Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Το φόρεμα

Βροχερό πρωινό. Ακριβώς τη στιγμή που δύο ηλιαχτίδες προσπόρισαν τη χθεσινή σιωπή. Ήρθε. Απρόσκλητη, αέρινη, ηλιόλουστη στο φως των ματιών της. Χαμογελώντας όπως πάντα. Η κοπέλα που έκανε τη σιωπή να μιλάει. Η κοπέλα που μπορούσε να φορά το χαμόγελο στα μάτια της. 
Κρατούσε στα χέρια της με πάθος ένα φόρεμα. Το φόρεμα που έντυνε τα όνειρά της έναν ολόκληρο μήνα. Το άγγιζε, το βίωνε, σα να επρόκειτο να το φέρει στην πιο ιδεώδη στιγμή του μέλλοντος. Ήταν στα χέρια της. Το φόρεμα με τη γαλανή επιθυμία των ματιών της.
          Θα έπρεπε να περπατήσει γυμνόποδη στην άμμο φορώντας μόνο αυτό. Θα έπρεπε φορώντας το να γίνει το αμμουδερό ιχνογράφημα κάθε αγάπης, κάθε προσδοκίας, κάθε ερωτικού κυματισμού.
          Γυμνή από κάθε αρνητικό συναίσθημα και η ίδια, γυμνή μέσα στη γυμνότητα του φορέματος.
          Κι εκεί, στην άκρη της θάλασσας, θα ήταν επιτέλους έτοιμη να αντιπαρατεθεί με τον ήλιο. Μια μονομαχία ανάμεσα σε δύο φυσικές ομορφιές. Μια αναμέτρηση ανάμεσα στις λέξεις που περιγράφουν την καθεμιά τους.
          Μια αναμέτρηση της ομορφιάς με την ομορφιά.
          Κι όταν τα χρώματα του δειλινού θα έβαφαν τον ουράνιο καμβά, δε θα υπήρχε τίποτα στον κόσμο, που να μπορεί να αντισταθεί στο λιόγερμα του φορέματος με το γυμνό αλαβάστρινο κορμί.
          Καθώς έτσι γίνεται, όταν η ζωή ενδίδει στις λογοτεχνικές εκδοχές της ομορφιάς. Κι είναι τότε που η θάλασσα ενδυναμώνει το παραλήρημά της κι υποδέχεται στη γλαυκότητα των κυμάτων της το άγνωρο, το πρωτότυπο, το μοναδικό.
          Δεν υπάρχουν τότε λέξεις, δεν υπάρχουν φωτογραφίες, που να αντέχουν να αποδώσουν την τελειότητα ενός κορμιού που αγναντεύει το μέλλον τρέχοντας στην άμμο του καλοκαιριού.
          Κι η πλάση ξαναβρίσκει την πίστη της στην ομορφιά. Και χαμογελώντας στα χείλη του ανέμου της χαράζει φιλιά στο θηλυκό κορμί και κεντά με δάκρυα χαράς το φόρεμα που τόσο πολύ είχε πεθυμήσει να επιθυμηθεί.
          Το φόρεμα που το κορίτσι κρατούσε ένα βροχερό πρωινό με τη βεβαιότητα της εφηβείας.
          Το φόρεμα που επρόκειτο για λίγο να στολίσει μία ντουλάπα με τα όνειρά του, πριν ξεχυθεί στο θηλυκό σώμα και συνοδεύσει στην άμμο τα γυμνά του βήματα, τις γυμνές του λέξεις και τα ερωτικά βλέμματά του στον ήλιο.
          Το φόρεμα που θα έπαυε να είναι ένα απλό χρηστικό αντικείμενο και θα γίνονταν ένα με τη θηλυκότητα που το επέλεξε ανάμεσα σε τόσα άλλα.
          Γιατί είναι γραφτό, ένα αντικείμενο πάντοτε, μία λέξη μόνο, ένα βλέμμα, ένα φιλί να υπερβαίνει τα ανθρώπινα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου