Recent Comment

Αναγνώστες

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Ένας ωκεανός αισθήματα



Καταμεσής Φθινοπώρου. Στις άκρες ενός δειλινού, μία γυναίκα νέα και όμορφη είναι καθισμένη σε ένα εβένινο γραφείο. Στα φιλντισένια δάχτυλά της κρατάει ένα μολύβι. Γράφει πάνω σε ένα μικρό άσπρο χαρτί.
          Για την ακρίβεια συμπληρώνει το νόημα μιας λέξης. Είναι η λέξη ωκεανός.
          Η γυναίκα θωπεύει με τη μνήμη της την αγέννητη ακόμη φράση και το χέρι κινείται πάνω στο λευκό του χαρτιού.
          Η σκέψη είναι αβίαστη, πρωτογενής, αυτόματη σχεδόν στα χείλη. Τη γράφει προφέροντάς την ταυτόχρονα. Είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση: «Τα μεγάλα κύματα του ωκεανού με συνάρπασαν».
          Τα μάτια της φωτίζονται στο χρώμα του δειλινού.
          Όπως τότε, τη μέρα που για πρώτη φορά ο ωκεανός φίλησε τα γυμνά πόδια της με ένα απέραντο νερένιο, ωκεάνιο φιλί. Τότε, τη μέρα που η ίδια χάρισε στην ωκεάνια απεραντοσύνη τη χαρά της επαφής με την ηλιοκαμένη επιδερμίδα της.
          Τότε που δεν επέτρεψε στο ωκεάνιο φιλί να την αγγίξει παρά μόνο μέχρι τα γόνατα. Τότε που η ίδια αισθάνθηκε την ωκεάνια σιωπή να κατακλύζεται από το είναι της.
          Τότε που είδε τα όνειρά της να βηματίζουν στην επιφάνεια της γαλάζιας ύπαρξης του ωκεανού.
          Και να που τώρα η επαφή επανέρχεται στο βλέμμα της με τη βοήθεια της γραφής. Γιατί η πρόταση κατακλύζει το βλέμμα της και το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη της με τη δύναμη του δειλινού που προοιωνίζει μια θάλασσα αισθημάτων, έναν ωκεανό αισθήματα, ικανά να φωτίσουν τη νύχτα που σε λίγο θα καλύψει με σκοτάδι το δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα που περικλείει την ύπαρξή της και τη γέννηση της γραφής.
          Μεστή από χαρά η γυναίκα σηκώνεται από το γραφείο και πηγαίνει στο παράθυρο που βλέπει προς τη θάλασσα. Εκεί, συγκεντρώνει το βλέμμα της και ένα επιφώνημα ευτυχίας ξεκινά από τα χείλη της για συναρπαστικό ταξίδι στην ωκεάνια απεραντοσύνη.
          Τώρα πια η πρόταση ταξιδεύει. Από τη μνήμη της στο ωκεάνιο κορμί. Από τη φαντασία της στα κύματα της θάλασσας που κάποτε την υποδέχτηκαν με χαρά.
          Είναι η στιγμή της επανασύνδεσης, η στιγμή της γραφής ενός κοινού, ενός γνώριμου παρελθόντος. Η γυναίκα και ο ωκεανός. Τα κύματα των απέραντων αισθημάτων, τα βιώματα του υγρού φιλιού της κοινής εμπειρίας, της κοινής απόλαυσης.
          Έπειτα, η γυναίκα επιστρέφει στο γραφείο. Κοιτάζει για ώρα το λευκό χαρτί. Στα μάτια της κυλούν δάκρυα, δάκρυα χαράς. Η ωκεάνια γραμμή του μέλλοντος έχει εξορίσει τη λήθη από την ψυχή της.
          Η νύχτα απλώνει τα χάδια της παντού στο κορμί της και τα όνειρα παίρνουν τη θέση που τους αξίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: