RECENT COMMENTS

Recent Comments Widget

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ

* Με την έναρξη της νέας Φροντιστηριακής περιόδου η Παρέμβαση αλλάζει χώρο στέγασης. Η νέα έδρα του Φροντιστηρίου θα βρίσκεται στη διεύθυνση: Δημητριάδος με Σκενδεράνη 7 στο κέντρο της πόλης του Βόλου.

* Το Φροντιστήριο θα διοργανώσει συνάντηση όλων των παλαιών μαθητών την Παρασκευή 17 Ιουλίου και ώρα 21:00 στο «Γιούσουρι».

* Τα καλοκαιρινά μαθήματα όλων των τάξεων Γυμνασίου και Λυκείου, διάρκειας ενός μήνα, θα πραγματοποιηθούν από τη Δευτέρα 22 Ιουνίου μέχρι και την Παρασκευή 17 Ιουλίο

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

None can scare the legent


(Another poem in English only with Greek words)

                                              H eroes from the
                                              e nergy of
                                              l yrics that as a
                                              l ogical myth
                                              a nalyse the
                                              s ophism

Yannis & Vania Politopoulos

Δε φοβάμαι


Ντυμένος το φέγγος
της θωπείας σου

Γιάννης Ρίτσος

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Burning sun


It looks like a dream
your coming

It sounds like a wave
your voice

Comes alive like a myth
your past

Because you are you too reader
of our common future

And I swear again with you
that we never abandon
our common path in the future

Since the best feelings
do not yet have exchanged

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η πρωτογενής γραφή

          Στην απόλυτη διαδοχή των όμορφων βλεμμάτων της η κοπέλα με τα στοχαστικά μάτια ήταν πάντα και στοχαστική και χαρούμενη ταυτόχρονα.
          Γιατί η εσωτερική ζωή της ήταν απίθανη και τόσο πολυδιάστατη που ελάχιστα παιδιά μπορούσαν να τη φανταστούν.
          Στην ομορφιά του εσωτερικού της κόσμου η κοπέλα όφειλε κάθε ευτυχία που ένιωθε καθημερινά.
          Και μόνο τα παιδιά που την αγαπούσαν πραγματικά, γνώριζαν τη μεγάλη αγάπη της για τη γραφή.
          Γιατί για τη κοπέλα η γραφή ήταν πάντα ένα ιδιαίτερο βλέμμα προς τον κόσμο και την πεζή καθημερινότητα.
          Για τους λόγους αυτούς χαιρόταν να κλείνεται στο δωμάτιό της και να γράφει αφηγήματα, όπως συνέβη και προς το τέλος του πρόσφατου καλοκαιριού.
          Ήταν αργά τη νύχτα, όταν τα χέρια της, τα στοχαστικά χέρια της άγγιξαν το πιο όμορφο γαλανό μολύβι της, προκειμένου να γράψουν.
          Και η γραφή της ήταν ονειρική:
«Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα ο θόρυβος της παράκτιας θάλασσας απομακρύνεται αργά μέσα στο σκοτάδι. Στο δωμάτιο με τους γαλάζιους τοίχους το αγαπημένο κορίτσι της γραφής κοιμάται απαλά πάνω στα κατάλευκα σεντόνια έχοντας στην αγκαλιά της το χειρόγραφο ημερολόγιό της.
Ξαφνικά, ένα γλυκό όνειρο θωπεύει τα όμορφα μάτια της. Οι βλεφαρίδες της χορεύουν για λίγες στιγμές στο ρυθμό της ονειρικής ζωής. Το όνειρο προβάλει στα μάτια της την εικόνα ενός αγοριού που την κοιτάζει με άμετρη λατρεία.
Το βλέμμα του αγοριού περιπλανιέται πάνω στο κουλουριασμένο σώμα της έτσι όμορφο όπως αυτό διαγράφεται πάνω στα λευκά σεντόνια.
Η έκτη αίσθηση της κοπέλας την ξυπνά και το βλέμμα της αντικρίζει το βλέμμα του αγοριού.
Τη στιγμή εκείνη η κοπέλα δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι πραγματικότητα και τι είναι φαντασία μέσα στο γαλάζιο δωμάτιο. Άλλωστε, έτσι βιώνει η κοπέλα όλη της τη ζωή, μοιρασμένη στα δύο, όπως συμβαίνει σε όλες, τις λίγες είναι αλήθεια, πραγματικά όμορφες κοπέλες.
Όταν η κοπέλα συνειδητοποιεί το βλέμμα του αγοριού, το κοιτάζει κι εκείνη με λατρεία. Έπειτα, με γλυκιά φωνή το ρωτά αν είναι ακόμη νύχτα. Εκείνο της λέει πως ναι, είναι νύχτα ακόμη.»
Στο σημείο αυτό η κοπέλα διακόπτει τη γραφή, γιατί νιώθει πια έτοιμη να βιώσει μία μυθιστορηματική αγάπη.
Άλλωστε, κάθε σκέψη της, κάθε όνειρό της, κάθε γραφή της είναι ένα πλάσμα, ένα κομμάτι του εαυτού της.
Αυτός είναι ο λόγος που η κοπέλα αισθάνεται πλούσια και μπορεί να βιώνει μία όμορφη εσωτερική ζωή.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Our students are shells


in the sea of our love

Vania Gantzou - Politopoulou

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

The old train


(Photo taken by our son Apostolos)

Beneath the summer
is the past

Beyond the look
is the love

In the road to happiness
miracles happen

Before the light
was the memory

Before the kiss
was the silence

In the smile of their parents
a child travels his family

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η απροσδόκητη ευτυχία

          Μια καλοκαιρινή βροχή ευνόησε άθελά της τη γραφή μιας ανθρώπινης ιστορίας, της οποίας το φως επρόκειτο να διαρκέσει για πάντα.
          Καθώς η βροχή νότισε ακόμα και τη μνήμη των προσώπων της ιστορίας αυτής, ένας ήλιος μελωδικών ονείρων άρχισε να εναρμονίζει το φως με τη ψυχική υποστύλωση των συναισθημάτων.
          Τότε ήταν που συνέβη ένα βρόχινο αλλά ζεστό φιλί να ενώσει τα χείλη ενός ζευγαριού με τρόπο απεριόριστα ρομαντικό και πολυδιάστατο.
          Το αγόρι ήταν που πρώτο μετουσίωσε την επιθυμία του σε πράξη και το κορίτσι ήταν εκείνο που αγκάλιασε μητρικά τη γέννηση της αγάπης, τη στιγμή ακριβώς που το ταξίδι της καλοκαιρινής βροχής τελείωσε έχοντας εφοδιάσει τους ανθρώπους με το απαραίτητο υλικό, ώστε να αντέξουν την υπερθέρμανση της μελλοντικής πορείας.
          Κι ήταν αυτή η μετά τη βροχή ευτυχία που αγγίζει διαρκώς τα μελλοντικά βήματα μιας αγάπης του καλοκαιριού. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Summer is a road


to the land of dreams.

Vania Gantzou - Politopoulou

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Ground tranquility


Arts kiss
our hands

Arts kiss
our eyes

Arts kiss
our future

Our lives are pieces of art

The arts are combined perfectly
and is the largest power
to the endless universe

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η μεταρσίωση

          Καλοκαίρι. Σε μια αμμουδιά βηματίζει το φως ενός νεανικού διαλόγου.

          (Το αγόρι): Στο φως της αιωνιότητας αστράφτει η μνήμη της αγάπης.
          (Το κορίτσι): Στη θάλασσα των βλεμμάτων αρθρώνεται η κίνηση των αναμνήσεων.
          (Το αγόρι): Στα σκαλοπάτια των παιδικών σκέψεων τραγουδούν οι επιθυμίες.
          (Το κορίτσι): Των λέξεων οι αγάπες εισέρχονται για πάντα στον ουρανό του μέλλοντος.

          Στη γη των βλεφάρων τους τα δύο παιδιά ενώνουν τη χαρά της συνεύρεσής τους με την αμοιβαιότητα των λεκτικών αποχρώσεών τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος

 The Summer of Poetry


It has its own sea

Vania Gantzou - Politopoulou 

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Summer pure love


The boy from Finland
plunged into the blue sea

The girl from Italy
walked in the hot sand

And when their looks met
a whole new world was born

With their first look
thousands of kilometers were forgotten

And immediately began the union
to travel to the Mediterranean sea

Because is it so simple and pure
for children to be joined together

But what happens to people growing up?

Fortunately there will always be children!

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Καλοκαιρινή γαλήνη

          Σε μία απέραντη αιγαιοπελαγίτικη ακρογιαλιά ο ήλιος του μεσημεριού παιχνιδίζει θερμαίνοντας ακόμη και τις πιο απροσδιόριστες μνήμες.
          Κι όμως τα παιδιά εξακολουθούν να κατασκηνώνουν το μέλλον της στη διαύγεια των πιο πρόσφατων συναισθημάτων τους αγαπώντας το φως των καλοκαιρινών υποσχέσεων.
          Αφού κι ο ήλιος ένα ουράνιο παιδί είναι που ταλαντεύει τις μελλοντικές αγάπες μας και στις πιο ακραίες συμπαντικές παραλίες.
          Όσο για τα συναισθήματα, αυτά βρίσκουν τη δική τους παραλία στις ψυχικές ακρογιαλιές όλων των παιδιών του πλανήτη.
          Γιατί μόνο τα παιδιά, οι μικροί κολυμβητές της αγάπης, μπορούν να αποδιώξουν κάθε διαφορά από τους όρμους της κοινής ανθρώπινης ζωής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

We all are children

   
of our love in our unique planet.

Vania Gantzou - Politopoulou

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Serenity


Through the years
a poem creates the future

Through the words
a kiss translates the destiny

Through the sea
a smile laughs to our students

Because my students
are miracles from the land of my soul

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Το ποίημα που έγινε πεζό κείμενο

          Η ιστορία του κειμένου αυτού είναι διαφορετική από όλες τις άλλες.
          Το κείμενο αυτό γεννιέται από τη μετατροπή ενός ποιήματος.
          Δεν πρόκειται απλά για τη νοηματική μετατροπή, αλλά την πιο πρωτογενή μεταρσίωση της ποιητικής απεικόνισης των συναισθημάτων.
          Στο τέλος της Άνοιξης, την ώρα που το μεσημεριανό λιοπύρι κατακαίει τις αναμνήσεις, το μικρό ποίημα της γυναίκας μετεξελίσσεται πρωτογενώς σε πεζό κείμενο.
          «Το φως άνοιξε τη γέφυρα. Το φως περπάτησε στη γαλάζια θάλασσα. Κι οι σκέψεις ταξιδεύουν τώρα πια στο μονογενές εφαλτήριο του πιο ποιητικού θεού των αστεριών».
          Με φωτεινή αγαλλίαση τα μέλη του ποιητικού σώματος μετουσιώνονται σε πεζό κείμενο.
          Τότε, αλήθεια, οι λέξεις αναρωτήθηκαν ποιος τις μετέτρεψε μετουσιώνοντας το σώμα τους σε πεζό.
          Κι έλαβαν οι λέξεις τη μία και μοναδική απάντηση από τον φωτεινό ήχο του ήλιου:
          «Η αγάπη που δε χωράει στο σύμπαν, αυτή δημιουργεί την κειμενική εκδοχή».
          Κι έτσι συμβαίνει για πάντα στην αιωνιότητα της φιλίας των ανθρώπων και των κειμενικών εκδοχών. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Our feelings prepare the future


of our  students

Vania Gantzou - Politopoulou

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

The journey of a thought


Beaches of looks
sing the future

Fields of emotions
read the present

Highlands of smiles
embrace the past

And a children's thinking
departs for infinity

Ah, universe, how small you are
for the thought of a child
wishing to travel forever

Yannis Politopoulos

Our love


is the best gift to our students

Yannis & Vania Politopoulos

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

The journey of love


In a small beach
love illuminates the future

In a sheltered valley
love touches the eyes

In an enormous mountain
the love is watching the sky

But mostly the eyes of young
love beautifies sunsets

So beautiful is the love
that looks are smiling with happiness

As is the case of the words of my friends
who so lovingly offer their thoughts
to the look of my family
and my students

And it is true that we love them all
in each glance of the sea of our friendship

Yannis Politopoulos

Our memory can travel artists


to the land of their feelings

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

In love of nature


And beauty
wants her season

What about Love
that is looking lips

And spring
she communicates with her look

Because when the spring travels
our gaze kisses the sun

Because when the spring ends
summer sings our lips

And so people - like children -
orchestrate the music of nature

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η πρωτογενής γραφή

          Στην απόλυτη διαδοχή των όμορφων βλεμμάτων της η Γιώτα ήταν πάντα και στοχαστική και χαρούμενη ταυτόχρονα.
          Γιατί η εσωτερική ζωή της ήταν απίθανη και τόσο πολυδιάστατη που ελάχιστα παιδιά μπορούσαν να τη φανταστούν.
          Στην ομορφιά του εσωτερικού της κόσμου η Γιώτα όφειλε κάθε ευτυχία που ένιωθε καθημερινά.
          Και μόνο τα παιδιά που την αγαπούσαν πραγματικά, γνώριζαν τη μεγάλη αγάπη της για τη γραφή.
          Γιατί για τη Γιώτα η γραφή ήταν πάντα ένα ιδιαίτερο βλέμμα προς τον κόσμο και την πεζή καθημερινότητα.
          Για τους λόγους αυτούς χαιρόταν να κλείνεται στο δωμάτιό της και να γράφει αφηγήματα, όπως συνέβη και προς το τέλος του πρόσφατου καλοκαιριού.
          Ήταν αργά τη νύχτα, όταν τα χέρια της, τα στοχαστικά χέρια της άγγιξαν το πιο όμορφο γαλανό μολύβι της, προκειμένου να γράψουν.
          Και η γραφή της ήταν ονειρική:
«Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα ο θόρυβος της παράκτιας θάλασσας απομακρύνεται αργά μέσα στο σκοτάδι. Στο δωμάτιο με τους γαλάζιους τοίχους το αγαπημένο κορίτσι της γραφής κοιμάται απαλά πάνω στα κατάλευκα σεντόνια έχοντας στην αγκαλιά της το χειρόγραφο ημερολόγιό της.
Ξαφνικά, ένα γλυκό όνειρο θωπεύει τα όμορφα μάτια της. Οι βλεφαρίδες της χορεύουν για λίγες στιγμές στο ρυθμό της ονειρικής ζωής. Το όνειρο προβάλει στα μάτια της την εικόνα ενός αγοριού που την κοιτάζει με άμετρη λατρεία.
Το βλέμμα του αγοριού περιπλανιέται πάνω στο κουλουριασμένο σώμα της έτσι όμορφο όπως αυτό διαγράφεται πάνω στα λευκά σεντόνια.
Η έκτη αίσθηση της κοπέλας την ξυπνά και το βλέμμα της αντικρίζει το βλέμμα του αγοριού.
Τη στιγμή εκείνη η κοπέλα δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι πραγματικότητα και τι είναι φαντασία μέσα στο γαλάζιο δωμάτιο. Άλλωστε, έτσι βιώνει η κοπέλα όλη της τη ζωή, μοιρασμένη στα δύο, όπως συμβαίνει σε όλες, τις λίγες είναι αλήθεια, πραγματικά όμορφες κοπέλες.
Όταν η κοπέλα συνειδητοποιεί το βλέμμα του αγοριού, το κοιτάζει κι εκείνη με λατρεία. Έπειτα, με γλυκιά φωνή το ρωτά αν είναι ακόμη νύχτα. Εκείνο της λέει πως ναι, είναι νύχτα ακόμη.»
Στο σημείο αυτό η Γιώτα διακόπτει τη γραφή, γιατί νιώθει πια έτοιμη να βιώσει μία μυθιστορηματική αγάπη.
Άλλωστε, κάθε σκέψη της, κάθε όνειρό της, κάθε γραφή της είναι ένα πλάσμα, ένα κομμάτι του εαυτού της.
Αυτός είναι ο λόγος που η Γιώτα αισθάνεται πλούσια και μπορεί να βιώνει μία όμορφη εσωτερική ζωή.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Words can change our future


Feelings can change our destiny

Vania Gantzou - Politopoulou

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

The planet of love


Though there are diversities
let it be of love only

And if there is past
let's just keep the lessons

And if you kept memories
let it be just internal

Because the past unites us edge
to side with the look of the sky

Let us love whatever divides us
since the universe is waiting for us

What other happiness to give our children
by a planet of pure love

Look at the sun, because there breathes
the first day of the future

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Το απίθανο δώρο

Όταν το κορίτσι με τα κοντά μαλλιά αντίκρισε εκείνο το μελαχρινό αγόρι, η καρδιά του ταλαντεύτηκε σε μία θάλασσα ευφορίας. 
Το αγόρι όμως δεν έμοιαζε να αναγνωρίζει το παραμικρό της βλέμμα, καθώς μία ομάδα κοριτσιών τριγύριζε σε κάθε προεξοχή του βλέμματός του.
Κι αν στην αρχή το κορίτσι με τα κοντά μαλλιά έμοιαζε απογοητευμένο από αυτή την απομάκρυνση του αγοριού από το οπτικό του πεδίο, εντούτοις το κορίτσι βρήκε κάποιες από τις αστείρευτες ψυχικές του δυνάμεις και μια ουράνια δύναμη το βοήθησε να βρει την πιο μυθιστορηματική λύση προσέγγισης.
Έτσι, την επόμενη ημέρα το κορίτσι άφησε να πέσει κοντά στο αγόρι ένα χαρτί το οποίο περιείχε ένα μοναδικό ποίημα.
Και προς έκπληξη όλων των «μοντέρνων», το ποίημα λειτούργησε ως το εφαλτήριο μιας μοναδικής εφηβικής ένωσης.
Γιατί όσοι πιστεύουν στη δύναμη της ποίησης, κερδίζουν ως έπαθλο τη βόλτα στα λημέρια της αγάπης. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Love can translate our feelings


even we are miles away.

Yannis & Vania Politopoulos

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Creating


Roads of words
Rivers of eyes
Pictures of eye
that overlook the universe

Eyelids thoughts
Smiles of memories
Moments of consciousness
whitch are shortening the infinity

Feelings of courtesy
Uniqueness dreams
Uninvited  hours of season
that adding friendships

The creation is the future
of the multidimensional world

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η τέχνη της κατάκτησης

          Στις απαρχές της εφηβικής ζωής συμβαίνουν γεγονότα, τα οποία αποβαίνουν καθοριστικά στην εξέλιξη της ποικιλόμορφης εξελικτικής πορείας των ανθρώπων.
          Η εφηβεία είναι άλλωστε η κατεξοχήν απρόβλεπτη εποχή και παρά της όποιες παροδικές δυσχέρειές της συνιστά την πιο ενδιαφέρουσα χρονική περίοδο.
          Και ειδικά σε πρωταγωνίστριες όπως η Μυρτώ, η περίοδος αυτή της ζωής αποτελεί ένα απρόβλεπτα δημιουργικό χρονικό σύστημα συσχετισμών. 
          Έτσι εξηγείται η επίθεση εφηβικού έρωτος που δέχτηκε η Μυρτώ.
          Γιατί τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της με το πιάνο, το οποίο η Μυρτώ αγκάλιαζε με κάθε ρανίδα αγάπης της, διαδέχτηκε κάποια στιγμή η εκδήλωση θαυμασμού ενός συνομηλίκου της, ο οποίος ενασχολούμενος κι αυτός με το δικό του μουσικό όργανο, το βιολί, την προσέγγισε δειλά – δειλά στην αρχή και πιο επιθετικά αργότερα επιθυμώντας μια σχέση.
          Μέχρι τις στιγμές αυτές η Μυρτώ θεωρούσε ότι οι εφηβικοί έρωτες δημιουργούνται αποκλειστικά με βάση το κυρίαρχο ανά εποχή μοντέλο της ομορφιάς.
          Ως σκεπτόμενο κορίτσι που ήταν, η Μυρτώ προσπαθούσε να εξηγήσει ακόμη και τις πιο παράξενες εκδοχές της ζωής με βάση τη λογική.
          Ακριβώς για αυτόν το λόγο όμως επρόκειτο να της συμβεί το εξαιρετικά απροσδόκητο.
          Διότι από τον πρόχειρα έστω διατυπωμένο αγορίστικο ερωτισμό, η Μυρτώ επρόκειτο να μάθει έναν από τους πιο όμορφους, τους πιο ενδιαφέροντες νόμους της ανθρώπινης ζωής.
          Ότι υπάρχουν δηλαδή εκείνου οι άνθρωποι, οι οποίοι στην εφηβεία ερωτεύονται τις διαδικασίες.
          Κι αυτό το αγόρι συνέβη να την εντοπίσει διαμέσου των αρμονικών κινήσεών της πάνω στο πιάνο.
          Διότι ακόμη κι ένας άσχετος με τη διαδικασία της μουσικής μπορούσε με την πρώτη ματιά, με το πρώτο άκουσμα, να διαπιστώσει την αγάπη της για τη συμμετρία και την ομοιογένεια της τέχνης της.
          Δεν άργησε λοιπόν να έρθει και η στιγμή που η Μυρτώ αντιλήφθηκε πως η πιο μεγάλες αγάπες είναι και οι πιο δημιουργικές.
          Κι όπως πάντα, αφού θέλησε να είναι τέλεια η ίδια σε οτιδήποτε επιχειρεί, δέχτηκε να παίξει μουσική με αυτό το αγόρι που ήξερε τι να θαυμάζει επάνω της.
          Γιατί στην ανθρώπινη ζωή υπάρχουν οι κοινοί θνητοί αλλά υπάρχουν και οι λίγοι που, όπως η Μυρτώ, μπορούν να δημιουργούν υπερβαίνοντας την κοινοτυπία και την πεζότητα των ημερών μας.
          Το πιάνο που η Μυρτώ αγαπούσε χαμογελούσε από χαρά.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Our feelings


are the real world

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

The memory of the future



Watch of love
show us the future

Radio of friendship
sing our memory

Camera of friends
photograph ourfeelings

Memory is the first day of the future

The past is
the future of present

In every corner of the earth
love smiles

Too bad some people think
that poetry is only words

Poetry is a way of life

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η αλυσιδίτσα

          Με τη συνοδεία της κατάλληλης μουσικής υπόκρουσης που τον ενέπνεε, ο Οδυσσέας επιχειρούσε να γράψει το πρώτο του κείμενο.
          Θα ήταν ένα είδος ποιητικού διηγήματος, το οποίο θα αφιέρωνε σε μία κοπέλα που η ομορφιά της τον είχε κατακτήσει.
          Είχε σχεδόν νυχτώσει στην αυλή του σπιτιού του, όταν η γραφή άρχισε να αναδύεται στο παλιό σημειωματάριό του.
          Το κρίσιμο ερώτημά του ήταν αν το όνομα της κοπέλας θα ήταν το αυθεντικό ή όχι, γιατί το αυθεντικό της, Ναταλία την έλεγαν, του φαινόταν πολύ πεζό για ένα λογοτεχνικό κείμενο.
            Ξαφνικά ο φυσικός συριγμός του καλοκαιρινού αέρα του δημιούργησε την αίσθηση ότι στον ορίζοντα ακουγόταν το μυθικό όνομα «Διοτίμα» και η επαφή του με κάτι τόσο το σπάνιο τον ενέπνευσε όσο τίποτα άλλο.
          Ακολουθώντας λοιπόν τα φυσικά χνάρια του αυθεντικού εφηβικού έρωτα επιστράτευσε κάθε φαντασία και το κείμενό του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
«Η εφηβική αγάπη διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια ενός καυτού Μεσογειακό καλοκαίρι. Κάθε βράδυ η Διοτίμα πηγαίνει σ’ εκείνο το δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα. Φορά πάντα τα ίδια όμορφα θηλυκά ρούχα, τις ίδιες επιθυμίες, τα ίδια όνειρα.
Είναι το πανέμορφο κορίτσι της απόλυτης βεβαιότητας, το κορίτσι της πιο απέραντης σταθερότητας.
Κάθε νύχτα ξαπλώνει στο πάτωμα εκείνου του μικρού δωματίου σε απόσταση χαδιού από τον υγρό ήχο των θαλασσινών κυμάτων.
To πανέμορφο δεξί της χέρι είναι στολισμένος με μία μικρή χαριτωμένη αλυσιδίτσα. Η οποία αποτελεί το μόνιμο υλικό χάδι στην απαράμιλλη θηλυκότητα του σώματός της.
          Και μόνο όταν ο ύπνος έχει σφαλίσει με φεγγαρόφωτο τα όμορφα μάτια της, το αγόρι που ζει στο δωμάτιο αυτό της ημερήσιας σιωπής αλλά και της νυχτερινής πανδαισίας των ονείρων, τολμά να κοιτάζει αυτό το σώμα, το αθέλητο, το άφθαρτο, το αδιάλλακτο. Καμιά φορά δεν αντιστέκεται πια στην ομορφιά που κείτεται μέσα στο χώρο του και σκύβοντας ευλαβικά προσθέτει ένα φιλί στο χέρι του κοριτσιού, ακριβώς εκεί που η αλυσιδίτσα εναρμονίζεται με τη θηλυκότητά.
          Η Διοτίμα γυρίζει τότε προς το μέρος του, σα να θέλει να τον κοιτάξει, αλλά όχι, δεν ανοίγει τα μάτια και γυρίζει πάλι από την άλλη πλευρά.»
Ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Οδυσσέας σταμάτησε για λίγο καθώς ένιωθε ότι κάτι δεν τον ικανοποιούσε.
          «Πρέπει να βρω τρόπο να βάλω το όνομά μου», σκέφτηκε αμέσως αλλά του φαινόταν πολύ δύσκολο να το γράψει ο ίδιος.
          Ξαφνικά, του ήρθε μία υποψία σκέψης  να ρωτήσει κάποιον άλλον, έναν τρίτο, ο οποίος αγνοώντας το πάθος της δικής του πραγματικότητας θα μπορούσε να του δώσει μία εύκολη λύση. 
         Μέχρι τότε το κείμενό του θα εκκρεμούσε στις ακρογιαλιές της δημιουργικότητας.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Student life does not need more material


it needs more love

Yannis & Vania