Εισαγωγή

Welcome, there is always a place for you here

Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ενθρόνιση του Λόγου

   Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του νεαρού αγοριού είχε ήδη εδραιωθεί στις μύχιες περιοχές της σκέψης του πριν ακόμη κι από την πρωτόφαντη εμφάνιση του κοριτσιού.
   Ήταν ένα είδος σύμπλευσης του Λόγου με τη σύζευξη σκέψης και πρόθεσης.
   Κι αυτή ακριβώς η ενεδρεύουσα συναισθηματική ώθηση δημιούργησε την απαραίτητη ηγεμονική επιθυμία της συναπάντησης αγοριού και κοριτσιού.
   Καθώς από την πρώτη τους συνάντηση όλη η υφή της διαφαινόμενης ένωσής τους εδραιώθηκε στη μοναδικότητα ενός συναισθήματος που σαν από πάντα ενείχε στις εκδηλώσεις του την απόλυτη μοναδικότητα.
   Κι έμοιαζαν αυτοβιογραφούμενες οι συναθροίσεις τους και μάλιστα ενέχουσες τη δυνατότητα τοποθέτησης ενός απλού αλλά στιβαρού χώρου γραφής, ικανού να εμπεριέχει ακόμη και τις πιο απροσδόκητες συμπεριφορές.
   Αφού όλες οι ανθρώπινες ψυχικές εκδοχές γνωρίζουν πως η αυθεντικότητα μιας αγάπης δύναται να ερμηνεύει ακόμη και το άμεσο μέλλον.

Γιάννης Πολιτόπουλος      

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Το απαρέγκλιτο συναίσθημα

    Σε μία πλειάδα αναμνήσεων, η γυναίκα που κάποτε είχε φοβηθεί από την ένταση των ονείρων της, εναποθέτει την απαρηγόρητη κάρτα της συναισθηματικής της προσφοράς.
    Μα εκείνος αγνοεί πια τις διαδικασίες αυτές που κάποτε – πίσω σε ένα βίαιο παρελθόν – ενσάρκωσαν στις ακρογιαλιές του βλέμματός του την πιο άμεσο υφή της ευτυχίας.
    Η Γραφή, η οποία πάντα παρακολουθεί άγρυπνη τέτοιες ανθρώπινες ιστορίες, τους φωτογραφίζει να στέκουν ολομόναχοι στη θαλασσοδαρμένη μορφή της αλλοτινής αγάπης τους.
    Και μόνο ένα μικρό ποίημα ηχεί έτοιμο να μεριμνήσει ξανά για την επιβεβαίωση του απροσδόκητου. Αρκεί οι δυο τους να μιμηθούν την πρωτάκουστη νηνεμία της πιο αγνής αγκαλιάς τους.
    Ώστε να επανέρχεται στη ζωή εκείνη η παλιά πρωτογενής υφή προσδοκιών που ενέχουν στη διάθεση της πραγμάτωσής τους μία παντελώς νεότευκτη διάθεση αρμονίας.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Forever

Deep in the sea
of words
 
A feeling cries
for love
 
Deep in the heart
of touching
 
A word cries
for tenderness
 
Deep in the horizon
of touching
 
a kiss flies
for their beginning
 
And now
- while you read this poem -
deep in your souls
my hand touches your look
 
So my poem
begins to live for the day
we will be together
 
Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Parthenogenesis

Tomorrow
I will breathe your love

Tomorrow
I will touch your heart

Tomorrow
I will kiss your words

Until then
I dream your tenderness

And suddenly
your hand creates love

There is no silence
anymore

There is no fear
anymore

There is no past
anymore

Because your touch
destroys any enemy

People, look
the kiss gives birth to a future
with no history at all

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Η κοπέλα της μοναδικότητας

    Από την απίστευτη εκείνη στιγμή που – μικρή ακόμη – η κοπέλα με τα μαύρα μαλλιά περιήλθε υπό την απεριόριστη προστασία της ομορφιάς, τα στοιχεία της φύσης την αγάπησαν με κάθε τρόπο.
    Ο αέρας ταξιδεύει το βλέμμα της σε κάθε εκδοχή της περιβαλλοντικής αλλά και της έντεχνης ομορφιάς.
    Το νερό διαμοιράζει τα λόγια της σε κάθε διαχρονικό ταξίδι στους ωκεανούς της αγάπης.
    Η φωτιά μετακινεί τους πόθους της προς την κατεύθυνση της πιο ιστορικής ανάμνησης που πρόκειται να βαπτίζει με ομορφιά την πρώτη ερωτική τρικυμία των εφηβικών συναισθημάτων.
    Η γη μετατρέπει τις ατέλειες των εδαφών της προκειμένου να βαδίζει εκείνη άνετα κρατώντας με χάρη τη σημαία της αγνότητας των συναισθημάτων.
    Το φως έλκει κάθε χαμόγελό της αναδεικνύοντας πως και η προσωρινότητα διαθέτει στα μύχια των δευτερολέπτων της μία απίστευτα σπουδαία αίσθηση επίδρασης στην ανθρώπινη νόηση.
    Γιατί είναι ενυπόγραφη από χέρι θεού η ομορφιά που προσδίδει αξία σε κάθε εκδοχή ζωής.


Γιάννης Πολιτόπουλος      

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Το φως των αστεριών

   Κάτω από τη μονοκρατορία της σιωπής του ο άντρας με τα αστείρευτα μάτια ξεκίνησε να περπατά κατά μήκος της παραλίας αγνοώντας κι ο ίδιος τι ακριβώς αναζητά.
   Ίσως ένα κύμα διαίσθησης είχε ενθρονίσει στη ζωή του την απεραντοσύνη μιας αβεβαιότητας, ικανής να πλήττει ακόμη και τις πιο μύχιε σκέψεις του.
   Άξαφνα η ζωή του φωτίστηκε στη νοητή προέκταση του βλέμματός του από χιλιάδες αστέρια, το φως των οποίων λειτουργούσε πάντα στη ζωή του ως σημείο εκκίνησης της πιο αληθινής φαντασίας.
   Ο άντρας άπλωσε τα νοητά χέρια του ψυχικού βλέμματός του και ενθρόνισε στη σκάλα του μέλλοντός του την πρωτόλεια σκέψη των αναζητήσεών του.
   Με τα χείλη του την εμφύσησε στον εναέριο κόσμο των αστεριών, απολύτως βέβαιος ότι μία άλλη αδερφή ψυχή θα τη συναπαντήσει. Το αποτέλεσμα το άφησε στην αέναη δικαιοδοσία του φωτός των αστεριών.
   Κι ήταν, όπως εξάλλου είναι και σήμερα, απολύτως πεπεισμένος πως θαύμα δίχως τον άνθρωπο δε γίνεται.

Γιάννης Πολιτόπουλος