Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Ένας ωκεανός αισθήματα


Καταμεσής Φθινοπώρου. Στις άκρες ενός δειλινού, μία γυναίκα νέα και όμορφη είναι καθισμένη σε ένα εβένινο γραφείο. Στα φιλντισένια δάχτυλά της κρατάει ένα μολύβι. Γράφει πάνω σε ένα μικρό άσπρο χαρτί.
          Για την ακρίβεια συμπληρώνει το νόημα μιας λέξης. Είναι η λέξη ωκεανός.
          Η γυναίκα θωπεύει με τη μνήμη της την αγέννητη ακόμη φράση και το χέρι κινείται πάνω στο λευκό του χαρτιού.
          Η σκέψη είναι αβίαστη, πρωτογενής, αυτόματη σχεδόν στα χείλη. Τη γράφει προφέροντάς την ταυτόχρονα. Είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση: «Τα μεγάλα κύματα του ωκεανού με συνάρπασαν».
          Τα μάτια της φωτίζονται στο χρώμα του δειλινού.
          Όπως τότε, τη μέρα που για πρώτη φορά ο ωκεανός φίλησε τα γυμνά πόδια της με ένα απέραντο νερένιο, ωκεάνιο φιλί. Τότε, τη μέρα που η ίδια χάρισε στην ωκεάνια απεραντοσύνη τη χαρά της επαφής με την ηλιοκαμένη επιδερμίδα της.
          Τότε που δεν επέτρεψε στο ωκεάνιο φιλί να την αγγίξει παρά μόνο μέχρι τα γόνατα. Τότε που η ίδια αισθάνθηκε την ωκεάνια σιωπή να κατακλύζεται από το είναι της.
          Τότε που είδε τα όνειρά της να βηματίζουν στην επιφάνεια της γαλάζιας ύπαρξης του ωκεανού.
          Και να που τώρα η επαφή επανέρχεται στο βλέμμα της με τη βοήθεια της γραφής. Γιατί η πρόταση κατακλύζει το βλέμμα της και το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη της με τη δύναμη του δειλινού που προοιωνίζει μια θάλασσα αισθημάτων, έναν ωκεανό αισθήματα, ικανά να φωτίσουν τη νύχτα που σε λίγο θα καλύψει με σκοτάδι το δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα που περικλείει την ύπαρξή της και τη γέννηση της γραφής.
          Μεστή από χαρά η γυναίκα σηκώνεται από το γραφείο και πηγαίνει στο παράθυρο που βλέπει προς τη θάλασσα. Εκεί, συγκεντρώνει το βλέμμα της και ένα επιφώνημα ευτυχίας ξεκινά από τα χείλη της για συναρπαστικό ταξίδι στην ωκεάνια απεραντοσύνη.
          Τώρα πια η πρόταση ταξιδεύει. Από τη μνήμη της στο ωκεάνιο κορμί. Από τη φαντασία της στα κύματα της θάλασσας που κάποτε την υποδέχτηκαν με χαρά.
          Είναι η στιγμή της επανασύνδεσης, η στιγμή της γραφής ενός κοινού, ενός γνώριμου παρελθόντος. Η γυναίκα και ο ωκεανός. Τα κύματα των απέραντων αισθημάτων, τα βιώματα του υγρού φιλιού της κοινής εμπειρίας, της κοινής απόλαυσης.
          Έπειτα, η γυναίκα επιστρέφει στο γραφείο. Κοιτάζει για ώρα το λευκό χαρτί. Στα μάτια της κυλούν δάκρυα, δάκρυα χαράς. Η ωκεάνια γραμμή του μέλλοντος έχει εξορίσει τη λήθη από την ψυχή της.
          Η νύχτα απλώνει τα χάδια της παντού στο κορμί της και τα όνειρα παίρνουν τη θέση που τους αξίζει.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου