Recent Comment

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Το γυμνό βλέμμα


Όλες οι ιστορίες πραγματώνονται σε χώρους απρόσκλητους, απέραντους. Ξεκινά κανείς από την ενδόμυχη απεραντοσύνη, από την αμηχανία της σκέψης να ενσαρκωθεί λεκτικά.
         Κι ο χρόνος παραμένει πάντα το απροσδιόριστο φως της σιωπής. Έτσι, η γραφή πραγματώνει την πορεία της από την ανυπαρξία προς τον έρωτα.
         Πρόκειται, φυσικά, για μία επαναλαμβανόμενη δημιουργία. Ειδικότερα, είναι η σκέψη που προτρέχει, οι λέξεις που έπονται, οι λέξεις που ζευγαρώνουν, που κατρακυλούν, που αξιώνουν.
        Το βλέμμα παραμένει καρφιτσωμένο, απορημένο στην αγνότητα της προϊδέασης. Το βλέμμα που κάποτε ξεστρατίζει από τα χείλη του.
        Το βλέμμα είναι γυμνό. Οι λέξεις γυμνές. Και τότε, ξαφνικά, η σιωπή μιλά, αισθάνεται, βιώνει, αναιρεί, υπόσχεται, ερωτεύεται, δημιουργεί.
        Η λευκότητα του χαρτιού υποκύπτει στην υπέρβαση, ενδίδει στη γλαυκότητα, στη θωπεία.
Το κείμενο ραγίζει, η ψυχή αναδεύεται. Τίποτα δεν αντιστέκεται, Όλα απλώνουν αρμούς στις παρυφές της λογικής.
         Ο κόσμος εσωτερικεύεται χωρίς μυστικά. Όπως ο έρωτας, όπως η αρχική σιωπή, όπως η απέριττη ομορφιά που πριν βίωνε τη μοναξιά ανατολικά της ενστάλλακτης απεραντοσύνης των σκέψεων.
         Τότε η σιωπή είναι το τελικό, το γυμνό, το απροστάτευτο βλέμμα της γραφής.
         Συμβαίνει. Κείμενο με αυθεντική ζωή απεραντοσύνης, κείμενο που εκτείνεται ως τα έσχατα μιας ανυπόδητης περιπλάνησης. Κείμενο που τραυλίζει το ακαθόριστο σχήμα της σημασίας των αρχικών λέξεων. Κείμενο της γραφής που γράφει συμβαίνοντας, που γράφει τα χείλη του πόθου του και προαναγγέλει στο φως μία ακόμη λεκτική δημιουργία.
          Στο μεταίχμιο της ζωής, στο μεταίχμιο του φωτός, στο μεταίχμιο των κυμάτων η εσωκειμενική ζωή ανδρώνει την απόκρυφη κι απόκρυμνη απόληξη της σκέψης που εκβάλει στις παρυφές της αφήγησης, στις παρυφές των στίχων μιας ποιητικής δοκιμής που για πρώτη φορά χαμογελά στον κόσμο.
          Νέο, νέο σε ηλικία παραμένει πάντα το κείμενο. Άγουρο στα χείλη, γυμνό στο βλέμμα του, στο πρώτο αθώο του βλέμμα απέναντι στο σκοτάδι του τοκετού της τέχνης.
          Και δεν υφίσταται πια χρόνος ούτε χώρος. Οι συνιστώσες του κειμένου παραμένουν πάντα προς ανακάλυψη, πάντα προς κατάκτηση, όπως η γαλάζια απεραντοσύνη του συναισθήματος.
         Για το χωρίς προφανή λόγο φως που ενδύει τα μάτια, η γραφή ενεργοποιεί τη διαδικασία της ανάγνωσης κι έπειτα τη μοναχική διεργασία της φαντασίας.
          Το γυμνό βλέμμα πίπτει επί του νοήματος, που άλλο στην αρχή κι άλλο τελικά ζωντανεύει τη ζωή.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: