RECENT COMMENT

Recent Comments Widget

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

The planet of love


Though there are diversities
let it be of love only

And if there is past
let's just keep the lessons

And if you kept memories
let it be just internal

Because the past unites us edge
to side with the look of the sky

Let us love whatever divides us
since the universe is waiting for us

What other happiness to give our children
by a planet of pure love

Look at the sun, because there breathes
the first day of the future

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Το απίθανο δώρο

Όταν το κορίτσι με τα κοντά μαλλιά αντίκρισε εκείνο το μελαχρινό αγόρι, η καρδιά του ταλαντεύτηκε σε μία θάλασσα ευφορίας. 
Το αγόρι όμως δεν έμοιαζε να αναγνωρίζει το παραμικρό της βλέμμα, καθώς μία ομάδα κοριτσιών τριγύριζε σε κάθε προεξοχή του βλέμματός του.
Κι αν στην αρχή το κορίτσι με τα κοντά μαλλιά έμοιαζε απογοητευμένο από αυτή την απομάκρυνση του αγοριού από το οπτικό του πεδίο, εντούτοις το κορίτσι βρήκε κάποιες από τις αστείρευτες ψυχικές του δυνάμεις και μια ουράνια δύναμη το βοήθησε να βρει την πιο μυθιστορηματική λύση προσέγγισης.
Έτσι, την επόμενη ημέρα το κορίτσι άφησε να πέσει κοντά στο αγόρι ένα χαρτί το οποίο περιείχε ένα μοναδικό ποίημα.
Και προς έκπληξη όλων των «μοντέρνων», το ποίημα λειτούργησε ως το εφαλτήριο μιας μοναδικής εφηβικής ένωσης.
Γιατί όσοι πιστεύουν στη δύναμη της ποίησης, κερδίζουν ως έπαθλο τη βόλτα στα λημέρια της αγάπης. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

Love can translate our feelings


even we are miles away.

Yannis & Vania Politopoulos

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Creating


Roads of words
Rivers of eyes
Pictures of eye
that overlook the universe

Eyelids thoughts
Smiles of memories
Moments of consciousness
whitch are shortening the infinity

Feelings of courtesy
Uniqueness dreams
Uninvited  hours of season
that adding friendships

The creation is the future
of the multidimensional world

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η τέχνη της κατάκτησης

          Στις απαρχές της εφηβικής ζωής συμβαίνουν γεγονότα, τα οποία αποβαίνουν καθοριστικά στην εξέλιξη της ποικιλόμορφης εξελικτικής πορείας των ανθρώπων.
          Η εφηβεία είναι άλλωστε η κατεξοχήν απρόβλεπτη εποχή και παρά της όποιες παροδικές δυσχέρειές της συνιστά την πιο ενδιαφέρουσα χρονική περίοδο.
          Και ειδικά σε πρωταγωνίστριες όπως η Μυρτώ, η περίοδος αυτή της ζωής αποτελεί ένα απρόβλεπτα δημιουργικό χρονικό σύστημα συσχετισμών. 
          Έτσι εξηγείται η επίθεση εφηβικού έρωτος που δέχτηκε η Μυρτώ.
          Γιατί τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της με το πιάνο, το οποίο η Μυρτώ αγκάλιαζε με κάθε ρανίδα αγάπης της, διαδέχτηκε κάποια στιγμή η εκδήλωση θαυμασμού ενός συνομηλίκου της, ο οποίος ενασχολούμενος κι αυτός με το δικό του μουσικό όργανο, το βιολί, την προσέγγισε δειλά – δειλά στην αρχή και πιο επιθετικά αργότερα επιθυμώντας μια σχέση.
          Μέχρι τις στιγμές αυτές η Μυρτώ θεωρούσε ότι οι εφηβικοί έρωτες δημιουργούνται αποκλειστικά με βάση το κυρίαρχο ανά εποχή μοντέλο της ομορφιάς.
          Ως σκεπτόμενο κορίτσι που ήταν, η Μυρτώ προσπαθούσε να εξηγήσει ακόμη και τις πιο παράξενες εκδοχές της ζωής με βάση τη λογική.
          Ακριβώς για αυτόν το λόγο όμως επρόκειτο να της συμβεί το εξαιρετικά απροσδόκητο.
          Διότι από τον πρόχειρα έστω διατυπωμένο αγορίστικο ερωτισμό, η Μυρτώ επρόκειτο να μάθει έναν από τους πιο όμορφους, τους πιο ενδιαφέροντες νόμους της ανθρώπινης ζωής.
          Ότι υπάρχουν δηλαδή εκείνου οι άνθρωποι, οι οποίοι στην εφηβεία ερωτεύονται τις διαδικασίες.
          Κι αυτό το αγόρι συνέβη να την εντοπίσει διαμέσου των αρμονικών κινήσεών της πάνω στο πιάνο.
          Διότι ακόμη κι ένας άσχετος με τη διαδικασία της μουσικής μπορούσε με την πρώτη ματιά, με το πρώτο άκουσμα, να διαπιστώσει την αγάπη της για τη συμμετρία και την ομοιογένεια της τέχνης της.
          Δεν άργησε λοιπόν να έρθει και η στιγμή που η Μυρτώ αντιλήφθηκε πως η πιο μεγάλες αγάπες είναι και οι πιο δημιουργικές.
          Κι όπως πάντα, αφού θέλησε να είναι τέλεια η ίδια σε οτιδήποτε επιχειρεί, δέχτηκε να παίξει μουσική με αυτό το αγόρι που ήξερε τι να θαυμάζει επάνω της.
          Γιατί στην ανθρώπινη ζωή υπάρχουν οι κοινοί θνητοί αλλά υπάρχουν και οι λίγοι που, όπως η Μυρτώ, μπορούν να δημιουργούν υπερβαίνοντας την κοινοτυπία και την πεζότητα των ημερών μας.
          Το πιάνο που η Μυρτώ αγαπούσε χαμογελούσε από χαρά.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Our feelings


are the real world

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

The memory of the future



Watch of love
show us the future

Radio of friendship
sing our memory

Camera of friends
photograph ourfeelings

Memory is the first day of the future

The past is
the future of present

In every corner of the earth
love smiles

Too bad some people think
that poetry is only words

Poetry is a way of life

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Η αλυσιδίτσα

          Με τη συνοδεία της κατάλληλης μουσικής υπόκρουσης που τον ενέπνεε, ο Οδυσσέας επιχειρούσε να γράψει το πρώτο του κείμενο.
          Θα ήταν ένα είδος ποιητικού διηγήματος, το οποίο θα αφιέρωνε σε μία κοπέλα που η ομορφιά της τον είχε κατακτήσει.
          Είχε σχεδόν νυχτώσει στην αυλή του σπιτιού του, όταν η γραφή άρχισε να αναδύεται στο παλιό σημειωματάριό του.
          Το κρίσιμο ερώτημά του ήταν αν το όνομα της κοπέλας θα ήταν το αυθεντικό ή όχι, γιατί το αυθεντικό της, Ναταλία την έλεγαν, του φαινόταν πολύ πεζό για ένα λογοτεχνικό κείμενο.
            Ξαφνικά ο φυσικός συριγμός του καλοκαιρινού αέρα του δημιούργησε την αίσθηση ότι στον ορίζοντα ακουγόταν το μυθικό όνομα «Διοτίμα» και η επαφή του με κάτι τόσο το σπάνιο τον ενέπνευσε όσο τίποτα άλλο.
          Ακολουθώντας λοιπόν τα φυσικά χνάρια του αυθεντικού εφηβικού έρωτα επιστράτευσε κάθε φαντασία και το κείμενό του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
«Η εφηβική αγάπη διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια ενός καυτού Μεσογειακό καλοκαίρι. Κάθε βράδυ η Διοτίμα πηγαίνει σ’ εκείνο το δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα. Φορά πάντα τα ίδια όμορφα θηλυκά ρούχα, τις ίδιες επιθυμίες, τα ίδια όνειρα.
Είναι το πανέμορφο κορίτσι της απόλυτης βεβαιότητας, το κορίτσι της πιο απέραντης σταθερότητας.
Κάθε νύχτα ξαπλώνει στο πάτωμα εκείνου του μικρού δωματίου σε απόσταση χαδιού από τον υγρό ήχο των θαλασσινών κυμάτων.
To πανέμορφο δεξί της χέρι είναι στολισμένος με μία μικρή χαριτωμένη αλυσιδίτσα. Η οποία αποτελεί το μόνιμο υλικό χάδι στην απαράμιλλη θηλυκότητα του σώματός της.
          Και μόνο όταν ο ύπνος έχει σφαλίσει με φεγγαρόφωτο τα όμορφα μάτια της, το αγόρι που ζει στο δωμάτιο αυτό της ημερήσιας σιωπής αλλά και της νυχτερινής πανδαισίας των ονείρων, τολμά να κοιτάζει αυτό το σώμα, το αθέλητο, το άφθαρτο, το αδιάλλακτο. Καμιά φορά δεν αντιστέκεται πια στην ομορφιά που κείτεται μέσα στο χώρο του και σκύβοντας ευλαβικά προσθέτει ένα φιλί στο χέρι του κοριτσιού, ακριβώς εκεί που η αλυσιδίτσα εναρμονίζεται με τη θηλυκότητά.
          Η Διοτίμα γυρίζει τότε προς το μέρος του, σα να θέλει να τον κοιτάξει, αλλά όχι, δεν ανοίγει τα μάτια και γυρίζει πάλι από την άλλη πλευρά.»
Ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Οδυσσέας σταμάτησε για λίγο καθώς ένιωθε ότι κάτι δεν τον ικανοποιούσε.
          «Πρέπει να βρω τρόπο να βάλω το όνομά μου», σκέφτηκε αμέσως αλλά του φαινόταν πολύ δύσκολο να το γράψει ο ίδιος.
          Ξαφνικά, του ήρθε μία υποψία σκέψης  να ρωτήσει κάποιον άλλον, έναν τρίτο, ο οποίος αγνοώντας το πάθος της δικής του πραγματικότητας θα μπορούσε να του δώσει μία εύκολη λύση. 
         Μέχρι τότε το κείμενό του θα εκκρεμούσε στις ακρογιαλιές της δημιουργικότητας.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Student life does not need more material


it needs more love

Yannis & Vania

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Loving


                                           to my wife,

At the edge of poetry
a writing celebrates love

In the middle of the music
a note writes a kiss

As in the middle of the gaze
a couple of ideas shine

Because a life of dreams is coming
to the fields of mind

So the embrace calms down
initializing   my only love

Vania, as sing her lips
to the beaches of my writing

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Στην αγκαλιά της Άνοιξης

          Ανοιξιάτικο δειλινό. Πλήθος ανθρώπων κάθε ηλικίας ακροβολίζεται σε όλες τις γωνίες ετούτης της παράκτιας πόλης απολαμβάνοντας τη μαγεία της Άνοιξης.
          Τα νεαρά ζευγάρια αντικρίζουν το μέλλον τους στη νοητή προέκταση των φιλιών τους.
          Κανένα παιδί δεν κλαίει από λύπη. Κανένα παιδί δεν αισθάνεται απομονωμένο, γιατί ένας χορός τραγουδιών έχει συνεπάρει κάθε ψυχή.
          Δίπλα στην αποβάθρα του λιμανιού ένα εφηβικό φιλί ζει την αποθέωσή του δημιουργώντας ένα ζευγάρι διά της αγνότητας των συναισθημάτων τους.
          Κι ο ερχομός του φεγγαριού απλά προσθέτει μιαν ακόμη ανοιξιάτικη πανδαισία φωτός στη γη των παράκτιων αναμνήσεων.
          Μιας και συμβαίνει διαρκώς οι άνθρωποι να αναζητούν την αγάπη, τον κορυφαίο δηλαδή λόγο ύπαρξης της ανθρώπινης προσωρινότητας. 

Γιάννης Πολιτόπουλος

The window of my heart


looks to the future

Yannis Politopoulos     

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

In the spring of words


It's times
which lips bloom

There are moments
the eyes shine

It's hours
that join hands

Because one spring celebrates our lives

And I feel
that i love them all

And I feel
that I travel with everyone

And I experience
that spring is the friends

Since no matter where I am
I have all of them in the boat of my soul

Yannis Politopoulos

Η απόλυτη μοναδικότητα

Το μικρό πεζό κείμενο που ακολουθεί
ενέχει στη γραφή του
την παγκόσμια πρωτοτυπία να έχει γραφεί
από τα χέρια της ίδιας της πρωταγωνίστριας,
η οποία κατέγραφε τον προφορικό λόγο του συντάκτη.

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας:

Ο χορός των λέξεων

          Σε μία ακρογιαλιά αναμνήσεων η Ελένη Παναγιώτου βρήκε τη μουσική, η οποία επρόκειτο να αναδεύει τις αναμνήσεις του μέλλοντός της.
          Άλλωστε, η ίδια η Ελένη είχε απλώσει πολλές φορές το βλέμμα της φαντασίας της προς το μέλλον, καθώς το είχε σκεφτεί να γίνει η ίδια το υποκείμενο και το αντικείμενο μιας γραφής.
          Γι΄ αυτό άλλωστε από τα πρώτα βήματα των σκέψεών της η Ελένη συμπαθούσε ένα είδος αναλυτικής γραφής, ικανής να εμπεριέχει όλες τις εκδοχές της μελλοντικής της αγάπης. Δηλαδή του ίδιου εκείνου συναισθήματος που και η θάλασσα είχε συναισθανθεί, όταν την αντίκρισε για πρώτη φορά. 

Προφορικός Λόγος: Γιάννης Πολιτόπουλος
Γραπτός Λόγος: Ελένη Παναγιώτου




The spirit of writing


ignores the differences.

Vania Gantzou - Politopoulou




Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Spring love


Lips
joined to light

Kisses
bringing love

Hands
embracing the future

So many emotions
uniting children around the world

Touching hands
that illuminates the future

Steps in love
filled dreams

Thoughts in looks
loving the whole universe

How beautiful is kissing the Spring
the music that sings the sun of childhood

Yannis Politopoulos

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Το Φροντιστήριο που δε ξεχνά
τους παλιούς μαθητές του 


Το πεζό κείμενο
της εβδομάδας

Η τέχνη της κατάκτησης

          Στις απαρχές της εφηβικής ζωής συμβαίνουν γεγονότα, τα οποία αποβαίνουν καθοριστικά στην εξέλιξη της ποικιλόμορφης εξελικτικής πορείας των ανθρώπων.
          Η εφηβεία είναι άλλωστε η κατεξοχήν απρόβλεπτη εποχή και παρά της όποιες παροδικές δυσχέρειές της συνιστά την πιο ενδιαφέρουσα χρονική περίοδο.
          Και ειδικά σε πρωταγωνίστριες όπως η Μυρτώ, η περίοδος αυτή της ζωής αποτελεί ένα απρόβλεπτα δημιουργικό χρονικό σύστημα συσχετισμών. 
          Έτσι εξηγείται η επίθεση εφηβικού έρωτος που δέχτηκε η Μυρτώ.
          Γιατί τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της με το πιάνο, το οποίο η Μυρτώ αγκάλιαζε με κάθε ρανίδα αγάπης της, διαδέχτηκε κάποια στιγμή η εκδήλωση θαυμασμού ενός συνομηλίκου της, ο οποίος ενασχολούμενος κι αυτός με το δικό του μουσικό όργανο, το βιολί, την προσέγγισε δειλά – δειλά στην αρχή και πιο επιθετικά αργότερα επιθυμώντας μια σχέση.
          Μέχρι τις στιγμές αυτές η Μυρτώ θεωρούσε ότι οι εφηβικοί έρωτες δημιουργούνται αποκλειστικά με βάση το κυρίαρχο ανά εποχή μοντέλο της ομορφιάς.
          Ως σκεπτόμενο κορίτσι που ήταν, η Μυρτώ προσπαθούσε να εξηγήσει ακόμη και τις πιο παράξενες εκδοχές της ζωής με βάση τη λογική.
          Ακριβώς για αυτόν το λόγο όμως επρόκειτο να της συμβεί το εξαιρετικά απροσδόκητο.
          Διότι από τον πρόχειρα έστω διατυπωμένο αγορίστικο ερωτισμό, η Μυρτώ επρόκειτο να μάθει έναν από τους πιο όμορφους, τους πιο ενδιαφέροντες νόμους της ανθρώπινης ζωής.
          Ότι υπάρχουν δηλαδή εκείνου οι άνθρωποι, οι οποίοι στην εφηβεία ερωτεύονται τις διαδικασίες.
          Κι αυτό το αγόρι συνέβη να την εντοπίσει διαμέσου των αρμονικών κινήσεών της πάνω στο πιάνο.
          Διότι ακόμη κι ένας άσχετος με τη διαδικασία της μουσικής μπορούσε με την πρώτη ματιά, με το πρώτο άκουσμα, να διαπιστώσει την αγάπη της για τη συμμετρία και την ομοιογένεια της τέχνης της.
          Δεν άργησε λοιπόν να έρθει και η στιγμή που η Μυρτώ αντιλήφθηκε πως η πιο μεγάλες αγάπες είναι και οι πιο δημιουργικές.
          Κι όπως πάντα, αφού θέλησε να είναι τέλεια η ίδια σε οτιδήποτε επιχειρεί, δέχτηκε να παίξει μουσική με αυτό το αγόρι που ήξερε τι να θαυμάζει επάνω της.
          Γιατί στην ανθρώπινη ζωή υπάρχουν οι κοινοί θνητοί αλλά υπάρχουν και οι λίγοι που, όπως η Μυρτώ, μπορούν να δημιουργούν υπερβαίνοντας την κοινοτυπία και την πεζότητα των ημερών μας.
          Το πιάνο που η Μυρτώ αγαπούσε χαμογελούσε από χαρά.

Γιάννης Πολιτόπουλος

The heart of a teacher


belongs to his students

Yannis Politopoulos



Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

The dream of spring


The sweet wind of spring
embraces words

On the beaches of the lips
phrases scent

How beautiful are waving now
the syllables of love

As unspeakable childhood dreams
embraced the proposals

And a sound of silence
breaths  the arrival of spring

Now that blooms the sea
nights accompany our dreams

And the sun  smiling
lights up blue in our memory

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας

Δεξιά του φωτός

          Εκείνη τη χειμωνιάτικη ημέρα η Μαρία ένιωθε διαφορετικά από το πρωί. Σα να είχε ανακαλύψει ένα καινούριο κόσμο γεμάτο στάλες ευτυχισμένης εφηβικής ζωής.
          Έτσι, μολονότι κουρασμένη από τις πολλές και ποικίλες καθημερινές δραστηριότητές της η Μαρία αυτή τη φορά δεν κοιμήθηκε νωρίς.
          Διάλεξε το πιο όμορφο τετράδιό της κι άρχισε να γράφει ένα αυθεντικά δικό της κείμενο:
«Θα ήθελα να μπορούσα να ζήσω σε όλα τα σπίτια που υπάρχουν. Ίσως γι' αυτό να μ' αρέσει τα βράδια να κοιτάζω στα παράθυρα των διαμερισμάτων που έχουν αναμμένο φως και τραβηγμένες κουρτίνες. Γιατί έτσι μπορώ να κλέψω λίγο από τη ζωή των ανθρώπων που μένουν εκεί.
Θα ήθελα να μπορούσα να ζήσω σ' εκείνο το σπίτι το χτισμένο σε μεγάλη κλίση στη Λαμία, στο άλλο στη Θεσσαλονίκη με τα όμορφα λουλούδια στη βεράντα, σ' ένα από τα σπιτάκια της συνοικίας της αγάπης στο Ντεπό, σ' εκείνο το διαμέρισμα ακριβώς μπροστά στη θάλασσα στα Σύβοτα της Λευκάδας, σε κάποια από τις μικροσκοπικές μονοκατοικίες με τις πολύχρωμες πόρτες και τα ξύλινα παραθυρόφυλλα στην Άνω Πόλη, σ' εκείνο το μικρό σπιτάκι με την όμορφη αυλή στα Ανώγεια.
Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Σ' ένα μικρό διαμέρισμα με θέα το Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη ή στις πανέμορφες πολυκατοικίες της Βαρκελώνης με τα μικρά και ανθισμένα μπαλκονάκια και συγκεκριμένα σ' εκείνο με τα απλωμένα στο μπαλκόνι ποδήλατα.
Θα ήθελα να μπορούσα να περπατήσω σε όλους τους δρόμους και όλα τα σοκάκια του κόσμου, όπου τα όμορφα μάτια μου να τραβούσαν φωτογραφίες με ένα βλέμμα και να αποτύπωναν κάθε ομορφιά τριγύρω.
Θα ήθελα να προλάβαινα να διαβάσω όσα βιβλία υπάρχουν. Θα ήθελα να μπορούσα να γνωρίσω όλους τους ανθρώπους που υπάρχουν και έχουν υπάρξει.
Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι πολλοί. Να είμαι ζωγράφος, ηθοποιός, συγγραφέας και ποιητής, συνθέτης, πιανίστας και βιολιστής και φωτογράφος.
Θα ήθελα να γνωρίσω τα πάντα.  Θα ήθελα να είμαι τα πάντα!»
Όταν τελείωσε, η Μαρία διάβασε το κείμενό της κι αισθάνθηκε μία πολύ βαθιά αγαλλίαση, γιατί είχε υλοποιήσει για άλλη μία φορά κάτι που πραγματικά αγαπούσε. Ήταν σα να χόρευε πάνω στις λέξεις! Και η Μαρία ήξερε καλά να χορεύει.
Την επόμενη ημέρα η Μαρία χόρευε με έναν πιο εντυπωσιακό τρόπο, που η χαρά της απλωνόταν και στα βλέμματα όλων όσων βρίσκονταν δίπλα της.
Κι ήταν σίγουρη πως το επόμενο καλοκαίρι της θα ήταν η εποχή της πιο ξεκούραστης γραφής.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Γνωστική συμβολή στους μαθητές
της Θεωρητικής Κατεύθυνσης

Η τεχνική του Σχολιασμού
στη Λογοτεχνία

Δομή και Περιεχόμενο:

1η Παράγραφος:

α. Σύντομη απόδοση του νοήματος
β. Επισήμανση των εκφραστικών τρόπων απόδοσης του νοήματος και του ρόλου τους ως προς την πρόσληψή του από τον αναγνώστη
γ. Αναφορά στις ιδεολογικές και λογοτεχνικές επιδράσεις και καταβολές του συγγραφέα καθώς και στο ιστορικό περίγραμμα


2η Παράγραφος:

α. Αναφορά στο δομικό ρόλο του νοήματος μέσα στη συνολική δομή και σύνθεση του κειμένου
β. Αιτιολογημένος χαρακτηρισμός της επιλογής του συγγραφέα(προσωπική άποψη)
γ. Διακειμενικότητα: Σύγκριση ή αντίθεση με άλλο κείμενο
δ. Αναφορά στο ρόλο του νοήματος και των ερμηνειών ή προεκτάσεών του στην εποχή μας(π.χ.: αποδοχή, επιβεβαίωση, απόρριψη)


Γιάννης Πολιτόπουλος
Φιλόλογος Μ.ΝΕ.Σ. – Α.Π.Θ.

The Spring of soul


should be our donation to children

Vania Gantzou - Politopoulou 

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Night trip


Moon of Spring
in the arms of looks

Little cloud
on abstinence search

Wide love
to the breath of cyclamen

A thought is dreaming her sea

Brothers of Earth
in the bays of emotions

Friends of other sites
in the heart of dreams

Classmates panhuman
in the clouds of infinity

A feeling unites our new day

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας

Η γραφή της νύχτας

          Τις περισσότερες φορές η Αριάδνη έγραφε μόνη της και φυσικά άπλωνε τις λέξεις στο λευκό χαρτί, ενώ ο ήλιος είχε βασιλέψει.
          Όπως συνέβη κι εκείνο το κρύο βράδυ του Γενάρι, όταν η Αριάδνη ένιωσε μία μαγική δύναμη να καθοδηγεί το χέρι της σε μία γραφή απροσδόκητη.
         
Γιατί η Αριάδνη άρχισε να γράφει:

«Εκείνη ήταν πολύ ιδιόρρυθμη στον ύπνο. Αν δεν είχε απόλυτο σκοτάδι και ησυχία, δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Επιπλέον, δεν μπορούσε να διανοηθεί να την αγγίζει κάποιος έστω κι ελάχιστα ενώ κοιμόταν.

Εκείνος είχε εντελώς διαφορετικές συνήθειες. Όλο το βράδυ ήθελε να την αγγίζει ή ακόμη καλύτερα να την αγκαλιάζει, και πολλές φορές την έσφιγγε τόσο, που εκείνη ένιωθε ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει.

Τον πρώτο καιρό τον έσπρωχνε όσο πιο μαλακά γινόταν και ξεγλιστρούσε από την αγκαλιά του. Έτσι κατάφερνε να κερδίσει λίγες ώρες ύπνου.

Μετά ήρθε η αγάπη.

Εκείνη πλέον πρόσεχε τις κινήσεις της, για να μην τον ξυπνήσει. Το πιο παράδοξο όμως ήταν ότι όχι μόνο δεν ήθελε να φύγει από την αγκαλιά του, αλλά την επιζητούσε. Το αίσθημα ασφυξίας είχε μετατραπεί σε αίσθημα ασφάλειας.

Έτσι έμενε ξάγρυπνη νύχτες ολόκληρες. Δεν την ένοιαζε όμως πια.

Μεταξύ της αγάπης και της ξεκούρασης, την είχε διαλέξει η αγάπη».

Όταν η Αριάδνη τελείωσε τη γραφή της, της άρεσε πάρα πολύ, αλλά διαπίστωσε ότι δεν είχε βάλει τίτλο! Έτσι, προσπάθησε να βρει κάτι που να ταιριάζει στο κείμενό της, αλλά μάταια! Σα να είχαν τελειώσει οι σκέψεις της.

Αφού είδε ότι δεν είχε πια έμπνευση, άνοιξε τον υπολογιστή της και αποφάσισε να δώσει ως τίτλο την πρώτη φράση που θα έβρισκε, αφού έγραφε στη μηχανή αναζήτησης το όνομά της!

Κι ο τίτλος ήταν «Κτήμα δεξιώσεων». Ευχαριστημένη η Αριάδνη άφησε τον ύπνο να αγαπήσει τα μάτια της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Spring is painting in our look


the love of our souls

Yannis Politopoulos

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

The books they read our life


The lyricism
and the breath of his words

The movement
and reciprocity of looks

music
and footsteps in the future

a book
travels to the look of the road

The promise
and the realization of dreams of

the message
and the love of its reciprocity

the tale
and the depths of his worship

The arts made the world
have past for its future

Yannis Politopoulos

Το μικρό πεζό κείμενο
της εβδομάδας

Το προσωπικό φως

          Στην ύπαρξη κάποιων ανθρώπων η καθημερινότητα είναι πολυεπίπεδη, πολυδιάστατη και ποικιλόμορφη.
          Και συμβαίνει μόνο σε όσους μπορούν να αντέξουν μία τέτοια υφή ζωής.
          Την ημέρα εκείνη του χειμώνα η Θώμη είχε ξαπλώσει νωρίς προκειμένου να διανθίσει τις στιγμές της με το δικό της προσωπικό τρόπο.
          Γιατί η θώμη ήταν η αγαπημένη των ονείρων της αλλά και γενικότερα του κόσμου των ονείρων.
          Εντελώς ξαφνικά, μία κυκλική αχτίδα φωτός εισήλθε στο δωμάτιό της και εγκαταστάθηκε στο κοιμισμένο βλέμμα των όμορφων ματιών της.
          Ήταν ένα διαφορετικό, ένα μοναδικό φως. Σα να ήταν φτιαγμένο μόνο για τα δικά της μάτια.
          Η Θώμη δεν άργησε να ανοίξει τα βλέφαρά της και να επιτρέψει στο φως να τονίσει κάθε ακρογιαλιά του βλέμματός της.
          Της φάνηκε περίεργο βέβαιο που το φως έμοιαζε να εκδηλώνει τη φυσική του ύπαρξη μόνο για τα δικά της μάτια. Κι όμως ήταν τόσο αληθινό!

Γιάννης Πολιτόπουλος

A good book


is the inseparable companion of man

Vania Gantzou – Politopoulou