Η ακραία ομορφιά

          Πρόκειται για την ιστορία της γυναίκας που αγαπούν οι λέξεις.
          Ένα απόγευμα, στο αρχές του καλοκαιριού. Η γυναίκα είναι ξαπλωμένη στην άμμο. Τα όμορφα μάτια της ατενίζουν τον ήλιο. Ο ήλιος τα θωπεύει με τη βεβαιότητα ενός γνώριμου φιλιού στην ακραία, στην απίστευτη χάρη τους.
          Οι τελευταίες καυτές ηλιαχτίδες του απογεύματος γράφουν στο βελουδένιο βλέμμα της γυναίκας τις λέξεις μιας άλλης, μιας διαφορετικής, σιωπηλής σχεδόν, μυστικής, αγάπης που αιωρείται στον ορίζοντα.
          Οι ηλιόλουστες λέξεις ενδύουν τα ακροδάχτυλα της όμορφης γυναίκας και τα φιλούν με αστείρευτο πάθος.
          Κι όταν ο ήλιος δύει, η γυναίκα με την ακραία ομορφιά, ηλιοφιλημένη τώρα, παραδίδει το προς εξερεύνηση σώμα της στο φεγγαρόφωτο.
          Περπατώντας στην άμμο του αιώνιου καλοκαιριού της ομορφιάς της η γυναίκα το αισθάνεται πως οι φεγγαραχτίδες φιλούν κάθε γλυκιά ανάμνησή της.
          Αφού ανάμνηση είναι πάντα και το άμεσο μέλλον της, καθώς η ομορφιά υπογράφει την αιώνια βεβαιότητα της αξίας της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Μία πλημμύρα αγάπης

Καθώς το ζευγάρι περπατά θερμά αγκαλιασμένο κάτω από το άπλετο φως του καλοκαιρινού ήλιου, το απαλό αεράκι γράφει στον ορίζοντα το ποίημα της οριστικής, της αμετάκλητης αγάπης του.

Τα ενωμένα χέρια

Πλεγμένα χέρια
υμνούν το αύριο

Ενωμένα βλέμματα
μαρτυρούν το ατελείωτο

Πανέτοιμα χείλη
ενώνουν το φιλί τους

Διπλανά πια τα σώματά τους
ηχογραφούν τη φυσική ροή
του έρωτά τους

Τα τέσσερα μάτια του ζευγαριού ενώνονται με το απέραντο, με το κοινό τους μέλλον και δημιουργούν κάθε κοινή προσδοκία ευτυχίας.
Κι είναι τόσο δυνατή η στιγμιαία εκδοχή της αγάπης του, που το ζευγάρι δεν αντιλαμβάνεται την άξαφνη ολική μεταστροφή του καιρού.
Έτσι, μία απρόσμενη νεροποντή πλημμυρίζει τα σώματα και την κοινή πορεία του ζευγαριού, το οποίο αρχίζει να τρέχει όχι ξαφνιασμένο ή έντρομο αλλά χαρούμενο, διότι όλες οι εκδηλώσεις της Φύσης μοιάζουν σα να θέλουν απλώς να εκφράσουν την ποικιλομορφίας της αγάπης του.
Μόνο μία παρέα ερωτευμένων – για πρώτη φορά – αγοριών και κοριτσιών κατανοεί πως πρόκειται απλώς για μία καλοκαιρινή πλημμύρα αγάπης.
Γιατί μόνο η παιδική αυθεντικότητα μπορεί να αντιλαμβάνεται άμεσα κι εμφατικά τις πρώτες στιγμές της βίωσης ενός αυθεντικού συναισθήματος.
Κι ακριβώς εξαιτίας της ολιγόστιγμης ευεργεσίας της καιρικής εναλλαγής το ζευγάρι μετατρέπει την πορεία του σε ταξίδι προς το κέντρο του συναισθηματικού σύμπαντος, του μόνου δηλαδή σύμπαντος, όπου όλοι μπορούν να ταξιδέψουν, αρκεί να αναζητήσουν τον πιο πηγαίο εαυτό τους.
Καθώς άλλωστε, τίποτα άλλο δε μένει για πάντα δωρεάν παρά μόνο η προσφορά της ανιδιοτελούς αγάπης, της μόνης συμπαντικής δύναμης που γεννά ευτυχία.
Σαν τα ζευγάρια που πλημμύρισαν λίγο πριν από αγάπη.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Η γυμνή παλάμη

Ακριβώς στη μέση του καλοκαιριού. Μια μελλοντική αφήγηση που γεννιέται στα χείλη σας, στα μάτια σας, στη γυμνή, στη μυστηριώδη παλάμη σας, στο είναι του κόσμου σας.
          Μια αφήγηση για την παλάμη σας και τη διλημματική γραμμή της ζωής σας.
          Μια γραφή γι’ αυτό το απέραντο σημείο του κόσμου. Μια θάλασσα λέξεων που κατακλύζει το είναι σας. Που ανεβαίνει από τα χείλη σας στη μικρή εκείνη ελίτσα ακριβώς κάτω από το αριστερό σας μάτι, που κοιτάζει το φως και προσδιορίζει την ύπαρξή σας.
          Η αφήγηση ξεκινά κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή αυτής της ηλιόλουστης μέρας στη μέση του καλοκαιριού.
Λέει:
          Είστε ξαπλωμένη πάνω στην καυτή άμμο του καλοκαιριού, ανάσκελα με το σώμα σας κατάσαρκα στον ήλιο. Η άμμος αναγνωρίζει το σχήμα του κορμιού σας και σας δέχεται γλυκά στο χρυσαφένιο περίγραμμά της. Σας περικλείει με την απαλότητά της από άκρη σε άκρη. Πληθαίνει τη γύμνια σας και ποθεί την απαλή επιδερμίδα σας.
          Γυμνή απεραντοσύνη ενεδρεύει στα αλμυρά χείλη της θάλασσας. Φως λανθάνει στη γυμνή σας παλάμη που φωτίζεται διάπλατα από το φως του ήλιου και αρθρώνει λόγο ακριβώς στη γραμμή της ζωής σας.
Η παλάμη σας γράφει διλήμματα και αναζητήσεις στο γαλάζιο της θάλασσας, τόσο φανερά, τόσο απρόσμενα, τόσο απροκάλυπτα, όπως ένα φιλί που κοιμάται στα μάτια σας.
Μια ηλιαχτίδα τολμά να ακολουθήσει τη γραμμή της λογικής σας έως εκεί που αυτή χωρίζεται απότομα στα δύο. Εκεί στο σταυροδρόμι της παλάμης σας, στο σταυροδρόμι της ζωής σας, στο σημείο όπου διαχωρίζονται η λογική και η φαντασία σας, εκεί όπου τα συναισθήματα μπερδεύονται, απομακρύνονται και κοιτούν τρυφερά το ένα το άλλο.
Εκείνο το σταυροδρόμι είστε εσείς. Είστε το παρελθόν σας, το ηλιόφωτο παρόν σας, το απρόσμενο μέλλον σας, η διαίσθηση των μύχιων σκέψεών σας. Εκεί είστε συμπυκνωμένη αλλά ολόκληρη, πλήρης στη θωριά σας, στο βλέμμα σας, στις λέξεις που πρόκειται να προφερθούν για σας. Εκεί είστε η μνήμη σας, η μνήμη ενός κοριτσιού ανελέητου, που κάποτε, από ένα τυχαίο γεγονός διαχωριστήκατε στα δύο. Σε δύο κομμάτια, σε δύο σώματα, σε δύο φιλιά.
Απλώνετε την παλάμη σας στον ήλιο κι εκείνος προσκυνά την ομορφιά της. Οι ηλιαχτίδες του ταλαντεύονται στο κορμί σας αναζητώντας την πηγή της σιωπής των χειλιών σας. Αναζητώντας το δίλημμα της γυμνής παλάμης του αριστερού σας χεριού.
Μέσα στην ομορφιά σας, μέσα στο βλέμμα σας, μέσα στη λήθη του παρελθόντος σας, έχετε ξεχάσει τι σας συνέβη. Έχετε ξεχάσει γιατί σας αγαπά ο ήλιος.
Γιάννης Πολιτόπουλος

You are love

Love is
the sunlight
of truth

Love is
the wave
of eternity

Love is
the meaning
of life

Love is
your look
your breath
your dream
while you read the genesis
of this poem

Yannis Politopoulos

Writing a Poem

Life is
an illusion of writing

Thought is
an emphasis of mind

Fantasy is
a meaning of material

Suddenly a color
generates a new kind of teach

Then the mind
writes a deeper meaning

The poem is ready now
to live for ever

Yannis Politopoulos