Recent Comment

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Το αέναο ταξίδι


Έφευγε πάντα, για να επιστρέφει. Έφευγε, για να χάνεται στο βλέμμα της.
Βίωνε τη φυγή ως λήθη ενάντια στις στιγμές που απέπνεαν μια καθημερινότητα επαναλαμβανόμενη.
          Στα ταξίδια, με άλλο φως ανέπνεαν τα μάτια της. Με άλλο φως επενδύονταν οι εικόνες που εφορμούσαν στα μύχια εκείνων των παλιών εφηβικών της ονείρων.
          Στα ταξίδια, στην άκρη του κόσμου, στην άκρη των ονείρων της, δεν ένιωθε ποτέ μόνη. Δεν υπήρξε ποτέ μόνη. Ποτέ μόνη, ούτε η ίδια ούτε η εικόνα της στα μάτια κανενός άντρα.
          Στις περιπλανήσεις της κρατούσε σφιχτά στα χέρια της ένα ανθισμένο χαμόγελο που χωρούσε στα χείλη του την πραγμάτωση μιας διαρκώς επιστρέφουσας φυγής.
          Κι ένιωθε σα να επρόκειτο να καταπιαστεί με το άγουρο, με το αναπότρεπτο.
          Σε μια στιγμή γοητευτικού ταξιδιού στο απέραντο των ονείρων κατάλαβε.
          Τότε ήταν που βίωσε την επιθυμία που συνοδεύει τη ζωή της. Να καταλύει, ήθελε από τη στιγμή εκείνη την καθημερινότητα με τη δύναμη μιας θεϊκής εντολής, μιας θεόσταλτης εξουσίας, που μετουσιώνονταν στα ταξίδια της σε αποφασιστικότητα που πάντα γειτνίαζε με την αλήθεια.
Καθώς πλέει πάντα στη θάλασσα ενός ταξιδιού, την ίδια στιγμή νιώθει να συνεχίζεται η πραγματικότητα της ζωής της.
Βιώνοντας το ταξίδι, δε νιώθει ποτέ να αναλώνεται μεταξύ αυγής και δειλινού αναμένοντας κάτι τυχαίο να εξηγήσει το ανεξήγητο του προορισμού.
Το ταξίδι είναι που την κάνει να βλέπει πως σωστά έπρεπε να το τολμήσει, πως σωστά διάλεξε την ευθεία προέκταση της γραμμής της ζωής της. Πως έπρεπε, πως πρέπει να το τολμά ακόμη και τώρα. Να ζει μία ζωή σε τεντωμένο σχοινί, σε απόσταση βολής από το άγνωστο, από το απρόβλεπτο.  
Αγαπώντας την προσπάθεια για το τίποτα, για το έτσι, για το χωρίς λόγο γίγνεσθαι.
Καθώς βγαίνει κάθε φορά από το σώμα του ταξιδιού κι επιστρέφει στο κομμάτι της ζωής της που μοιράζεται με τους άλλους, μια βαθιά σιωπή ενυδατώνει το βλέμμα της. Είναι η σιωπή του άχρονου μέλλοντος που παίρνει αξία από τις μικρές σκέψεις που στα ταξίδια της αποτέλεσαν το λίγο ή το πολύ του κόσμου της. Ενός κόσμου όμορφου, ζωντανού, πολύχρωμου.
Γιατί ο κόσμος αυτός υπήρξε στα μάτια της. Υπάρχει στα μάτια της.
Κι έτσι θα υπάρχει για πάντα στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας.
Ο κόσμος ο ολότελα δικός της. Ο κόσμος όπου φυγή κι επιστροφή ταυτίστηκαν στα βήματά της. Σε μια φυγή αέναη που διαρκώς επιστρέφει.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: