Recent Comment

Αναγνώστες

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Ο έρωτας ως βιωματική υφή


      Αναμφιρήστως, ακρώρεια κι ακροθίνιον των  συνειρμών περί του έρωτα συνιστούν τρεις βασικές προυποθέσεις: το αυτεπίτακτον, το εθελόθυτον και το εθελότρεπτον. Γιατί ο έρωτας είναι κέλευθος και οικειοπραγία. Ένα συναισθηματικό βίωμα πανταχηκινητικόν.
      Ως εγγενές και άπεφθο φυσικό αίσθημα, ο έρωτας γεννιέται θελξίπικρος μα και όβριμος. Η αφορμή σπανίως καταγράφεται και το θέμεθλό του είναι πάντα προς αναζήτηση. Έτσι, ως τέτοια πραγματικότητα καθίσταται ελέγξιμη πάντα κατά προσέγγιση.
       Χαρακτηρίζεται μάλιστα, συχνά, από αμετροέπεια ή ανθρωπιστική λύμη. Καθώς κυριεύει κι ακραγγίζει  τα ανθρώπινα πρόσωπα, ασκεί σε αυτά μια τυχοδιωκτική απληστία κι επιζητά την ανταπόκριση. Κι ασφαλώς, η εσχατολογία του είναι πάντα ειδυλλιακή.
       Για να εγκατασταθεί όμως στη διαχρονία της ζωής και στην όμορη μοίρα δύο ανθρώπων, χρειάζεται ο καθένας να αντιλαμβάνεται πως ερωτεύεται το συγκεκριμένον του άλλου, πως κατανοεί την αλλότρια αγολαγνία, πως επιχαίρει την αρσενική ή θηλυκή ιδιαιτερότητα, πως βιώνει ως πραγματικότητα και ύπαρξη την απουσία και πως περιορίζει τη φιλομυθία καθενός για το έτερο παρελθόν.
       Διότι ο έρωτας είναι λυσιτελής και αποτελεί το λυκαυγές του θαμάσματος της αισθηματικής μεταρσίωσης που πλαστουργείται όπως το λυκαυγές που προπίπτει στη γη. Μορφοποιεί μάλιστα την πρόπτυξη και την πρόπτωση της σοφολογιότητας και του σχολαστικισμού κλυδωνίζοντας τη λήθη, όταν σοβεί το καρσί. Τότε, καθίσταται καθείς έτοιμος να συμμετέχει στο χαρίτερπνο της ερωτικής συνεύρεσης.
        Κι ας σημειωθεί ακόμη ότι πρέπει να περιορίζεται στο ελάχιστο η υλόφρονη και χαμαίζηλη ατομική νοοτροπία. Αφού ο έρωτας είναι συμβιβαστικός κι ενδοτικός. Λογοκρατεί μάλιστα στο επιθυμητικόν ή στο θυμοειδές, απορρίπτοντας τη σύγχρονη συλλογική λογική της αγγαρείας. Ως διαλεκτικό συναμφότερο ο έρωτας ρέπει προς το συνέρημο και προς την αντιπροσφορά. Κι είναι συνύπαρξη ψυχική και σωματική δίχως αύξοντα αριθμό φθινούσης νοημοσύνης. Με συγκριτικό πλεονέκτημα προς κάθε άλλο ανθρώπινο βίωμα τη θωπεία και τη συνέκδημη αλλά συναίσθητη και εύτονη σεξουαλικότητα.
         Ακροτελεύτιο επομένως συμπέρασμα περί έρωτος συνιστούν η επιβεβαίωση της επικοινωνίας και η επανέναρξη της αυτόκεντρης επιθυμίας. Με πρωταρχικό πάντα σκοπό τη δαψίλεια συνεισφορά στο φαντασιακό του συντρόφου, που τον βοηθά με την αρωγή της να μην ακρωτηριάζεται ούτε και να αναιρεί την προσωπικότητά του. Γιατί τελικά, ο έρωτας πραγματώνεται ως μέγιστος λόγος ύπαρξης στα χείλη της απεραντοσύνης.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: