Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάζει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

Greek Language

The Hellenic Drama


(A poem written in English

with Greek words)


In agony

to apologize

In the hysteria

of our prophetic epitaph


The ecstasy

of the economic ideology

organizes the throne

of misery


But poetry always

embarks to

her lyrical rhythm

without jealousy

for her expatriation


Yannis Politopoulos

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

δ

Το μειλίχιο βλέμμα

Ένα όμορφο δειλινό στις αρχές του φθινοπώρου και το ήρεμο, το μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας ατενίζει τις ύστατες αναλαμπές του ήλιου.

Κάτω από τη βεβαιότητα του μετώπου τα μάτια ερωτοτροπούν με την αιωνιότητα της ομορφιάς, με την απεραντοσύνη της θηλυκότητας.

Τα χείλη της γυναίκας βαμμένα στο κόκκινο του δειλινού παραμένουν κλειστά σφραγίζοντας με τη σιωπή τους τη βέβαιη επιστροφή του καλοκαιριού στη ζωή της. Θαρρεί κανείς πως κρύβουν σφιχτά στην αγκαλιά τους ένα υπέροχο μυστικό. Πρόκειται για το αρχέγονο στη ζωή της μυστικό της τελειότητας και του πόθου.

Το στέρνο της είναι κεντημένο με τα αστέρια των καλοκαιρινών νυχτών που αγαλλίασαν στη ζεστή αγκαλιά της ζωγραφίζοντας στο φεγγαρόφωτο τα ανεξίτηλα όνειρα μιας αυθεντικής γυναικείας επιθυμίας μια ζωή χωρίς συνηθισμένα όρια.

Τα χέρια της γυναίκας είναι μπλεγμένα ακριβώς πάνω από τα γόνατά της που φωσφορίζουν κάτω από το λευκό φόρεμα που ντύνει το σώμα της. Οι αντίχειρες ενώνονται κάτω από το δειλινό φως με τρόπο μαγικό εκπέμποντας στο περιβάλλον κάτι από την εντυπωσιακή θηλυκή ομορφιά της την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμη ζευγάρι μάτια που να μη ζηλέψει.

Και τότε, κάποια δειλινή στιγμή συμβαίνει το γεγονός που αφιερώνεται στο μειλίχιο βλέμμα της γυναίκας.

Είναι η στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα του δειλινού διατρέχει την επιφάνεια των ποδιών της ξεκινώντας λίγο κάτω από τα γόνατα και γράφοντας φιλιά καταλήγει πρώτα στους τέλεια λαξευμένους αστραγάλους της και τελικά στα πανέμορφα και συμμετρικά δάχτυλά της όπου κι αφήνει μεθυσμένο από πόθο την ύστατη δύναμή του αφιερωμένο για πάντα στη λατρεία της σάρκινης παρουσίας της γυναίκας ως θεάς του δειλινού.

Πρόκειται για μια διαδικασία, για ένα γεγονός που η γυναίκα βιώνει ολοκληρωτικά αλλά με τρόπο φυσικό, καθώς είναι συνηθισμένη στη λατρεία που της αποδίδεται με κάθε ευκαιρία από όλη την πλάση με τρόπο πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, μαγικό. Γιατί έτσι συμβαίνει να ζει η γυναίκα τον ερχομό των νυχτών σε όλες τις εποχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να της στερήσει το μυστήριο της απαστράπτουσας ομορφιάς της.

Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα χάνεται από τα πόδια της, τα χείλη της γυναίκας ανοίγουν απαλά σα λουλούδι και με τρόπο παραμυθένιο ευχαριστούν τη φύση για τη λατρεία της με ένα επιφώνημα αγαλλίασης που μόνο ο ήλιος αντιλαμβάνεται.

Έπειτα, η γυναίκα ανασηκώνεται από τη θέση της και μέσα στο κατάλευκο φόρεμά της απομακρύνεται λικνιζόμενη μέσα στο πρώτο σκοτάδι ευτυχισμένη που βιώνει το ταξίδι του ήλιου στο σώμα της με τον πιο παραμυθένιο τρόπο.

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Η αρχή της γραφής

          
          Η γραφή ξεκίνησε από τα χέρια της. Από τα τρυφερά χέρια της κοπέλας με τα γαλανά μάτια. Για την ακρίβεια, ξεκίνησε από τα ακροδάχτυλα του δεξιού χεριού της.
          Με αφορμή την απερίγραπτη ομορφιά της λέξεις ξεχύθηκαν στις λεπτές φλέβες της, λέξεις αιμάτινες, λέξεις ερωτικές, λέξεις απροσδόκητες, λέξεις σιωπηλές για τον κόσμο, για τον έρωτα, για τη φαιδρότητα των πραγμάτων.
          Κι άρχισαν να ανεβαίνουν προς τους ώμους της γυμνώνοντας τα όνειρά της. Όνειρα που προκαλούν την αέναη γέννηση της γραφής. Όνειρα καρφιτσωμένα στο σάρκινο ποίημα της παρουσίας της, της ζωής της. Όνειρα που λαμπυρίζουν γυμνά στο σκοτάδι της καθημερινότητας των ανθρώπων.
          Κι έπειτα, οι λέξεις προχώρησαν. Ζωγράφισαν το λαιμό της με λουλούδια εποχής, με ανοιξιάτικα χρώματα κι έφτασαν στα χείλη της όπου έδωσαν φιλί τρυφερό γεμάτο απεραντοσύνη.
          Λέξεις στα χείλη της, λέξεις στα μάτια της, λέξεις παντού στο πρόσωπό της.
          Λέξεις του πόθου για το κορίτσι του πόθου. Λέξεις που ταιριάζουν στη ζωή της. Λέξεις που γράφονται μόνο για εκείνη στο παράθυρο του έρωτα. Στο σκηνικό των ονειρικών νυχτών της σιωπής της.
          Κι από το όμορφο πρόσωπο οι λέξεις προχώρησαν στην καρδιά της και εισχώρησαν βαθιά μέσα της γράφοντας το καινούριο σενάριο ενός αιώνιου καλοκαιριού. Το σενάριο μιας θωπείας που δεν επιτρέπει σε καμιά σιωπή να σιωπήσει.
          Λέξεις ποταμός που κυλούν στα θεϊκά της πόδια αγναντεύοντας το μέλλον. Λέξεις ωκεανός που χορεύουν στον κυματισμό των μακριών μαλλιών της. Λέξεις βροχή που ποτίζουν τη χαρά των φιλιών της, την αγκαλιά των νυχτερινών ερώτων της. Λέξεις που ομορφαίνουν από την ομορφιά της.
Οι λέξεις που η κοπέλα γράφει στο χαρτί της ζωής κι έχουν κάτι από το μεθυστικό άρωμά της, κάτι από τη φυσική βεβαιότητα της θηλυκής ματιάς της, ένα φιλί παντοδύναμο που ανατέλει στα όνειρα των αγοριών.
Οι ακούραστες λέξεις, η ακούραστη γραφή, η συμφωνία και η ασυμφωνία τους, η σιωπή τους, η περιπλάνησή τους στο σώμα της, το βλέμμα τους που συναντά το δικό της σ’ ένα παιχνίδισμα φωτός.
Η κοπέλα των ονείρων είναι η κοπέλα των γυμνών, των απροστάτευτων λέξεων.
Των λέξεων εκείνων που δε γεννήθηκαν ακόμη περιμένοντας τη διαταγή της ή την παράκλησή της.
Των λέξεων που ερωτεύονται στο πρόσωπό της και μεγαλουργούν στα βλέφαρά της σαν απόλυτος έρωτας, σαν έρωτας που υφαίνει το πέπλο της θηλυκότητας.
Των λέξεων που προφέρονται από τα χείλη του κοριτσιού με τα γαλανά μάτια μέχρι την άκρη του κόσμου.


Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο: