Πεζογράφημα

Όλες οι ιστορίες πραγματώνονται σε χώρους απρόσκλητους, απέραντους. Ξεκινά κανείς από την ενδόμυχη απεραντοσύνη, από την αμηχανία της σκέψης να ενσαρκωθεί λεκτικά. Γιάννης Πολιτόπουλος

Επιμύθιο

Λογοτεχνική γραφή είναι η εκφραστική αποτύπωση, με την οποία ο συγγραφέας αναδημιουργεί τον κόσμο εντάσσοντάς τον στις λεκτικές ενσαρκώσεις των νοημάτων του. Γιάννης Πολιτόπουλος

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The Look of the Rain", a short story by Yannis Apostolos Politopoulos of Greece.


Βράδυ. Ένα μικρό φως ταλαντεύεται για λίγο στο σκοτάδι. Κύματα οι διαβάτες στην προκυμαία. Σε λίγο η πανσέληνος διαχέεται στην ακροθαλασσιά. Γυμνή νυκτωδία σωπαίνει τη πλάση. Σα φιλί άλλης εποχής. Σιωπηλό, έντιμο, βέβαιο για τη δύναμή του. Άξαφνα, ένα ανθρώπινο χέρι γράφει :

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ακρώρεια

          Κάθε στιγμή που στη σκέψη του διακυβεύονταν η αμεριμνησία, ο άντρας αυτός επεξηγούσε την επιθυμία του με τη μετατροπή των ονείρων σε λεκτικές εκδοχές.
          Το χθεσινό όμως όνειρό του, με την ανελέητη άνοδό του στην κορυφογραμμή ενός άγνωστου στο βλέμμα του βουνού, αδυνατούσε να το εξηγήσει με τις λογικές του παρόντος του.
          Έτσι, μόνο όταν ένας επιστήθιος παιδικός φίλος του πρότεινε την αναζήτηση βοήθειας προερχόμενης από το αντίθετο φύλλο, ο άντρας αυτός κατέγραψε εντελώς περιγραφικά το όνειρό του στο χαρτί δίχως το παραμικρό σχόλιο και το έδωσε σε μία πραγματική φίλη του, για να το ερμηνεύσει.
          Από τα χέρια εκείνης όμως το όνειρο κατέληξε και στο βλέμμα μιας φίλης, η οποία ερωτεύτηκε την περιγραφή και τελικά επισκέφτηκε και τον ίδιο τον άντρα μονοπωλώντας πλέον το ενδιαφέρον του.
          Ένα μήνα μετά, οι δυο τους κατακτούσαν την ακρώρεια της δικής τους αγάπης.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Poet’s value

Life
has forgotten him

Writing
has ignored him

Music
has turn him down

Friendship
has betrayed him

But he
handsome
pure
powerful
came back stronger


He surpassed everyone
he loved everyone
he turned everyone into poem
and he liberated them
of the prison of misery

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Ενδυνάμωση

          Η μοναξιά της γυναίκας είχε συνοδευτεί από την εσωτερική ταλάντευση, την οποία ένιωθε κάθε φορά που ο έρωτας φάνταζε στα μάτια της σαν ένα απροσπέλαστο εμπόδιο.
          Αναντίλεκτα όμως, η γυναίκα αυτή με το απροσδόκητο βλέμμα είχε την ηγεμονική ικανότητα να επιστρέφει στην κοινωνική υφή των πραγμάτων έχοντας ήδη φροντίσει να εμπλουτίσει τη δεξαμενή των συναισθημάτων της.
          Ίσως ούτε κι η ίδια να μην αντιλαμβανόταν πλήρως τον ακριβή τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνονταν αυτή η εντυπωσιακή στα ξένα μάτια μεταστροφή.
          Όμως η πραγματική αιτία αυτής της εγωκεντρικής αλλά κι αθώα ταυτόχρονα μεταστροφή της ήταν το πρωτόλειο εφηβικό της φιλί που με την ερωτική του αφέλεια είχε συνταράξει τη θηλυκότητά της.
          Φυσικά, δεν ετίθετο κάν θέμα επιστροφής σε μία κατάσταση σκεπασμένης από την αχλή του χρόνου. Αντιθέτως, προέκυπτε διαρκώς εμφατικά το ανεπαίσθητο σχεδόν αίσθημα μιας ολοκαίνουριας γνωριμίας, ικανής να μπορεί να χωρέσει στους ζεστούς κόλπους της τη νεοσύλλεκτη αλλά κι αυθεντικά μοναδική αγάπη της καρδιάς της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

The way I teach

First I write
their personal story

Then I create
their personal myth

Later together
we win the silence

At last I let them
write for me

Months later
they write for the  future

Years later
I read their life’s

That's what teaching means
in my personal dictionary

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

We will begin again

We don't need
any past

We don't need
any future

We don't need
any leader

We are together
by our words

We will begin again
by the breath of our hearts

We are always the truth
of our best thoughts

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Poetry is

                                              P assion
                                              o f an
                                              e ternal
                                              t ruth that is
                                              r unning silently
                                              y ears for years

                                              i dea is the
                                              s ecret of arts

                                              P erfect
                                              a rt that wins the
                                              s ilence and
                                              s peaks for the
                                              i mpossible
                                              o f
                                              n ative truth

                                           Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

No foreigner

Your breath remains
a sea of feelings

Your soul travels
through my voices

Your poem touches
my authority

There is no stranger
into our poem

There is no reality
out of our poem

There is just a poem
that changes our present

You and I
as the same image
of the same look

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Μουσική στην άκρη του κόσμου

   Στις απαρχές του Φθινοπώρου ακόμη ο ήλιος ενεδρεύει στις ποικίλες ακρογιαλιές των βλεμμάτων. Γι’ αυτό προφανώς κι ο έρωτας παραμένει ζωντανός στις μαγικές ακτές των ανθρώπινων επιθυμιών.
   Κι ίσως γι’ αυτό μία γυναίκα μεταγράφει τις παιδικές της επιθυμίες σε μορφή μουσικής δωματίου.
   Καθώς τα δάχτυλά της ακραγγίζουν τα πλήκτρα του πιάνου, ένας άντρας ακούει τυχαία τους μουσικούς ήχους, καθώς διανοίγει το παράθυρο του μοναχικού δωματίου του, για να προσθέσει στο βλέμμα του μία έστω εικόνα ομορφιάς, ικανής να μεταβάλει την καθημερινότητά του.
   Ακούγοντας τη γλυκιά μουσική ο άντρας νιώθει την άμεση την απόλυτη ανάγκη να κοινοποιήσει την ευτυχία του στο πλάσμα που παίζει πιάνο.
   Και σα βλέπει να ανοίγεται το παράθυρο από το οποίο προέρχεται η λατρευτή μουσική, τότε προσμένει να συναντήσει το θαύμα.
   Και συμβαίνει αληθινά να πραγματώνεται στο βλέμμα του η εμφάνιση μιας γυναίκας τόσο όμορφης στα μάτια του που το αποφασίζει πως παίζοντας στην κιθάρα κάτι για την ίδια θα ταξιδέψουν μαζί μέχρι την άκρη του κόσμου. 
   Κι ίσως και στο άπειρο κι ακόμη πιο πέρα στην απεραντοσύνη του πρώτο τους κοινού βλέμματος.

Γιάννης Πολιτόπουλος