Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

The spirit of teaching


Through gates
of words

Through lamps
of faith

Through tales
of universe

A child finds
all methods

A teacher looks at
all the hearts

A parent brings
all the feelings

All together
mates of the miracle
of teaching

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

Το γαλάζιο δωμάτιο

 Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα ο θόρυβος της παράκτιας θάλασσας απομακρύνεται αργά μέσα στη σκοτάδι Στο δωμάτιο με τους γαλάζιους τοίχους το αγαπημένο κορίτσι της θάλασσας κοιμάται απαλά πάνω στα κατάλευκα σεντόνια. Ξαφνικά, ένα γλυκό όνειρο θωπεύει τα όμορφα κλειστά μάτια της. Οι βλεφαρίδες της χορεύουν για λίγες μαγικές στιγμές στο ρυθμό της ονειρικής ζωής.
Το όνειρο προβάλει στα μάτια του κοριτσιού την εικόνα ενός αγοριού που την κοιτάζει με άμετρη λατρεία. Το βλέμμα του περιπλανιέται πάνω στο κουλουριασμένο σώμα της έτσι όμορφο όπως αυτό διαγράφεται πάνω στα λευκά σεντόνια. Η έκτη αίσθηση της κοπέλας τη ξυπνά και το βλέμμα της αντικρίζει το βλέμμα του αγοριού.
Τη στιγμή εκείνη η κοπέλα δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι πραγματικότητα και τι είναι φαντασία μέσα στο γαλάζιο δωμάτιο. Άλλωστε, έτσι βιώνει αυτή η κοπέλα όλη της τη ζωή, μοιρασμένη στα δύο, όπως συμβαίνει σε όλες, τις λίγες είναι αλήθεια, πραγματικά όμορφες κοπέλες. Γιατί η αυθεντική ομορφιά είναι πάντα διττή – και εξωτερική αλλά και εσωτερική ταυτόχρονα – δεμένες  αρμονίες της θηλυκότητας σε ένα ενιαίο σώμα
Όταν η κοπέλα συνειδητοποιεί το βλέμμα του αγοριού, το κοιτάζει κι εκείνη με λατρεία. Έπειτα, με γλυκιά φωνή το ρωτά αν είναι ακόμη νύχτα. Εκείνο της λέει πως ναι, είναι νύχτα ακόμη. Η κοπέλα κοιτάζει αυτό το αγόρι γνωρίζοντας πως το έχει ήδη κατακτήσει με τη γαλανή θαλάσσια απλότητα που διακρίνει όλη της την ύπαρξη.
Για να ανθρωποποιήσει τη θεϊκή αυτή στιγμή, η κοπέλα του μιλά.
Λέει: Κοιμήθηκα με σεντόνι το βλέμμα σου!
Και συνεχίζει λέγοντάς του ότι αν θέλει, μπορεί να της μιλάει την ώρα που αυτή κοιμάται. Μπορεί και να τη ξυπνάει, αν το θέλει, για να ακούσει αυτά που θα της λέει.
Του λέει πως αν θέλει, μπορεί να φιλήσει τα μάτια της, τα χέρια της, τα μαλλιά της, όπως συνηθίζει να τα φιλά η αγαπημένη της θάλασσα κάθε καλοκαίρι.
Όταν την έχει ξανατυλίξει πια ο ύπνος, το αγόρι μαγεμένο από την ομορφιά κάνει αυτό που μόλις πριν του έχει ζητήσει η κοπέλα.
Το σεντόνι έχει γλιστρήσει κάτω από το πρόσωπό της και το αχνό φως των κλειστών ματιών της είναι απροστάτευτο μπροστά στο βλέμμα του.
Το αγόρι, ευχάριστα αιχμάλωτο της πηγαίας ομορφιάς της, αγγίζει με το βλέμμα του τα χείλη της και φιλάει νοερά με τη ματιά του το γαλάζιο φως που ξεπηδά μέσα από αυτά.
Είναι πια εκείνη η μοναδική στιγμή, που το αγόρι βιώνει το όνειρο ως κάτι το απόλυτα φυσικό, ως τη φυσική εξέλιξη των ονειρικών καταστάσεων που ταιριάζουν πλήρως σε μια αγαπημένη της θάλασσας όπως  εκείνη.
Τις στιγμές αυτές το δωμάτιο γίνεται ακόμη πιο γαλανό διαχέοντας παντού την ευτυχία της νεότητάς τους.
Τότε, ακόμη κι ο χρόνος βιώνει την απόλυτη αποθέωση μιας αιωνιότητας, η οποία αν και δημιουργημένη από θνητούς, έχει τη μοναδικότητα μιας ευτυχίας που ξεπερνά τα ώρια της χρονικής φθοράς.

Γιάννης Πολιτόπουλος