά της. Αυτά για τα οποία δε γνωρίζει ακόμη την αιτία που τα κάνει να κυλούν κάτω από τον ίσκιο των βλεφάρων της.
   Η γυναίκα σκέφτεται πως η βροχή τελειώνει, όταν η σιωπή αποσπά τα βλέφαρά της από το φως του μέλλοντος, από το βλέμμα της καρδιάς. Από εκείνο το παιδικό όνειρο που επανέρχεται χρόνια και χρόνια στα μάτια της για μια ζωή επανδρωμένη με το γαλάζιο της θάλασσας που ερωτεύεται το τυχαίο των παιδικών συνειρμών που ακόμη κι ο θεός δυσκολεύεται να κατανοήσει.
   Τότε συμβαίνει η γυναίκα αυτή να ταυτίζεται με τη βροχή και να αδημονεί για το βρόχινο ποίημα που η βροχή γράφει τα φθινοπωρινά απογεύματα στα γυάλινα παράθυρα ενός καλοκαιριού που έγινε αφήγηση στα χείλη εραστών του μεσονυκτίου. Εραστών που ερωτεύθηκαν την ιστορία που επρόκειτο να πραγματώσουν και τελικά κατάφεραν να την υπερβούν ξαναγράφοντάς την σε εκδοχή για κάθε εποχή.
   Γιατί έμαθαν πως κι η βροχή δακρύζει, όταν το βλέμμα της πυκνώνει μπροστά από την απεραντοσύνη ενός λιακωτού που ξεχάστηκε στη μοναξιά του κι απέμεινε γυμνό να αναμένει τους εραστές και τα παιδιά μιας άλλης, μιας φιλόξενης ζωής, μιας αληθινά τρυφερής σιωπής.
   Κι έπειτα, η γυναίκα σταματά να αναζητά τους λόγους της φυγής και ταυτίζεται με το γεγονός της βροχής, με την κατάσταση της βρόχινης θωπείας που εξαντλείται στο ακέραιο ενός φιλιού ακριβώς, για να δημιουργήσει την αρχή μιας απροσδόκητης επανόδου στην ένωση δύο κειμένων, που σα να γράφτηκαν σε διαφορετικό χρόνο από διαφορετικά χέρια κι όμως ενώνονται τόσο εύκολα, τόσο απρόσμενα, λέξη με λέξη, φιλί με φιλί, σελίδα με σελίδα ξεφυλλίζοντας την απεραντοσύνη μιας ενιαίας φαντασίας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: