Ποίηση

οίκασι δ γεννσαι μν λως τν ποιητικν ατίαι δύο τινς κα αται φυσικαί. Αριστοτέλης : Ποιητική [IV]

Λέσχη Ανάγνωσης

Λέσχη Ανάγνωσης Αποφοίτων 1984 1ου Γενικού Λυκείου Βόλου : Αναλαμβάνω την ευθύνη της δημιουργίας Λέσχης Ανάγνωσης των Αποφοίτων της Τάξης του 1984. Όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν, διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο και στη συνέχεια πραγματοποιούμε συνάντηση, στην οποία συζητούμε με αφορμή το βιβλίο αυτό. Έτσι επιτυγχάνουμε να υλοποιούμε ξανά ένα βασικό στοιχείο της κοινής σχολικής, εφηβικής μας ηλικίας. Μπορείτε να δηλώνετε συμμετοχή χρησιμοποιώντας το σχολιασμό των αναρτήσεων.

Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ο έρωτας ως βιωματική υφή

Το πρώτο ενιαίο πεζό κείμενο γραμμένο με λέξεις κι από τρεις περιόδους της Ελληνικής Γλώσσας : Αρχαία, Βυζαντινή, Νεοελληνική)

Αναμφιρήστως, ακρώρεια κι ακροθίνιον των συνειρμών περί του έρωτα συνιστούν τρεις βασικές προϋποθέσεις : το αυτεπίτακτον, το εθελόθυτον και το εθελότρεπτον. Γιατί ο έρωτας είναι κέλευθος και οικειοπραγία. Ένα συναισθηματικό βίωμα πανταχηκινητικόν.
          Ως εγγενές και άπεφθο φυσικό αίσθημα, ο έρωτας γεννιέται θελξίπικρος μα και όβριμος. Η αφορμή σπανίως καταγράφεται και το θέμεθλό του είναι πάντα προς αναζήτηση. Έτσι, ως τέτοια πραγματικότητα καθίσταται ελέγξιμη πάντα κατά προσέγγιση.
          Χαρακτηρίζεται μάλιστα, συχνά, από αμετροέπεια ή ανθρωπιστική χοντράδα. Καθώς κυριεύει κι ακραγγίζει  τα ανθρώπινα πρόσωπα, ασκεί σε αυτά μια τυχοδιωκτική απληστία κι επιζητά την ανταπόκριση. Κι ασφαλώς, η εσχατολογία του είναι πάντα ειδυλλιακή.
          Για να εγκατασταθεί όμως στη διαχρονία της ζωής και στην όμορη μοίρα δύο ανθρώπων, χρειάζεται ο καθένας να αντιλαμβάνεται και διά της Λογικής και διά της Συναισθηματικής εμβάθυνσης πως :

          α) ερωτεύεται το συγκεκριμένο του άλλου

          β) κατανοεί την αλλότρια αγολαγνεία

          γ) επιχαίρει την αρσενική ή θηλυκή ιδιαιτερότητα

          δ) βιώνει ως πραγματικότητα και ως ύπαρξη την απουσία

          ε) περιορίζει τη φιλομυθία του για το έτερο παρελθόν

Τότε καθίσταται καθείς έτοιμος να συμμετέχει στο χαρίτερπνο της ερωτικής συνεύρεσης ν υθμ κα λόγ κα ρμονί. Όπως δηλαδή και στις πιο έντεχνες εκφάνσεις της απλής αλλά, παράλληλα, αυθεντικής υποβόσκουσας αλήθειας.
Κι ας σημειωθεί ακόμη ότι πρέπει να περιορίζεται στο ελάχιστο η υλόφρονη και χαμαίζιλη ατομική νοοτροπία. Αφού ο έρωτας είναι συμβιβαστικός κι ενδοτικός. Λογοκρατεί μάλιστα στο επιθυμητικόν ή στο θυμοειδές, απορρίπτοντας τη σύγχρονη συλλογική λογική της αγγαρείας.
          Ως διαλεκτικό συναμφότερο λοιπόν, ο έρωτας ρέπει προς το συνέρημο και προς την αντιπροσφορά. Κι είναι συνύπαρξη ψυχική και σωματική δίχως αύξοντα αριθμό φθινούσης νοημοσύνης. Με συγκριτικό πλεονέκτημα προς κάθε άλλο ανθρώπινο βίωμα τη θωπεία και τη συνέκδημη σεξουαλικότητα.
          Ακροτελεύτιο επομένως συμπέρασμα περί έρωτος συνιστούν η επιβεβαίωση της επικοινωνίας και η επανέναρξη της αυτόκεντρης επιθυμίας. Με πρωταρχικό πάντα σκοπό τη δαψίλεια συνεισφορά στο φαντασιακό του συντρόφου, που τον βοηθά με την αρωγή της να μην ακρωτηριάζεται ούτε και να αναιρεί την προσωπικότητά του. Γιατί τελικά, ο έρωτας πραγματώνεται ως μέγιστος λόγος ύπαρξης στα χείλη της απεραντοσύνης ή ως τα των αποκρισιαρίων αποτελέσματα που διαβιούν πανταχόθεν έστω κι απροσδιορίστως διά της κοινής λογικής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

The important meaning

A warm silence travels
our dreams

A deep thought carries
our feelings

A perfect word translates
our future

Just like a gentle kiss
that needs our looks

Just like a real touch
that loves our reading

Just like a new thought
that burns our leaving

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Πείσμα στην άκρη του βλέμματος


          Διαφορετική εκδοχή είχαν γευτεί τα μάτια του, όταν το βλέμμα της απέσπασε από τον ορίζοντα τη μεσίστια συναισθηματική σημαία της καρδιάς του. 
         Και καθώς απουσίαζε κάθε τρίτη παρουσία προσώπου, έμενε μόνο η απλοϊκή μαρτυρία των ηλιαχτίδων του Μάρτη να επιβεβαιώνει το μεταίχμιο πραγμάτωσης κι απουσίας της αγάπης.
        Αφού ακόμη και οι φαντασίες των δύο προσώπων αδυνατούσαν πλέον να στεγάζουν το παραλήρημα των πόθων τους.
        Ώσπου την τρικυμισμένη αγάπη τους ανακάλυψε ένας παροδικός συγγραφέας, ο οποίος αντιδρώντας στην αισθητική της γόνιμης απουσίας παρενέβη αναγράφοντας στο χαρτί την επόμενη εκδοχή της ένωσής τους.
        Κι όταν ο λόγος έχει ήδη γραφεί, είναι απλό θέμα χρόνο να υλοποιηθεί το πηγαία πείσμα μιας αγάπης που αρνείται το τέλος της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Η απάνεμη γραφή

Μόνο το φως του δειλινού
βάφει τις μνήμες της

Μόνο ο ήχος του πρωινού
ηχεί στα όνειρά του

Μοναδική η γραφή
που φεγγίζει τα πάθη της

Μοναδικός ο χορός
που ανασαίνει τα χείλη του

Μαζί στο άσαρκο μέλλον
που γυμνάζει τις αισθήσεις

Μαζί στο καινούριο παρόν
που φτερουγίζει γλυκά παντού

Μία στιγμή και τα χέρια
ενώνουν τις ανοιχτές καρδιές

Έξω ο άνεμος υμνεί
τη γραφή των καινούριων χαδιών

Γιάννης Πολιτόπουλος