Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Το καλοκαίρι



 Μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα η γαλάζια θάλασσα είναι ελκυστική με απαλά κύματα που διαδέχονται το ένα το άλλο στο ρυθμό του τρυφερού ανέμου. Η θάλασσα είναι η αναζήτηση, ο ερχομός, ο έρωτας.
          Ένα αγόρι είναι όρθιο μπροστά στη γαλάζια θάλασσα. Θα μπει μέσα της. Μόνο.
          Και να, έρχεται το κορίτσι, δύο μέτρα πιο μακριά πάνω στην υγρή αμμουδιά. Κι είναι έτοιμο να εισέλθει κι αυτό στο γαλάζιο υδάτινο σώμα.
          Ο αέρας ανάμεσά τους άγνωστος ακόμη. Κι όμως σ’ αυτόν αναπνέουν και οι δύο. Σ’ αυτόν αναπνέουμε όλοι μας.
          Άγνωστη ιστορία δύο παιδιών. Σε απόσταση χαδιού από τον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας.
 Γνωστά σώματα με άγνωστη αφή και γεύση. Τα βλέμματά τους κοινά μπροστά στο ίδιο γαλάζιο. Μπροστά στην αμοιβαιότητα του βλέμματος ο έρωτας είναι ήδη υπαρκτός.
          Έτσι αρχίζει η ιστορία τους. Στην αρχή το βλέμμα, μετά χρυσαφένιες γραμμές ανέμου, ψυχής και φιλιών. Έπειτα, διαδοχικές εικόνες ενός αθώου, ενός ανθρώπινου παιχνιδιού με τα κύματα και το γαλάζιο φως της θάλασσας.

          Το κορίτσι στη θάλασσα.
 Υγρότητα, θωπεία, έρωτας.
          Το αγόρι στη θάλασσα.
 Σιωπή, κυματισμός, έρωτας.
          
          Η ερωτική ιστορία τους αποκτά τώρα παρελθόν δευτερολέπτων.                       Κοιτάζονται. Δε μιλούν ούτε αγγίζονται. Στο κοινό βλέμμα τους πραγματώνεται ο πόθος.
          Το αγόρι βουτά στο κύμα. Χάνεται μέσα του. Κυματίζει τον πόθο του στη θάλασσα.
          Το κορίτσι βουτά κι εκείνο. Βυθίζεται στο γαλάζιο. Έπειτα βγαίνει στην επιφάνεια. Τα μαλλιά του συνομιλούν με τον άνεμο. Τα μάτια του ακτινοβολούν στην απεραντοσύνη.
          Η πράξη τους είναι τώρα γυμνή στο φως του καλοκαιρινού ήλιου. Η πράξη τους είναι γυμνή, αγίνωτη, ανώνυμη. Γιατί οι πραγματικοί έρωτες δεν ονομάζονται.
          Το κορίτσι βγαίνει πρώτο. Πατά γυμνόποδο στην άμμο και ξαπλώνει πάνω της. Το αγόρι ακολουθεί. Πλησιάζει το κορίτσι σιωπηλά.
          Το κοιτάζει φευγαλέα αλλά ηδονικά. Πέφτει δίπλα του στην καλοκαιρινή άμμο. Κυλιούνται ταυτόχρονα πάνω στην καυτή άμμο. Ερωτοτροπούν με τη θάλασσα, με τον ήλιο, με τη ζωή. Ενώνονται με τη φύση.
          Έπειτα πραγματώνουν την αμοιβαία έλξη. Φιλιούνται. Γυμνά χείλη σε γυμνά χείλη. Φως και γαλάζια αμοιβαία απεραντοσύνη. Φιλί.
          Τα χείλη ανασύρουν τον έρωτα στην επιφάνεια. Στην επιφάνεια των σωμάτων. Στην επιφάνεια των πραγμάτων.
          Το φιλί δίδεται. Το φιλί πραγματώνεται στους αιώνες. Ο πόθος ανάβει. Τώρα έφτασε στα χέρια. Έπειτα προχωρά στα μάτια. Κυριεύει τα βλέμματα. Κυριεύει τα σώματα.
          Το φιλί είναι ηλιόφωτο, καυτό και υγρό ταυτόχρονα. Το φιλί είναι τώρα πλέον κύμα ζωής.
          Δεν αργεί να φτάσει στις ψυχές τους. Το αγόρι και το κορίτσι είναι μαζί, για τώρα, για αύριο, για όσο θα υπάρχει το γαλάζιο σώμα της θάλασσας, για πάντα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου